บทที่ 204 วันต่อมา

พอเดินทางกลับมาถึงบ้าน คุณแม่หยางมองดูกระสอบป่านใบใหญ่ที่เจ้าเสี่ยวฟ่งหิ้วลงมาจากห้องเก็บสัมภาระท้ายรถยนต์ด้วยความนึกแปลกใจ ครั้นพอเปิดออกดูแล้วเห็นไก่สี่ตัวที่อยู่ข้างในมีสภาพค่อนข้างสะบักสะบอมรอมร่อเต็มที จึงรีบเอ่ยปากถามว่า “นี่ทางบ้านโน้นเขาให้มาเหรอ”

“ครับ เสี่ยวฟ่งเปรยๆ กับแม่แกซะหน่อยว่าอยากจะซื้อพวกไก่บ้านติดมือกลับไปกิน แล้วคุณแม่ยายก็เลยไปเปิดเล้าจับไก่สี่ตัวนี้ออกมาจากกรงให้ทันที พอผมจะควักเงินส่งให้พวกแกก็ดึงดันไม่ยอมรับไว้น่ะครับ” หยางหย่วนคุนเห็นเจ้าเสี่ยวฟ่งอึกอักทำตัวไม่ถูก จึงรีบเอ่ยปากพูดปดปิดบังเรื่องที่พวกเขาแอบทิ้งเงินเอาไว้ให้คนแก่สองคน เพราะยังไงซะนั่นก็เป็นความตั้งใจของพวกเขาสองคนผัวเมีย ไม่จำเป็นต้องเอาเรื่องเงินๆ ทองๆ แบบนี้ไปเล่าให้คุณแม่หยางฟังให้แกต้องคิดมาก

“ทำแบบนั้นมันจะดูไม่งามนะ ไก่ตั้งสี่ตัวมูลค่าก็ไม่ใช่น้อยๆ วันพรุ่งนี้ถ้าพวกแกต้องเดินทางไปที่โน่นอีก ยังไงซะก็ต้องควักเงินจ่ายให้พวกแกให้ได้นะ รู้ไหม” คุณแม่หยางพูดพลางเอื้อมมือไปหิ้วไก่ขึ้นมาตรวจดูตัวหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยชมด้วยความพึงพอใจ “ไก่ที่เลี้ยงตามบ้านนี่มันดีจริงๆ ตัวใหญ่ล่ำสันกว่าที่วางขายตามท้องตลาดตั้งเยอะแยะเลยเชียว”

“ก็ไก่ที่เลี้ยงตามบ้านพวกแกขยันขุนหาอาหารให้กินนี่ครับ แทบจะไม่ได้ใช้พวกอาหารสัตว์สำเร็จรูปเลยด้วยซ้ำ” หยางหย่วนคุนมองดูไก่เหล่านั้นด้วยความยินดี ตัวเขาเองก็โปรดปรานการกินเนื้อไก่บ้านที่เลี้ยงตามธรรมชาติแบบนี้ที่สุดเหมือนกัน

“แต่ยังไงซะก็ต้องรีบลงมือเชือดมันซะตอนนี้เลย ขืนปล่อยทิ้งไว้จนมันขาดใจตายไปเองเนื้อจะไม่อร่อยเอาได้” คุณแม่หยางเห็นสภาพไก่ทั้งสี่ตัวเริ่มถอดสีดูไม่ค่อยสู้ดีนัก จึงหันไปสั่งความกับทั้งสองคนว่า “พวกแกสองคนรีบไปกินข้าวเย็นเถอะ เดี๋ยวแม่จะไปต้มน้ำร้อนเตรียมเชือดไก่เอง ตกดึกพอถอนขนเสร็จสรรพเรียบร้อยค่อยจับยัดแช่ตู้เย็นไว้ก็สิ้นเรื่อง”