บทที่ 208 กลับสู่ไซต์งาน

ในช่วงมื้อเที่ยง บรรยากาศมันช่างแตกต่างห่างชั้นกับการเดินทางไปกลับเพียงลำพังคนเดียวอย่างสิ้นเชิง หยางหย่วนคุนจงใจประคองพวงมาลัยเลี้ยวรถยนต์แวะเข้าจุดพักรถเพื่อจัดแจงมื้อเที่ยง จุดประสงค์หลักก็เพื่อสรรหาของกินรองท้องให้เด็กน้อยทั้งสองคน เพราะหากดึงดันขับรถยาวไปจนถึงตัวเมือง คาดการณ์ว่าเวลาก็น่าจะล่วงเลยไปจนถึงบ่ายสองโมงตรงแล้ว สำหรับเด็กเล็กๆ แล้ว การไปปรับเปลี่ยนเวลาอาหารและวิถีชีวิตประจำวันตามใจชอบย่อมไม่ใช่เรื่องที่ดีแน่

ราคาอาหารการกินภายในจุดพักรถขึ้นชื่อเรื่องความแพงหน้าเลือดมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ลำพังแค่ผัดผักพื้นๆ สองอย่างกับน่องไก่หนึ่งชิ้น กลับต้องควักกระเป๋าจ่ายถึงแปดหยวน นี่มันคือยุคสมัยปีเก้าเก้านะนั่น หรือต่อให้นึกอยากจะกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปประทังหิว คุณก็จำเป็นต้องควักเงินซื้อบะหมี่ถ้วยละหกหยวนจากร้านค้าโชห่วยภายในจุดพักรถเท่านั้น ทางร้านถึงจะยอมเอื้อเฟื้อจัดเตรียมน้ำร้อนต้มสุกไว้ให้ หากนึกอยากจะแอบพกบะหมี่มาเองแล้วมาขอแบ่งปันน้ำร้อนละก็ บอกเลยว่าฝันไปเถอะ ทางร้านไม่มีวันยอมให้หยิบยืมเด็ดขาด

มื้ออาหารเชิดชูความหิวโหยในรอบนี้ สมาชิกทั้งสี่คนพากันล้างผลาญเงินทองไปเกือบสี่สิบหยวนเต็มๆ แถมยังต้องยอมสูญเสียเงินอีกหนึ่งหยวนเพื่อซื้อน้ำร้อนมาจัดแจงชงนมผงให้หยางอี้ ดื่มกิน เจ้าเสี่ยวฟ่งเห็นตัวเลขรายจ่ายแล้วรู้สึกปวดใจจับจิตจับใจเหลือเกิน

“ข้าวของสัมภาระที่นี่มันตั้งราคามาเพื่อกะฟันหัวแบะกันชัดๆ มีที่ไหนขายของแพงระยับขนาดนี้กันล่ะคะ” เจ้าเสี่ยวฟ่งที่นั่งอยู่เบาะหลังพยักหน้ารวบกอดหยางอี้ไว้ในอ้อมอก พลางเอ่ยปากบ่นอุบด้วยความรู้สึกอึดอัดแน่นหน้าอก

“ไม่เป็นไรหรอกครับ หาเงินมาได้ถ้าไม่เอามาควักกระเป๋าใช้จ่ายแล้วจะหาไปเพื่ออะไรกันล่ะ ขอแค่ทุกคนกินอิ่มท้องก็พอแล้วล่ะครับ” หยางหย่วนคุนไม่ได้นำเอาเรื่องนี้มาใส่ใจเก็บความวิตกกังวลเท่าไหร่นัก นี่ก็เป็นเพราะมีทั้งภรรยาและลูกน้อยร่วมเดินทางอยู่บนรถยนต์ด้วยหรอกนะ ไม่งั้นลำพังตัวเขาคนเดียวไม่มีวันยอมควักกระเป๋าซื้อหาของกินจากที่นี่เด็ดขาด