บทที่ 201 แผนการของสวี่เหลียนเซิง

“รู้ค่ะคุณพ่อ ทำไมคุณพ่อถึงนอนนานขนาดนี้ล่ะคะ” หยางเฟยเฟยกำลังก้มหน้าก้มตาต่อบล็อกไม้ โดยมีรถของเล่นอยู่ในมือของหยางอี้ แต่ดวงตาของเขากลับจับจ้องไปที่บล็อกไม้ที่หยางเฟยเฟยกำลังต่ออยู่

หยางหย่วนคุนหยิบนาฬิกาข้อมือบนโต๊ะข้างเตียงขึ้นมาดู พบว่ายังไม่ถึงสี่โมงเย็นด้วยซ้ำ ตนเองเพิ่งนอนไปได้แค่ชั่วโมงกว่าๆ เท่านั้น จึงได้แต่ยิ้มอย่างหมดหนทางพลางลุกขึ้นนั่ง มองดูบล็อกไม้ที่หยางเฟยเฟยกำลังต่อ แม้จะเล่นกันบนเตียง แต่ตอนนี้เป็นช่วงฤดูร้อน บนเตียงปูเสื่อกกไว้แล้ว จึงไม่ได้ส่งผลกระทบอะไร

“ลูกกำลังต่ออะไรอยู่เหรอครับ” หยางหย่วนคุนเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม

“กำลังต่อช้างค่ะ” หยางเฟยเฟยวางบล็อกไม้ในมือลง พลางชี้ไปที่สมุดเล่มเล็กข้างๆ และหันไปมองหยางอี้ด้วยท่าทางฮึดฮัดเล็กน้อย “ทุกทีเลยพอหนูใกล้จะต่อเสร็จ เขาก็ชอบเอามือมาพังจนถล่ม นิสัยไม่ดีที่สุดเลย”

“งั้นคุณพ่อต่อเป็นเพื่อนลูกนะ” หยางหย่วนคุนเริ่มลงมือช่วย ไม่นานนักด้วยความร่วมมือของสองพ่อลูก รูปภาพในสมุดเล่มเล็กก็ถูกต่อออกมาจนเป็นรูปเป็นร่าง และเพราะมีหยางหย่วนคุนคอยคุมอยู่ หยางอี้ที่คอยแต่จะยื่นมือมาป่วนจึงถูกหยางหย่วนคุนกอดไว้ในอ้อมแขนจนขยับไปไหนไม่ได้