บทที่ 212 เด็ดขาด

“พี่เจ้า ผมยังไม่ได้คิดถึงเรื่องพวกนี้จริงๆ ครับ แค่อยากรับงานเล็กๆ น้อยๆ ทำใต้บังคับบัญชาของพี่ต่อไปเท่านั้นเอง” ไม่ว่าในใจจะคิดอย่างไร อย่างน้อยภายนอกหยางหยวนคุนก็ยังคงถ่อมตัวเป็นอย่างมาก ถึงแม้จะมีความคิดบางอย่างอยู่บ้างแต่เขาก็จะไม่พูดมันออกมา

“ความสามารถของนายน่ะฉันรู้ดี โดยเฉพาะไซต์งานในปีนี้ คนทั่วไปจัดการให้ลงตัวไม่ได้หรอก ตอนที่ฉันไปกินข้าวเพลินๆ กับคนในวงการเดียวกัน พวกเขายังนึกสงสัยกันอยู่เลยว่าฉันไปหาหัวหน้าคนงานแบบนี้มาจากไหน คนงานตั้งห้าหกร้อยคนไม่ใช่ว่าจะบริหารจัดการกันได้ง่ายๆ” เจ้าเฉวียนโบกมือ ทว่ากลับยังคงเกลี้ยกล่อมหยางหยวนคุนต่อไป

“ทุนรอนของผมยังไม่พอหรอกครับพี่เจ้า เอาไว้รอให้ไซต์งานนี้เสร็จสิ้นลงก่อนแล้วค่อยว่ากันเถอะครับ” หยางหยวนคุนยังไม่อยากสนทนาเรื่องนี้ในตอนนี้ จึงเปลี่ยนหัวข้อสนทนาและเอ่ยถามด้วยความอยากรู้ “ฟังจากที่พี่พูดมา แสดงว่าโครงการของปีหน้าเริ่มมีเค้าลางแล้วเหรอครับ?”

“ปีนี้ก็ผ่านไปเกินครึ่งแล้ว เรื่องของปีหน้าย่อมต้องพิจารณาไว้ล่วงหน้าแน่นอน แต่ว่าไซต์งานครั้งนี้ไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว แต่อยู่ที่เมืองข้างๆ ขนาดก็ไม่ได้ใหญ่เท่ากับไซต์งานปัจจุบันนี้ ทว่าเมื่อเทียบกับแต่ก่อนแล้วย่อมต้องใหญ่กว่าแน่นอน นายคิดเห็นยังไงล่ะ?”

“ผมยังไงก็ได้ครับพี่เจ้า ผมตัวคนเดียว ถึงตอนนั้นก็ย้ายไปนอนที่ไซต์งานได้เลย” หยางหยวนคุนพูดอย่างไม่ใส่ใจ การต้องวิ่งรนรานไปตามไซต์งานต่างๆ สำหรับเขาแล้วไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ต่อให้ปีหน้าพวกเจ้าเสี่ยวเฝิงจะย้ายตามมา ก็สามารถไปเช่าบ้านอยู่ที่โน่นได้ ไม่ใช่ปัญหาใหญ่นัก