บทที่ 185 “รักออนไลน์” ของหลิวอวี่

“โอเค ฉันรู้แล้ว เดี๋ยวฉันให้เจ้าคนโตมารับสายนะ” คุณอาสามพูดพลางยื่นหูโทรศัพท์ให้ลูกชายคนโตที่อยู่ข้าง ๆ ปากยังบอกว่า “หยวนคุนจะคุยด้วย”

“พี่หยวนชิ่ง” หยางหยวนคุนร้องเรียกคำหนึ่ง จากนั้นจึงบอกเล่าเรื่องราวเมื่อครู่ไปรอบหนึ่ง ทั้งยังกำชับว่า “พอไปถึงสถานีรถฝั่งโน้นแล้ว ฉันจะให้เสี่ยวฮงขับรถไปรับนะ พวกพี่อย่าเดินเพ่นพ่านหรือนั่งรถไปเองซะล่ะเข้าใจไหม พอขึ้นรถจากฝั่งตัวอำเภอแล้วก็โทรศัพท์หาฉันด้วย บอกเวลาคร่าว ๆ ว่าจะมาถึงประมาณกี่โมง”

“ฉันทราบแล้ว” หยางหยวนชิ่งหยั่งเชิงลังเลเล็กน้อย แต่ก็ยังถามว่า “แต่ผืนนาที่บ้านฉันยังเหลืออีกตั้งเยอะนะ ช่วงเก็บเกี่ยวหน้าร้อน จะสามารถกลับมาได้ไหม?”

“สบายใจได้ กลับมาได้แน่นอน ที่บ้านคนทำนาก็ไม่ได้มีแค่พี่คนเดียวซะหน่อย” หยางหยวนคุนตอบกลับอย่างมั่นใจ

ปัจจุบันไซต์งานหลายแห่งล้วนมีวันหยุดประเภทนี้ให้ พวกคนงานเมื่อถึงช่วงที่ข้าวในบ้านเกิดสุกงอมเก็บเกี่ยว ก็จะเดินทางกลับบ้านเกิดเป็นเวลาประมาณหนึ่งสัปดาห์ เพื่อช่วยพวกคนชราและผู้หญิงในบ้านทำงานใช้แรงงานหนัก ๆ ในนาให้เสร็จสิ้น เช่น การหาบกองข้าว ไถนา หรือแบกกระสอบข้าว พอทำสิ่งเหล่านี้เสร็จสิ้นก็จะเดินทางกลับมาทำงานที่ไซต์งานต่อ ส่วนงานประเภทเกี่ยวข้าว ตากข้าว หรือดำนา ซึ่งเป็นงานที่ใช้แรงน้อยและสามารถทำได้ ก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพวกคนชรา ผู้หญิง และเด็ก ๆ ในบ้านทำไป