บทที่ 205 ความคิดเล็กๆ ที่ถูกเปิดโปง

มื้อค่ำวันนี้เป็นน้ำซุปไก่ต้มบ้านแสนอร่อยที่คุณแม่หยางเคี่ยวตุ๋นเตรียมเอาไว้ให้ล่วงหน้า ตอนที่หยางหย่วนคุนอาบน้ำชำระล้างร่างกายเดินลงมาจากชั้นบน บะหมี่ร้อนๆ ก็ลวกเสร็จสรรพเรียบร้อยพอดี วันนี้เจ้าเสี่ยวฟ่งไม่ได้ก้าวเท้าลงนาไปช่วยงาน จึงไม่จำเป็นต้องอาบน้ำผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ บนโต๊ะอาหารมีอ่างสังกะสีใบโตวางตั้งตระหง่านอยู่ ภายในบรรจุน้ำซุปไก่ต้มบ้านสีเหลืองทองอร่ามจนเต็มอ่าง

“ไก่ตัวนี้ตัวใหญ่ล่ำสันดีจริงๆ ครับ” หยางหย่วนคุนมองดูอ่างน้ำซุปไก่ต้มที่มีคราบน้ำมันสีเหลืองลอยล่องอยู่บนพื้นผิว ชวนให้รู้สึกเจริญอาหารเป็นที่สุด

“ตัวใหญ่มากจริงๆ นั่นแหละ ขนาดหม้อต้มที่บ้านยังเกือบจะยัดลงไปไม่มิด แม่ต้องใช้เวลาเคี่ยวตุ๋นตั้งชั่วโมงกว่าๆ เนื้อถึงจะเปื่อยนุ่มได้ขนาดนี้” คุณแม่หยางเอ่ยบอกพร้อมรอยยิ้มเต็มใบหน้า พลางลงมือตักน้ำซุปและเนื้อไก่ใส่ชามใบโตส่งยื่นให้หยางหย่วนคุน โดยภายในชามมีน่องไก่ชิ้นโตใส่มาให้ด้วยหนึ่งชิ้น ส่วนน่องไก่ที่เหลืออีกหนึ่งชิ้นย่อมตกเป็นของหยางเฟยเฟย

“อ้าว ไม่ได้กินบะหมี่กันหรอกเหรอครับ” หยางหย่วนคุนเห็นบนโต๊ะอาหารยังไม่มีชามบะหมี่มาวางตั้ง จึงเอ่ยถามด้วยความนึกแปลกใจ

“บะหมี่ยังแช่อยู่ในหม้อโน่นจ้า กินเนื้อซดน้ำซุปให้หนำใจก่อนเถอะ วันนี้ต้องจัดการกินของพวกนี้ให้หมดเกลี้ยง ขืนปล่อยทิ้งไว้จนถึงวันพรุ่งนี้แล้วต้องมานั่งอุ่นซ้ำ รสชาติความอร่อยมันจะถดถอยลงไปเยอะ” คุณแม่หยางวางชามลงตรงหน้าหยางหย่วนคุน พลางหันไปตักน้ำซุปและเนื้อไก่ส่งมอบให้หยางเฟยเฟยที่นั่งอยู่ข้างๆ อีกหนึ่งชาม ลำพังแค่เนื้อไก่และน้ำซุปชามนี้ตกถึงท้อง แม่หนูน้อยคนนี้ก็คงอิ่มแปร้จนไม่ต้องกินบะหมี่ต่อแล้วล่ะ