บทที่ 187 เมีย ลูก และเตียงอุ่นๆ

“ค่ะ” หยางเฟยเฟยทำปากยื่น นั่งลงข้างจ้าวเสี่ยวฟิ่งด้วยความรู้สึกน้อยใจเล็กน้อย เธอเตาะแตะลดหัวลงแล้วคอยแอบชำเลืองมองสีหน้าของจ้าวเสี่ยวฟิ่งอยู่เป็นระยะ

หยางหย่วนคุนไม่ได้สนใจการกระทบกระทั่งของแม่ลูกคู่นี้ที่เบาะหลัง เขาขยับสตาร์ตเครื่องยนต์แล้วขับรถมุ่งตรงไปยังบ้านของตัวเองทันที เมื่อคืนเขาได้มานอนค้างที่นี่คืนหนึ่งแล้ว และเปิดหน้าต่างระบายอากาศไว้หมดแล้ว ถึงแม้ว่ายังต้องปัดกวาดเช็ดถูอย่างละเอียดอีกรอบ แต่ก็พอจะเข้าอยู่อาศัยได้ทันที

ขับรถมาได้สิบกว่านาทีก็เลี้ยวเข้าหมู่บ้าน หลังจากจอดรถเรียบร้อยแล้ว ครอบครัวก็พากันลงจากรถ ทว่าหยางเฟยเฟยยังคงทำเป็นไม่สนใจจ้าวเสี่ยวฟิ่งที่อยู่ข้างๆ เธอหันไปออดอ้อนหยางหย่วนคุนเสียงหวาน “คุณพ่อคะ หนูอยากให้คุณพ่ออุ้มค่ะ”

“ได้เลย เดี๋ยวพ่ออุ้มหนูเองนะ” หยางหย่วนคุนย่อตัวลง อุ้มหยางเฟยเฟยจากเบาะหลังเข้ามาไว้ในอ้อมอก จากนั้นก็หันไปมองจ้าวเสี่ยวฟิ่งที่เพิ่งเดินลงมาจากประตูรถอีกฝั่ง พลางเอ่ยถามว่า “ขนของมาเยอะไหมคุณ?”

“ไม่เยอะเท่าไหร่หรอกค่ะ มีแต่พวกเสื้อผ้าเปลี่ยนซัก” จ้าวเสี่ยวฟิ่งถลึงตาใส่หยางเฟยเฟยอย่างหมั่นไส้ ลูกสาวคนนี้ใช้ไม่ได้เลย รู้จักแต่ออดอ้อนคนเป็นพ่อ แต่เธอก็ยังชี้ไปทางกระโปรงหลังรถ “ฉันเห็นไอ้หงเอากระเป๋าเดินทางใส่ไว้ข้างหลังน่ะค่ะ”