บทที่ 211 ความตั้งใจในการร่วมมือของเจ้าเฉวียน

หลังจากเดินออกมาจากห้องน้ำ หยางหยวนคุนก็กลับเข้าไปในห้องนอน เปลี่ยนเป็นเสื้อยืดและกางเกงขายาวที่ใส่ในชีวิตประจำวันแล้วเดินออกมา เมื่อเห็นเจ้าเสี่ยวเฝิงยังคงนั่งอยู่ที่โซฟา เขาจึงเอ่ยชวนพร้อมรอยยิ้ม “ไปกันเถอะ เวลาไม่เช้าแล้ว”

“ได้ค่ะ” เจ้าเสี่ยวเฝิงพูดพลางลุกขึ้นจากโซฟา ก้มตัวลงตามความเคยชินเพื่อจะอุ้มหยางอี้ แต่กลับถูกหยางหยวนคุนห้ามไว้ก่อน

“ไม่ต้องอุ้มหรอก จูงให้เขาเดินเองก็พอ เดี๋ยวเสื้อผ้าคุณจะยับหมด” พูดจบหยางหยวนคุนก็กวักมือเรียกหยางเฟยเฟย เด็กหญิงเชื่อฟังเป็นอย่างดี รีบเดินเข้ามาจับมือเขา หยางอี้ที่อยู่ข้างๆ เห็นพี่สาวจับมือพ่อ ก็ไม่ยอมเดินตามแม่แล้ว เขาหัวเราะร่าพลางวิ่งไปเกาะมืออีกข้างของหยางหยวนคุนทันที

“เห็นไหมล่ะ เขาก็ไม่อยากให้คุณอุ้มเหมือนกัน พวกเราขับรถไปกัน ระยะทางแค่ขึ้นลงตึกแค่นี้เอง” หยางหยวนคุนพูดกับเจ้าเสี่ยวเฝิงยิ้มๆ

“งั้นก็แค่นั้นค่ะ”