บทที่ 177 หยางเฟยเฟยผู้ชอบฟ้อง

“พี่หยาง พี่ให้ผมทำงานนี้เพราะหวังดีกับผม เรื่องนี้ผมเข้าใจครับ” สวี่หยางได้ยินหยางหยวนคุนเอ่ยถึงเรื่องแฟนของเขา ในใจก็รู้สึกซาบซึ้งใจเป็นล้นพ้น ช่วงวันสองวันนี้หยางหยวนคุนยุ่งวุ่นวายขนาดไหนเขาย่อมรู้ดี ตอนแรกเขาคิดว่าหยางหยวนคุนคงลืมเรื่องนี้ไปแล้ว และตั้งใจว่าจะรอให้ผ่านพ้นช่วงนี้ไปจนหน้างานเริ่มซาลงค่อยแวะมาสอบถามใหม่ นึกไม่ถึงเลยว่าหยางหยวนคุนจะยังคงจดจำใส่ใจไว้ตลอดเวลา

“เข้าใจก็ดีแล้ว ตั้งหน้าตั้งตาทำงานทำการให้ดีล่ะ ตอนทำงานกินรายวันก็ต้องใส่ใจคัดเกรดฝีมือ ฝึกปรือวิชาเชิงช่างของตัวเองให้เยอะ ๆ ตอนนี้ฝีมือช่างของนายพัฒนาไปถึงขั้นไหนแล้วฉันเองก็ยังไม่ค่อยแจ้งแก่ใจเหมือนกัน ไม่รู้ว่าปีที่แล้วทั้งปีฝีมือมีพัฒนาการก้าวหน้าบ้างหรือเปล่า แต่ถ้าเป็นปีก่อนนู้นบอกตามตรงว่าฝีมือยังไม่ได้เรื่องจริง ๆ” หยางหยวนคุนเอ่ยกระเซ้าเย้าแหย่ปนยิ้ม

“ผมจะตั้งใจทำงานอย่างสุดฝีมือแน่นอนครับพี่หยาง” สวี่หยางรีบเอ่ยปากให้คำมั่นสัญญาการันตีทันที

“พี่หยาง เจ้าเสี่ยวหยางมันก็ถือเป็นเด็กหนุ่มที่หน่วยก้านดีใช้ได้เลยนะครับ ช่วงเดือนกว่าก่อนหน้านี้มันก็ปักหลักลุยงานภาคสนามเคียงบ่าเคียงไหล่ร่วมกับผมมาตลอด ฝีมือเชิงช่างของมันถ้าเทียบในกลุ่มคนงานชุดนี้บอกเลยว่าไม่ได้ด้อยไปกว่าใครแน่นอนครับ” 

หวังหู่เห็นสวี่หยางกำลังจะได้งานการที่ดีทำ ในใจก็พลอยรู้สึกยินดีปรีดาไปด้วย กลุ่มพรรคพวกทหารเสือรุ่นแรกเริ่มที่คอยติดสอยห้อยตามหยางหยวนคุนมาตั้งแต่ต้น ต่างก็พากันเอ็นดูรักใคร่สวี่หยางเหมือนเป็นน้องเล็กประจำกลุ่มกันทั้งนั้น ไม่อย่างนั้นปีก่อนนู้นพวกมันคงไม่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือคอยตามเช็ดก้นล้างบางปมซ่อมแซมผลงานหลุดคิวให้เจ้าหนูหรอกนะ