บทที่ 209 สวี่หยาง

“ไหนนายลองเล่ารายละเอียดมาซิ” หยางหย่วนคุนได้ฟังคำรายงานก็ชะงักไปเล็กน้อย ในใจนึกแปลกใจขึ้นมาทันที และรู้ว่าเรื่องนี้ต้องมีเบื้องลึกเบื้องหลังซ่อนอยู่แน่ จึงไม่ได้รีบร้อนและนิ่งฟังอย่างสงบ

“ก็เพราะช่วงนี้พวกแรงงานจับกังขอลากลับบ้านกันเยอะ ปริมาณน้ำปูนที่ส่งขึ้นมาก็เลยน้อยลงครับ ตอนนั้นน้ำปูนของทั้งสองคนหมดเกลี้ยงพอดี และมีน้ำปูนส่งขึ้นมาแค่ถังเดียว” ต่งฉางเรียบเรียงคำพูดก่อนจะเล่าต่อ “แต่บังเอิญว่าตอนนั้นผมยืนคุมอยู่ข้างๆ พวกเขาพอดี ก็เลยอาจจะอยากแสดงผลงานให้ผมเห็นล่ะมั้งครับ ทั้งสองคนก็เลยเริ่มยื้อแย่งกัน”

“อ้าว ถ้าแค่แสดงผลงานให้ดู แล้วทำไมถึงขั้นจะลงไม้ลงมือต่อยกันจริงจังได้ล่ะ” หยางหย่วนคุนยังไม่ค่อยเข้าใจ การแกล้งทำโชว์ผลงานน่ะเข้าใจได้ เพราะหัวหน้าคุมทีมยืนอยู่ข้างๆ ย่อมต้องอยากแสดงให้เห็นว่าตัวเองตั้งใจทำงานอยู่แล้ว

“คือพวกเขาก็แกล้งแย่งกันขำๆ นั่นแหละครับ แต่เผอิญคนหนึ่งในนั้นถือเกรียงเหล็กสำหรับฉาบปูนอยู่ในมือ แล้วดันแกว่งมือไปมาไม่ระวัง ทำให้น้ำปูนที่ติดอยู่บนเกรียงกระเด็นไปโดนหน้าอีกคนเข้า คราวนี้อีกฝ่ายเลยฟิวส์ขาด ทะเลาะด่าทอขู่จะเอาเรื่องกันยกใหญ่เลยครับ” ต่งฉางเล่าถึงเรื่องนี้ด้วยสีหน้าลำบากใจ เพราะตอนนี้คนงานในไซต์ยิ่งมีน้อยอยู่ การจะไล่ใครออกย่อมไม่ส่งผลดีแน่

“แล้วตอนนี้พวกแกยังทะเลาะหรือจะต่อยกันอีกไหม” หยางหย่วนคุนฟังแล้วนึกขำ จึงเอ่ยถามต่อ