บทที่ 180 ไม่เกรงกลัว

หยางหยวนคุนย่อมไม่เข้าใจความคดเคี้ยวเล่ห์เหลี่ยมเหล่านั้นของหลิวซีเจี้ยน แต่เมื่อได้ยินน้ำเสียงของอีกฝ่ายก็รู้สึกโกรธขึ้นมาบ้างเหมือนกัน เรื่องนี้เขาคิดว่าเขาจัดการได้อย่างไม่มีปัญหาอะไรเลย หากนี่ยังต้องไปตามพวกนั้นกลับมาอีก แล้วต่อไปเขาจะบริหารงานต่อได้อย่างไร

"ผู้จัดการหลิวครับ เรื่องนี้ผมไม่คิดว่าผมทำอะไรผิด ถ้าคุณอยากจะตามพวกเขากลับมาจริง ๆ คุณก็ไปปรึกษากับผู้จัดการจ้าวเถอะครับ ตราบใดที่เเถ้าแก่ทั้งสองคนตัดสินใจแล้ว ผมที่เป็นหัวหน้าคนงานคนนี้ก็คงทำต่อไม่ได้ และคนพวกนั้นคุณจะจัดการยังไงก็เชิญตามสบายเลย" หยางหยวนคุนขมวดคิ้วและตอบกลับอย่างไม่เกรงใจเลยสักนิด "แต่ตราบใดที่ผมยังเป็นหัวหน้าคนงานคนนี้อยู่ และคุณยังต้องพึ่งพาผมอยู่ คนพวกนั้นก็ไม่มีทางได้กลับมาแน่นอน"

เขาคิดว่าเรื่องนี้เขาจัดการได้ค่อนข้างดีแล้ว โดยให้เซี่ยจื้อเฉียงเป็นคนไปทำ ไม่อย่างนั้นตามความคิดของเขาเมื่อปีที่แล้ว คงจะพุ่งตัวเข้าไปไล่พวกมันหัวซุกหัวซุนตรงนั้นเลย และเรื่องนี้จนถึงตอนนี้ก็มีเพียงเซี่ยจื้อเฉียงกับหลิวอวี่ สองคนที่หลิวซีเจี้ยนไว้ใจเท่านั้นที่รู้ เรื่องหลังจากนี้หากมีใครรู้ขึ้นมา ก็ไม่ใช่สิ่งที่เขาจะควบคุมได้แล้ว

"แกหมายความว่ายังไง นี่ฉันควบคุมแกไม่ได้แล้วงั้นเหรอ?" หหลิวซีเจี้ยนไม่คิดเลยว่าหยางหยวนคุนที่เป็นเด็กหนุ่มรุ่นใหม่จะกล้าแข็งข้อกับตนขนาดนี้ ตอนเจอกันเมื่อก่อนรู้สึกแค่ว่าอีกฝ่ายพูดจาและทำงานประนีประนอมราบรื่นดีมาก คราวก่อนที่ตนพาหัวหน้าคนงานสามคนมาหักหน้าเขาขนาดนั้น เขาก็ไม่ได้เอาเรื่องเอาราวอะไร การจัดการเรื่องมนุษยสัมพันธ์ถือว่าทำได้ดีมาก ทำไมครั้งนี้ถึงได้แข็งกร้าวขึ้นมาทันทีขนาดนี้

"ผู้จัดการหลิวครับ ผมเป็นคนทางผู้จัดการจ้าวส่งมา ตอนเซ็นสัญญาก่อนหน้านี้ผมก็อยู่ในเหตุการณ์ ไซต์งานนี้ยังคงอยู่ในความดูแลของผู้จัดการจ้าว ทางคุณมีเพียงสิทธิ์ในการเสนอแนะเท่านั้น หากไม่อยากให้ผมทำงานนี้ต่อ ขอโทษด้วยครับ กรุณาไปคุยให้ผู้จัดการจ้าวเห็นชอบก่อน" หยางหยวนคุนยังคงไม่ยอมอ่อนข้อ และไม่สนใจสายตาข่มขู่ของอีกฝ่ายเลยสักนิด