บทที่ 210 คำเชิญอันอบอุ่นของเจ้าเฉวียน

“ถึงเวลาเดี๋ยวคุณน้าจะซองใหญ่ๆ ให้เลยนะ” หยางหย่วนคุนเอ่ยปากบอกพร้อมรอยยิ้มร่า

“ขอบคุณครับพี่หย่วนคุน ปีนี้ผมอาจจะจัดพิธีหมั้นหมายล่วงหน้าไว้ก่อนเลยล่ะครับ เฮ่ๆ” สวี่หยางเอ่ยด้วยความยินดีปรีดาพลางออกแรงถูฝ่ามือเข้าหากันไปมา

“อืม อายุอานามของนายก็ไม่ใช่น้อยๆ แล้วเหมือนกันนะ แต่ทว่าทางฝั่งโน้นดูเหมือนเพิ่งจะย่างเข้าสิบแปดปีเต็มเองไม่ใช่เหรอ”

“เรื่องนั้นไม่ได้มีปัญหาข้อบกพร่องประการใดหรอกครับ ขอแค่จัดงานมงคลเลี้ยงฉลองเปิดโต๊ะจีนให้ชาวบ้านรับรู้ก็สิ้นเรื่องแล้วล่ะครับ” สวี่หยางเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจเท่าไหร่นัก ในยุคสมัยนี้การแต่งงานครองคู่กันในเกณฑ์อายุระดับนี้จัดว่าเป็นเรื่องปกติธรรมดาสามัญที่พบเจอได้ทั่วไปตามวิถีชาวบ้าน ส่วนเรื่องการจดทะเบียนสมรสตามกฎหมายนั้น บรรดาคู่สามีภรรยาภายในหมู่บ้านตั้งเยอะแยะก็ไม่ได้มีใครดั้นด้นไปจดกันเลยสักคน และชีวิตความเป็นอยู่ก็ยังคงราบรื่นดีไม่มีปัญหาอะไร

“ถ้าอย่างนั้นปีนี้นายคงต้องตั้งหน้าตั้งตาตรากตรำทำงานกอบโกยเงินทองให้หนักหน่วงขึ้นอีกโขเลยล่ะ” หยางหย่วนคุนเอื้อมมือไปตบบ่าแกเบาๆ พลางออกแรงฉุดดึงให้เดินตามหลังลงบันไดมาด้านล่าง “ภาระงานตรงนี้ไม่จำเป็นต้องปักหลักคอยจับตาดูแล้วล่ะ ก้าวเท้าตามฉันไปตรวจตราดูตึกหลังอื่นๆ ต่อเถอะ ถือโอกาสนี้ฉันจะได้อธิบายเกณฑ์มาตรฐานและข้อกำหนดการทำงานให้ฟังล่วงหน้าด้วย ถึงเวลาหากตรวจพบเจอจุดบกพร่องตรงไหน นายจะได้สามารถเปิดปากชี้จุดสั่งให้แก้ไขหน้างานได้ทันท่วงที ห้ามทำตัวเอียงอายเกรงอกเกรงใจเด็ดขาดเลยนะ รู้ไหม”