บทที่ 184 คิดถึง

เมื่อเห็นว่าฝั่งนี้ไม่มีปัญหาใหญ่โตอะไรแล้ว หยางหยวนคุนก็โล่งอก แม้ว่าตอนนี้จะมีโรงงานปูนซีเมนต์และรถโม่ปูนที่สามารถขนส่งคอนกรีตมาส่งให้ได้โดยตรง แต่โดยทั่วไปแล้วรถพวกนั้นจะใช้ในการเทหล่อตอนทำโครงสร้างหลักของตึกเท่านั้น ส่วนปูนที่ใช้สำหรับฉาบผนังภายในตึกแบบนี้ ส่วนใหญ่ยังคงต้องผสมปูนกันเอง พอนึกถึงตรงนี้ หยางหยวนคุนก็รู้สึกว่าบางทีอาจจะไม่จำเป็นต้องรับคนเพิ่มแล้ว ตอนนี้น่าจะมีเครื่องผสมปูนซีเมนต์ขายแล้ว ซื้อไอ้เครื่องนั้นมาสักไม่กี่เครื่องก็สิ้นเรื่อง

ในไซต์งานมีคนเยอะขนาดนี้แล้ว แม้กระทั่งฝั่งหอพักก็อยู่กันจนเต็มแน่นเอี๊ยด ถ้าหากยังรับพวกคนงานจิปาถะเพิ่มเข้ามาอีกจะยิ่งบริหารจัดการได้ยากขึ้นไปอีก ยังไงซะก็ต้องควบคุมจำนวนคนงานไว้หน่อย รอให้ถึงตอนเที่ยงค่อยไปเปรยกับทางจ้าวเฉวียนดู

เมื่อเดินขึ้นมาบนตึก ขั้นแรกเขาดูการทำงานของพวกคนงาน ทุกคนทำออกมาได้ไม่เลวเลยทีเดียว และพอเหลือบตาไปดูปูนซีเมนต์ที่พวกเขาใช้ในการก่อสร้าง มันดีกว่าเมื่อวานมากจริง ๆ แบบนี้เขาถึงได้โล่งอก จึงเรียกสวีซินหลี่เข้ามาถาม “วันนี้ปูนซีเมนต์ใช้ดีไหม?”

“ใช้ดีครับหัวหน้า ปูนซีเมนต์ที่ส่งขึ้นมาวันนี้ดีกว่าวันก่อน ๆ ตั้งเยอะครับ เพียงแต่ความเร็วในการจัดส่งมันช้าไปหน่อย พวกคนงานบางคนที่มือไว ๆ ใช้จนหมดแล้วต้องนั่งรออยู่ตรงนั้นครับ” สวีซินหลี่เอ่ยบ่นเล็กน้อย

“เรื่องนั้นมันก็ช่วยไม่ได้ นายก็สั่งให้พวกเขาเก็บงานให้มันประณีตละเอียดหน่อยสิ ฉันเห็นว่ายังมีคนงานตั้งหลายคนที่ทำงานออกมาได้ไม่ค่อยเข้าท่าเท่าไหร่นะ” หยางหยวนคุนชี้นิ้วไปยังผนังด้านหนึ่งที่ตนมองปราดเดียวก็เห็นปัญหา พลางขมวดคิ้วพูด