บทที่ 203 ช่วยงาน

การก้มหน้าก้มตาเกี่ยวข้าวนานๆ สภาพร่างกายของหยางหย่วนคุนในตอนนี้คงรับไม่ไหว แต่เขาสามารถสลับหน้าที่การทำงานกับพี่เขยใหญ่ได้ โดยปล่อยให้พี่ใหญ่เจ้าไปช่วยพวกเขาเกี่ยวข้าวแทน ส่วนเจ้าเสี่ยวฟ่งกับคุณแม่เจ้าที่ตามมาสมทบทีหลัง ก็รับหน้าที่คอยรวบเอาต้นข้าวที่เกี่ยวเสร็จแล้วมาส่งให้ทางฝั่งหยางหย่วนคุน เพื่ออำนวยความสะดวกให้เขาลงมือมัดเป็นฟ่อน ส่วนเจ้าเผิงก็พลอยได้รับการปลดปล่อยไปด้วย คอยอยู่เป็นเพื่อนเล่นกับหยางเฟยเฟยอยู่ข้างๆ

การเก็บเกี่ยวข้าวของทางฝั่งบ้านโน้น จะต้องขนย้ายทั้งต้นข้าวรวมถึงรวงข้าวกลับไปทั้งหมด เพราะยังไงซะต้นข้าวหรือฟางข้าวก็ยังมีประโยชน์สารพัดอย่าง สามารถเอาไว้ใช้เป็นฟืนจุดไฟหุงหาอาหารในชีวิตประจำวันได้ หยางหย่วนคุนลงมือใช้เส้นฟางมัดฟ่อนข้าวเหล่านั้นอย่างชำนาญ พอรวบรวมมัดได้ครบสองกอง เขาก็ใช้ไม้คานปลายแหลมเสียบทะลวงเข้าไปทันที พลางออกแรงยกขึ้นแบกไว้บนบ่า ขนย้ายไปจัดวางเรียงไว้บนรถเข็นล้อเลื่อนด้านบน ถือว่าประสิทธิภาพในการทำงานว่องไวรวดเร็วไม่เบา

“ปล่อยให้พี่หาบเองเถอะ นายไปนั่งพักสักหน่อยไป” พี่ใหญ่เจ้าลุกขึ้นยืนพลางรีบเอ่ยปากบอก

“ไม่เป็นไรหรอกครับพี่ใหญ่ ให้ผมไปทำงานเกี่ยวข้าวนั่นผมทำไม่ไหวจริงๆ ก้มๆ เงยๆ นานๆ เอวแทบหักแน่” หยางหย่วนคุนหาบฟ่อนข้าวพลางโบกมือปฏิเสธอย่างไม่ใส่ใจ

ทุกคนต่างพากันพูดคุยหยอกล้อกันไปพลาง ทำงานกันไปพลาง ทำให้งานรุดหน้าไปไวมาก ช่วงเช้าตรู่ลุยงานกันไปจนถึงเวลาสิบโมงเช้า ก็สามารถจัดการเกี่ยวข้าวเสร็จสิ้นไปเกือบสามไร่แล้ว แสงแดดแผดเผาบนท้องฟ้าเริ่มทวีความร้อนแรงขึ้น พ่อตาและพี่เขยใหญ่จึงพากันเอ่ยปากชวนทุกคนเดินทางกลับบ้าน