บทที่ 173 เกิดการปะทะ

ด้านบนตึก หยางหยวนคุนและหลิวอวี่สองคนถือว่าได้กินข้าวรองท้องจนกระเพาะเริ่มเข้าที่เข้าทางแล้ว จึงชะลอความเร็วในการกินลง แล้วเริ่มหันมาร่วมวงคีบกับข้าวร่ำสุราไปพร้อมกับทุกคน

“คืนนี้ไม่ต้องดื่มกันเยอะหรอกนะ พรุ่งนี้ยังต้องทำงานกันอยู่ ถ้ากับข้าวไม่พอก็สั่งเพิ่มเอาได้เลย” หยางหยวนคุนลุกขึ้นยืนชนแก้วกับทุกคนรอบหนึ่งก่อนเอ่ยพูดปนยิ้ม ช่วงสองสามวันมานี้ตัวเขาเองก็ซดไปไม่น้อยเหมือนกัน จึงไม่อยากจะฝืนสู้ต่อ อีกอย่างบรรยากาศในกลุ่มคนกันเองแบบนี้ เขาก็ไม่มีความจำเป็นต้องฝืนใจตัวเองด้วย

“พี่หยาง พรุ่งนี้พวกเราเริ่มงานได้เลยใช่ไหมครับ?” สวี่หยางที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เอ่ยถามขึ้น

“พรุ่งนี้ยังหรอก ฉันกะว่าน่าจะเป็นวันมะรืน หรือไม่ก็อาจจะเลทไปอีกวัน พวกนายไม่ต้องรีบร้อนไป รอให้ฉันจัดการเคลียร์เรื่องในไซต์งานฝั่งนี้ให้เข้าที่เข้าทางก่อน แล้วค่อยไปลุยงานของพวกนายต่อ” หยางหยวนคุนพูดอย่างอ่อนใจ ก่อนจะอธิบายให้ทุกคนฟังเพิ่มว่า “ถ้าไม่จัดการเรื่องในไซต์นี้ให้ราบรื่นก่อน พวกนายจะไปหาคนงานไร้ฝีมือมาคอยช่วยหามปูนหิ้วปูนสักคนก็ยังหาให้ไม่ได้เลย”

“ฮ่า ๆ พี่หยาง ผมล่ะอยากจะพักเพิ่มอีกสักวันจะแย่แล้วครับ” สวี่หยางหัวเราะร่าพลางเบ่งกล้ามแขนให้ดู “พวกเราเพิ่งจะเหนื่อยงานกันมาเมื่อวานแท้ ๆ นับตั้งแต่จบช่วงตรุษจีนย้ายไปฝั่งโน้นมา ยังไม่ได้หยุดพักหายใจเลยสักวัน”