บทที่ 178 ปัญหาระบบบันทึกเวลาทำงาน

“ยอดเยี่ยมเลย แล้วคุณได้ให้เงินใต้โต๊ะหรือพวกค่าคอมมิชชันอะไรกับเขาบ้างหรือเปล่าล่ะ?” หยางหยวนคุนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบชิล ๆ โดยไม่ได้แสดงท่าทีแปลกใจอะไร

“จะไปให้ทำไมกันล่ะจ๊ะ แกก็ไม่ได้เอ่ยปากขอสักหน่อย อีกอย่างเงินก้อนนี้มันก็ไม่ใช่เงินส่วนตัวของเขาซะด้วย เด็กนักเรียนเป็นคนควักกระเป๋าจ่ายเงินซื้อกันเองแท้ ๆ ทำไมพวกเราต้องไปแบ่งเงินค่าคอมมิชชันใต้โต๊ะให้เขาด้วยล่ะ?” โจวเสี่ยวฟ่งเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ

“แล้วถ้าเกิดวันหลังแกไม่ยอมแวะมาอุดหนุนซื้อของที่ร้านเรา เขาก็สามารถจัดแจงย้ายก้นไปหาซื้อตำราเรียนจากพิกัดร้านอื่นได้ไม่ใช่เหรอจ๊ะ?” หยางหยวนคุนเอ่ยอธิบายด้วยน้ำเสียงระอาใจ โจวเสี่ยวฟ่งชั่วโมงบินยังต่ำต้อย ขาดแคลนประสบการณ์ทำมาหากินจริง ๆ เรื่องราวพรรค์นี้มันมีอย่างที่ไหนที่ฝั่งคู่สัญญาเขาจะทำพฤติกรรมหน้าหนาเป็นฝ่ายเปิดประเด็นเอ่ยปากขอตังค์ก่อนล่ะฮะ ชายคนนั้นน่ะนั่งแท่นเป็นถึงครูบาอาจารย์แม่พิมพ์ของชาติย่อมต้องรักนวลสงวนสิทธิ์รักษาหน้าตาตัวเองอยู่แล้ว

“มันจะไปหาซื้อจากร้านอื่นได้ยังไงกันล่ะจ๊ะ ตำราเรียนและคู่มือเตรียมสอบคัดเกรดเน้น ๆ พวกนี้ทั่วทั้งตำบลมีแค่ร้านของพวกเราพิกัดเดียวเท่านั้นแหละที่มีของสแตนบายพร้อมขาย ขืนเด็กนักเรียนไม่ยอมควักเนื้อซื้อที่ร้านเราก็มีแต่ต้องยอมจำนนนั่งรถถ่อไปหาซื้อในตัวเมืองใหญ่นู่นเลย ซึ่งมันแฝงไปด้วยความยุ่งยากรัดตัวจะตาย” โจวเสี่ยวฟ่งเอ่ยตอบกลับด้วยเหตุผลหน้าตายอย่างมั่นใจ

“แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าร้านหนังสือพิกัดอื่นหรือกรรมกรหน้าไหนจะไม่สามารถดอดแวะไปรับของตัดหน้าดิวตรงมาจากโรงพิมพ์ได้นี่จ๊ะ แกคิดว่าฝั่งโรงพิมพ์เขาจะทำตัวเป็นคนใจบุญยอมปล่อยเกียร์ว่างไม่ยอมกอบโกยเงินก้อนโตหาผลประโยชน์งั้นเร็วกว่า” หยางหยวนคุนตั้งหน้าตั้งตาพ่นคำอธิบายขยายความให้เมียสุดที่รักฟังอย่างใจเย็น “เพราะฉะนั้น ในช่วงเวลาที่พวกคู่แข่งเขายังประมวลผลทิศทางลมไม่ทันและยังไม่มีปฏิกิริยาไหวตัวทัน พวกเราจำเป็นต้องรีบจัดวางแผนการก้าวเข้าไปผูกมิตรบริหารคอนเนคชั่นเส้นสายกับทางโรงเรียนและคณะอาจารย์ให้เหนียวแน่นที่สุด เอาแบบล็อกสัญญาผูกขาดร่วมกันไปเลยถึงจะยอดเยี่ยมที่สุด”