บทที่ 206 ความระแวงของคุณอาสาม

“จะเป็นไปได้ยังไงครับพี่หย่วนคุน ผมแค่คิดว่าลำพังพี่ใหญ่ปักหลักช่วยงานอยู่ที่บ้านก็เพียงพอแล้วล่ะครับ ผมเลยอยากจะรีบเดินทางไปไซต์งานพร้อมกันกับพี่ อีกอย่างเมื่อปีที่แล้วผมก็ไม่ได้เดินทางกลับมาช่วยงานเหมือนกันไม่ใช่เหรอครับ พวกเขาคราวหลังก็ยังจัดการเก็บเกี่ยวกันได้เป็นอย่างดีเลย” หยางหย่วนฮงละลานตาเอ่ยปากอธิบายแก้ต่างพัลวัน ด้วยความตื่นตระหนกตกใจ

“เอาเถอะ ฉันเข้าใจแล้ว” หยางหย่วนคุนไม่ได้เอ่ยปากรับฟังคำอธิบายแก้ต่างของอีกฝ่ายต่อ ชายหนุ่มคนนี้ตั้งแต่ก้าวเท้าออกไปเผชิญโลกทำงานต่างถิ่นเป็นครั้งแรก ตัวเขาเองต่างหากที่คอยจัดการปูทางกรุยทางให้เสร็จสรรพเรียบร้อยหมดทุกอย่าง เมื่อปีที่แล้วก็ปักหลักทำงานหนักอยู่ในไซต์งานจริงๆ เพียงแค่เดือนสองเดือนเท่านั้น หลังจากนั้นหน้าที่หลักก็เปลี่ยนมาเป็นคอยช่วยติดต่อจัดหาพวกคนงานรายวัน และคอยขับรถยนต์รับส่งให้เขา พอมาลองทบทวนดูอีกที เงินทองที่หมอนี่หามาได้มันช่างได้มาง่ายดายราบรื่นเกินไปจริงๆ

“พี่หย่วนคุนครับ ถ้าอย่างนั้นเรื่องของผม...” หยางหย่วนฮงยังมีท่าทีอึกอักอ้อมแอ้ม แต่สุดท้ายก็ยังดึงดันเอ่ยปากถามไถ่ความหวังลึกๆ ออกมา

“เรื่องของนายงั้นเหรอ ไม่ต้องมาทำเป็นอึกอักอ้อมแอ้ม พี่ชายใหญ่นายกำหนดแผนการจะเดินทางกลับตอนไหน นายก็ต้องเดินทางกลับพร้อมกันตอนนั้น ได้ยินชัดเจนแจ่มแจ้งแล้วใช่ไหม” หยางหย่วนคุนขมวดคิ้วมุ่นพลางเอ่ยปากสั่งความด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด

“แต่ว่า... แล้วทางฝั่งไซต์งานก่อสร้างจะทำยังไงล่ะครับ” หยางหย่วนฮงเอ่ยปากถามด้วยความลำบากใจ พลางเอี้ยวใบหน้าหันไปจับจ้องสมาชิกในครอบครัวที่ยังคงก้มหน้าก้มตาทำงานง่วนอยู่ในนาฝั่งตรงข้าม