บทที่ 202 ลงนา

“การได้ดิ้นรนทำโน่นทำนี่มันเป็นเรื่องดีนะพี่” หยางหย่วนคุนช่วยพูดไกล่เกลี่ยแทนสวี่เหลียนเซิงพลางหัวเราะ “ต้องกล้าขยับขยายถึงจะหาเงินได้เยอะๆ ถ้ามัวแต่ทำตัวเสงี่ยมเจียมตัว ป่านนี้ก็คงยังทำนาอยู่ที่หมู่บ้านในบ้านเกิดนั่นแหละ”

“เห็นไหมล่ะ เธอคอยดูที่น้องเล็กพูดสิว่ามันมีเหตุผลขนาดไหน คนเรามันก็ต้องดิ้นรนสิ” พอมีหยางหย่วนคุนคอยหนุนหลัง สวี่เหลียนเซิงก็เริ่มใจกล้าขึ้นมาทันที พลางพูดต่อว่า “ถ้าพี่ไม่ดิ้นรนหาทางขยับขยาย ป่านนี้เธอกับลูกสองคนก็ยังต้องอุดอู้อยู่ในบ้านชั้นเดียวที่บ้านเกิดโน่นแหละ ประจวบเหมาะกับช่วงฤดูเก็บเกี่ยวและหว่านดำพอดี ถึงเวลาที่เธอต้องออกแรงช่วยพี่แล้วนะ”

“เหอะ งั้นฉันจะหอบลูกหนีกลับไปอยู่บ้านแม่เลย แล้วจะเหลือพี่ไว้ทำไมล่ะ” พี่รองหยางสวนกลับอย่างไม่เกรงใจ พลางฟาดเข้าที่ตัวสวี่เหลียนเซิงอย่างแรงพร้อมกับถลึงตาใส่ทีหนึ่ง

“แกทำอะไรของแกน่ะ เอะอะก็ลงไม้ลงมืออยู่เรื่อย” คุณแม่หยางที่อยู่ข้างๆ รีบส่งเสียงปรามพลางตีพี่รองหยางไปทีหนึ่งอย่างนึกฉุน ก่อนจะสำทับว่า “เขาพูดก็ไม่ได้ผิดตรงไหน ตอนนี้ชีวิตความเป็นอยู่ดีขึ้นตั้งเยอะ แกต้องรู้จักพอใจซะบ้าง”

“ไม่เป็นไรครับไม่เป็นไร” สวี่เหลียนเซิงหัวเราะร่าอยู่ข้างๆ นึกไม่ถึงเลยว่าการที่แม่ยายย้ายมาอยู่ฝั่งตรงข้ามจะมีข้อดีแบบนี้ด้วย ต่อไปข้างหน้าหลังเขาจะได้ยืดตรงกับเขาได้บ้างเสียที