บทที่ 189 ปัญหาร้ายแรง

หลังจากที่หยางหย่วนคุนเดินตามเจ้าเฉวียนออกนอกโซนสำนักงานมาได้ระยะหนึ่งจนเริ่มห่างจากห้องทำงานพอสมควรแล้ว เจ้าเฉวียนถึงได้ลดเสียงลงพลางกระซิบกับหยางหย่วนคุนว่า “แผนของคุณนี่ล้ำลึกจริงๆ นะ ให้เสี่ยวอวี่นั่งอุดอู้อยู่แต่ในห้องทำงานเพื่อเคลียร์เรื่องเอกสารพวกนี้ ไม่เปิดโอกาสให้เขาเสนอหน้าออกไปชี้โบ๊ชี้เจ๊ที่ไซต์งานได้เลย คุณนี่มีวิธีจัดการที่ดีจริงๆ”

เมื่อได้ยินคำพูดของเจ้าเฉวียน หยางหย่วนคุนก็ไม่รู้จะตอบกลับอย่างไรดี เพราะในความเป็นจริงแล้วเขาไม่ได้มีความคิดลึกซึ้งอะไรแบบนั้นเลยแม้แต่น้อย การที่เขาให้หลิวอวี่ทำหน้าที่นี้ ด้านหนึ่งเป็นเพราะตัวเขาเองไม่อยากทำเนื่องจากมันเป็นงานที่ทำซ้ำๆ ซากๆ เชิงกลไกจนน่าเบื่อหน่าย อีกด้านหนึ่งคือส่องดูรอบๆ แล้วนอกจากหลิวอวี่ก็ไม่มีใครเหมาะสมกับงานนี้อีก

“พี่เจ้า ผมไม่ได้หมายความแบบนั้นหรอกครับ” หยางหย่วนคุนทำได้เพียงพูดแบ่งรับแบ่งสู้ไปตามน้ำ

“ไม่ว่าคุณจะหมายความแบบไหน เอาเป็นว่าผลลัพธ์มันออกมาดีมาก ตอนแรกที่เฒ่าหลิวส่งลูกชายเขามาเป็นรองมือรองเท้าให้คุณ ฉันล่ะแอบกังวลใจจริงๆ กลัวว่าเขาจะมาทำตัวเป็นคุณชายคอยบงการงานที่ไซต์งานก่อสร้างจนระบบพัง ตอนนี้ดีเลย ปล่อยให้เขาอุดอู้อยู่แต่ในห้องทำงานนั่นแหละ ถือว่าไม่ต้องออกไปตรากตรำตากแดดตากลมให้เหนื่อยเปล่าด้วย” เจ้าเฉวียนพยักหน้าด้วยความพึงพอใจอย่างยิ่ง เขาพึงพอใจกับการจัดสรรหน้าที่ของหยางหย่วนคุนในครั้งนี้มากจริงๆ

หยางหย่วนคุนทำได้เพียงนิ่งเงียบ ในอดีตตอนที่เจ้าเฉวียนกับหลิวอวี่เจอกันคราแรกๆ ต่างก็ทักทายปราศรัยกันอย่างสนิทสนมกลมเกลียว ร้องเรียกเสี่ยวอวี่คำเสี่ยวอวี่สองคำ ราวกับว่าเขาเป็นผู้หลักผู้ใหญ่ที่สนิทชิดเชื้อของหลิวอวี่จริงๆ นึกไม่ถึงว่าเบื้องหลังในใจกลับแอบคิดอ่านเป็นอีกอย่าง ทำให้เขาได้ตระหนักถึงความโหดเหี้ยมในแวดวงธุรกิจอย่างลึกซึ้งว่า ต่อหน้ากับลับหลังนั้นมันช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว