บทที่ 207 คิดอ่านรอบคอบ

พอเดินขึ้นมาบนชั้นสองก็เห็นเจ้าเสี่ยวฟ่งกำลังง่วนอยู่กับการจัดกระเป๋าเดินทาง โดยมีหยางอี้นอนหลับกลางวันอยู่บนเตียง สองมือน้อยๆ ยกชูขึ้นมาวางตั้งไว้ตรงบริเวณหน้าอก หยางหย่วนคุนจึงใช้นิ้วมือเอื้อมไปเขี่ยสันจมูกของแกเบาๆ พลางเอ่ยปากพูดพร้อมรอยยิ้มร่าว่า “เจ้าตัวเล็กนี่เวลานอนหลับดูน่ารักน่าเอ็นดูแถมยังเชื่อฟังดีจริงๆ แต่พอตื่นขึ้นมาทีไรล่ะก็ป่วนจนปวดหัวชะมัด”

“คุณอย่าไปเขี่ยแกตื่นสิคะ ตอนนี้ฉันต้องรีบเร่งจัดกระเป๋าสัมภาระ ขืนแกตื่นขึ้นมาจะไม่มีใครคอยช่วยเลี้ยงดูเอานะ” เจ้าเสี่ยวฟ่งพูดพลางพับเก็บเสื้อผ้าของตัวเองและเสื้อผ้าของหยางอี้ใส่กระเป๋าอย่างหมดหนทาง

“ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวผมรับหน้าที่เลี้ยงแกเอง ยังไงซะตอนนี้ผมก็ไม่ได้มีภารกิจอะไรอยู่แล้ว” หยางหย่วนคุนพูดอย่างไม่ใส่ใจ ทว่าเขาก็ไม่ได้เอื้อมมือไปหยอกเย้าหยางอี้ที่กำลังหลับสนิทต่อ ละสายตาหันมาเอ่ยถามแทนว่า “แล้วเฟยเฟยล่ะจ๊ะ ยังนอนหลับอยู่เหรอ”

“เปล่าค่ะ แกตื่นนอนตั้งนานแล้วล่ะ ฉันเลยปล่อยให้แกรับหน้าที่จัดเก็บข้าวของสัมภาระของตัวเองไป พลางมอบกระเป๋าเดินทางล้อลากให้แกไปบริหารจัดการเองหนึ่งใบด้วยล่ะค่ะ” เจ้าเสี่ยวฟ่งเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม

บรรดากระเป๋าเดินทางล้อลากภายในบ้านเหล่านี้ แท้จริงแล้วเป็นของที่หยางหย่วนคุนพาสองแม่ลูกเดินทางออกไปเลือกซื้อหามาตั้งแต่ช่วงเทศกาลวันแรงงานเดือนห้าแล้ว ก่อนหน้านี้ที่บ้านมักนิยมใช้งานเพียงแค่ถุงกระสอบสัมภาระใบโต แม้ว่ามันจะสามารถบรรจุข้าวของเครื่องใช้รวมถึงพวกผ้าห่มนวมผืนใหญ่ยักษ์ยัดลงไปได้จนหมดสิ้น ทว่ายามเมื่อเจ้าเสี่ยวฟ่งต้องออกแรงแบกหามพกติดตัวเดินทางไกลย่อมไม่มีความคล่องตัวสะดวกสบายเอาเสียเลย เขาจึงตัดสินใจควักกระเป๋าซื้อกระเป๋าเดินทางล้อลากมาทีเดียวสามใบรวด