บทที่ 179 ความคิดของหลิวซีเจี้ยน

“ไม่มีอะไรหรอก แวะมาเดินดูน่ะ” หยางหยวนคุนไม่ได้ปั้นสีหน้าบูดบึ้งหรือแสดงท่าทีไม่พอใจออกมาแต่อย่างใด เขากลับเอ่ยปากพ่นคำวาจาออกมาด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจ “พิจารณาดูแล้ว แผนการคัดเลือกตั้งตำแหน่งหัวหน้าชุดงานย่อย คงต้องเร่งจัดแจงรันระบบให้รวดเร็วทันใจกว่านี้ซะแล้วล่ะ พอนายปักหลักคุมงานอยู่แต่ชั้นบน พวกคนงานกรรมกรที่อยู่ชั้นล่างก็พากันแอบเปิดเกียร์ว่างอู้งานกันจนคุมไม่อยู่เลยทีเดียว”

“หัวหน้าครับ สิ่งที่คุณพูดมันคือเรื่องจริงแท้แน่นอนเลยครับ ปริมาณหัวคิวคนงานมันเยอะแยะมหาศาลหนาตาขนาดนี้ สเกลงานมันแทบจะเท่ากับตอนที่ฉันเคยนั่งแท่นเป็นหัวหน้าคนงานใหญ่คุมบังเหียนไซต์งานให้ฝั่งคุณหลิวเลยซะด้วยซ้ำ แถมหน้างานตึกฝั่งนี้ยังไม่มีขุมกำลังบริหารจัดการคนอื่นก้าวเข้ามาคอยประสานงานช่วยผ่อนแรงเลยสักนิด ลำพังแค่ช่วงเช้าตลอดทั้งวันทีผ่านมา ฉันต้องสับฝีเท้าซอยเท้าถี่วิ่งขึ้น ๆ ลง ๆ ตึกอาคารหลังนี้ไปตั้งไม่รู้กี่สิบเที่ยวจนขาขวิดหมดแรงแล้วครับเนี่ย” เซี่ยจื้อเฉียงเอ่ยพ่นคำบ่นอุบระบายความยากลำบากออกมาพัลวัน

“โอเค ฉันเข้าใจปมประเด็นปัญหานี้แล้วล่ะ เดี๋ยวจะรีบจัดวางแผนการเคาะรายชื่อล็อกตัวบุคคลให้เสร็จสิ้นครบถ้วนรวดเร็วทันใจที่สุด วันหลังถ้านายเล็งเห็นว่าชายฉกรรจ์หน้าไหนหน่วยก้านดีมีความรับผิดชอบคู่ควรแก่การก้าวขึ้นมาช่วยงาน ก็จัดแจงระบุชื่อเสียงเรียงนามแนะนำส่งซิกมาให้ฉันพิจารณาได้เลยนะ ลำพังตัวฉันเองก็ไม่ได้ปักหลักสแตนบายเฝ้าหน้างานตรงพิกัดตึกอาคารหลังนี้ตลอดเวลา แผนการก้าวต่อไปส่วนใหญ่ยังคงต้องอาศัยวิสัยทัศน์และการกวดขันคุมเชิงของตัวนายเองเป็นหลักอยู่ดีนั่นแหละ” 

หยางหยวนคุนยื่นมือขวาออกไปตบไหล่ของอีกฝ่ายเบา ๆ พลางจัดแจงออกแรงดึงตัวลากตัวเซี่ยจื้อเฉียงให้ขยับตัวย้ายก้นมาคุยเจรจาพาทีกันเงียบ ๆ ตรงบริเวณทำเลพิกัดมุมอับซอกตึกแถบนั้น ซึ่งปลอดจากสายตาและการผึ่งหูแอบฟังของกลุ่มคนงานกรรมกรรอบข้างร้อยเปอร์เซ็นต์

“เออ... แล้วปมประเด็นสถิติตัวเลขรายงานตัวบันทึกเวลาทำงานของตึกในความดูแลรับผิดชอบคุมบังเหียนของนายวันนี้น่ะ สรุปยอดบัญชีข้อมูลชี้ชัดข้อมูลระบุว่ามีคดีคนงานแอบแฝงทำพฤติกรรมโดดร่มทิ้งงานขาดดุลหายไปทั้งหมดเจ็ดชีวิตเน้น ๆ พอดิบพอดีเลยใช่ไหมฮะ?”