บทที่ 200 เด็กที่รู้ความ

หลังจากวางสายจากเจ้าเฉวียนแล้ว หยางหยวนคุนก็หันไปมองหลิวหยวี่ที่กำลังจ้องเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็น ก่อนจะพูดกลั้วยิ้มว่า "สัปดาห์นี้คงต้องฝากนายดูแลแล้วล่ะ เดี๋ยวประธานเจ้าก็จะเข้ามาที่ไซต์งานด้วยเหมือนกัน แต่เขาแค่มานั่งคุมเชิงเฉย ๆ เรื่องที่ต้องลงมือทำจริง ๆ ก็ยังเป็นหน้าที่ของนายอยู่ดี"

"เอ่อ..." หลิวหยวี่เริ่มหมดความมั่นใจขึ้นมาทันที ตอนที่หยางหยวนคุนพูดกับเขาก่อนหน้านี้เขายังไม่รู้สึกอะไร และยังไม่รับรู้ถึงความยากลำบากเลยสักนิด เพราะคิดว่ายังไงก็มีคนคอยช่วยแบกรับอยู่ข้าง ๆ แต่พอตอนนี้ต้องเป็นคนกุมบังเหียนตัดสินใจเองจริง ๆ ในใจมันกลับรู้สึกโหวงเหวี่ยงไม่มีความมั่นใจเอาเสียเลย

"เอ่ออะไรของแกฮะ ตอนฉันอยู่แกเคยทำยังไง ตอนนี้ก็ทำไปตามปกติแบบนั้นแหละ" หยางหยวนคุนตบบ่าอีกฝ่ายเบา ๆ พลางพูดด้วยน้ำเสียงแสดงความเชื่อมั่นอย่างเต็มเปี่ยม

"ก็ได้ครับ... แล้วถ้าเกิดเจอเรื่องที่ผมจัดการลำบาก ผมโทรหาพี่ได้ไหม" หลิวหยวี่ถามเซ้าซี้ต่อ

"ไม่ต้องหรอก ประธานเจ้าก็สแตนด์บายอยู่ที่นี่ทั้งคน ถ้านายเจอเรื่องที่จัดการยากจริง ๆ ก็เดินไปบอกเขาได้เลย" หยางหยวนคุนพูดพลางหัวเราะ ขืนเจ้าเฉวียนอุตส่าห์มาคุมหน้างานเองแล้วแต่ยังต้องมีเรื่องวิ่งมาถึงหูเขาให้คอยตัดสินใจอีก มันคงจะดูไม่ค่อยให้เกียรติคนที่เป็นเจ้าของบริษัทตัวจริงเสียงจริงอย่างเจ้าเฉวียนเท่าไหร่นัก