บทที่ 188 โทรศัพท์มือถือราคาดิ่งเหว

เมื่อมาถึงร้านอาหาร ภายใต้การนำทางของเถ้าแก่เนี้ย ทุกคนก็พากันเดินเข้าห้องส่วนตัวที่ใหญ่ที่สุดของร้านอาหารเล็กๆ แห่งนี้ แม้จะยังดูเบียดเสียดไปหน่อย แต่หลังจากนั่งลงแล้วก็ไม่มีปัญหาอะไร

“มื้อนี้ฉันสั่งเองนะ คนมันเยอะน่ะ” หยางหย่วนคุนมองดูโต๊ะกลมที่มีคนนั่งกันจนเต็มแน่นขนัด พลางยิ้มพูดพลางรู้สึกว่ามื้อนี้คงต้องควักกระเป๋าจ่ายเงินไม่น้อยเลยทีเดียว

“พี่หยาง พี่จัดแจงได้เลยครับ พวกผมเอามาแต่ปากอย่างเดียวอยู่แล้ว” หวังหู่นั่งลงข้างหยางหย่วนคุนพลางยิ้มตอบ

“โอเค งั้นตามนี้” หยางหย่วนคุนมองเมนูอาหารในมือ เขาเคยมาที่นี่หลายครั้งแล้ว ย่อมคุ้นเคยกับอาหารของที่นี่เป็นอย่างดี แต่วันนี้หลักๆ คือต้องการให้คนงานที่เหน็ดเหนื่อยตรากตรำมาเดือนกว่าๆ ได้กินเนื้อกินหนังกันให้เต็มคราบ

“เถ้าแก่หยาง เย็นนี้จะรับอะไรดีคะ” เถ้าแก่เนี้ยถามด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส นึกไม่ถึงว่าลูกค้ารายใหญ่คนนี้เพิ่งจะมาตอนบ่าย พอตกเย็นกลับพากลุ่มคนงานมาอุดหนุนที่ร้านอีกรอบตั้งมากมายขนาดนี้