บทที่ 174 เริ่มงานวันแรก

หยางหยวนคุนไม่ได้นอนในไซต์งานก่อสร้างมาพักใหญ่แล้ว แต่ความเคยชินจากชาติปางก่อนได้หลอมลึกเข้าไปในจิตวิญญาณ ท่ามกลางเสียงขยับตัวและเสียงร้องเรียกของคนรอบข้าง ประกอบกับกลิ่นอับจาง ๆ ภายในห้องตู้คอนเทนเนอร์ เขาก็ยังคงม้วนตัวหลับปุ๋ยไปได้อย่างรวดเร็ว

เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งและชำเลืองดูนาฬิกาข้อมือ เวลาเพิ่งจะผ่านพ้นหกโมงเช้ามานิด ๆ หลังจากลุกจากเตียงนอน เขาก็หอบหิ้วกะละมังเดินเปิดประตูออกมา พอสาวเท้าลงมาถึงชั้นล่างก็พบว่าประตูห้องพักของคนงานในสังกัดเขาทั้งสองห้องเปิดกว้างอยู่ก่อนแล้ว และทุกคนต่างก็ทยอยพากันออกมาล้างหน้าแปรงฟันกันหมด

“พวกนายช่วงเช้ายังไม่มีงานอะไรด่วนไม่ใช่เหรอ ทำไมไม่นอนต่ออีกหน่อยล่ะ” หยางหยวนคุนเดินเข้าไปหยุดอยู่ข้างกายหวังหู่ พลางวางกะละมังลงแล้วเอ่ยปากถามเรียบ ๆ

“มันชินแล้วล่ะพี่ พอมีคนหนึ่งตื่นขยับตัว คนอื่น ๆ มันก็นอนต่อไม่หลับแล้ว ก็เลยพากันตื่นหมดเลย” หวังหู่ตอบกลับอย่างจนปัญญา พลางขยับหลีกทางสละตำแหน่งหน้าอ่างล้างมือให้หยางหยวนคุน

“แบบนั้นก็ดี เดี๋ยวพอฉันจัดแจงสับหลีกตารางงานของคนฝั่งนี้เข้าที่เข้าทางแล้ว จะพาพวกนายแวะไปดูหน้างานจริงของตึกพวกนั้นก่อน พวกนายจะได้ไปปรึกษาหารือแบ่งงานกันล่วงหน้า พอตอนเที่ยงกินข้าวเสร็จฉันค่อยแวะไปแจกแจงรายละเอียดอีกที” หยางหยวนคุนนิ่งคิดครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าตอบหวังหู่