บทที่ 181 เข้าสู่ร่องเข้าที่ทาง

หลังจากกลับมาที่ห้องทำงานได้ไม่นาน ก็ถึงเวลาหกโมงเย็นซึ่งเป็นเวลาเลิกงานของพวกคนงาน หยางหยวนคุนไม่ได้นั่งดึงเชิงทำเป็นลึกลับอยู่ในห้องทำงาน แต่เขากลับพาหลิวอวี่ไปยังจุดรวมพลเช็กชื่อด้วยกัน เพราะผ่านการฝึกฝนมาสองวันแล้ว พอเลิกงานพวกคนงานจึงไม่เดินหาแถวกันมั่วซั่วอีกต่อไป

หัวหน้ากลุ่มแต่ละคนหลังจากเช็กชื่อเสร็จแล้ว ก็จะนำสมุดลงเวลาเข้างานของกลุ่มตัวเองมาส่งให้หยางหยวนคุน เพื่อความสะดวกในการตรวจสอบและสรุปผลของเขา ทั้งยังสามารถดูได้ด้วยว่ากลุ่มไหนมีคนขาดงานมากที่สุด

“นายจะกลับไปกินข้าวที่บ้านหรือจะกินที่โรงอาหารล่ะ?” หยางหยวนคุนเก็บสมุดลงเวลาเข้างานทั้งหมดไว้ในลิ้นชักโต๊ะทำงาน สิ่งพวกนี้ค่อยเอามาจัดการพร้อมกับการเช็กชื่อในตอนเช้าวันพรุ่งนี้ก็ได้ ยังไงซะมันก็เป็นงานของหลิวอวี่ ไม่จำเป็นที่เขาจะต้องอยู่โอทีเพื่อทำสิ่งนี้

“กลับบ้านครับ กับข้าวที่โรงอาหารนั่นไม่อร่อยเลย” หลิวอวี่โบกมือปฏิเสธทันควัน เจ้าหมอนี่แค่กินมื้อเที่ยงที่โรงอาหารมื้อเดียวก็โดนทรมานจนเริ่มเอือมระอาแล้ว ไม่อยากจะกินเพิ่มอีกแม้แต่นิดเดียว

“เอาเถอะ คุณชาย งั้นฉันไปกินข้าวก่อนนะ ไม่งั้นเดี๋ยวจะไม่มีอะไรให้กิน” พูดจบหยางหยวนคุนก็ลุกออกจากห้องทำงาน หลังจากปิดประตูแล้วทั้งสองคนจึงแยกย้ายกัน สิ่งที่หยางหยวนคุนพูดไม่ใช่เรื่องโกหก อาหารที่โรงอาหารแห่งนี้ทำขึ้นแบบจำกัดจำนวน เพราะเขาต้องอยู่รอจนคนงานทั้งหมดเช็กชื่อเสร็จ จากนั้นพวกหัวหน้ากลุ่มต้องเอาสมุดมาสรุปให้ฟัง เขาถึงจะมีเวลาไปโรงอาหาร จึงนับเป็นคนที่ไปสายที่สุด