บทที่ 199 ดีเกลือจิ้มเต้าหู้ สิ่งหนึ่งปราบอีกสิ่งหนึ่ง

"พ่อ ครับ ตอนแรกพ่อไม่ยอมให้ผมเปิดร้านคอมพิวเตอร์ไม่ใช่เหรอ แล้วไหงตอนนี้อยากจะเข้ามาร่วมวงด้วยล่ะ" หลิวหยวี่รู้สึกแปลกใจมาก และในใจก็เริ่มไม่พอใจขึ้นมานิด ๆ ก่อนหน้านี้ตอนที่เขาไปคุยด้วย พ่อปฏิเสธหัวชนฝาอย่างไรก็ไม่ยอมตกลง แต่พอตอนนี้หยางหยวนคุนเข้ามาร่วมด้วย พ่อกลับเปลี่ยนใจยอมขึ้นมาซะงั้น นี่มันดูถูกเขาชัด ๆ ไม่ใช่หรือไง

"มันจะไปเหมือนกันได้ยังไง" หลิวซีเจี้ยนเห็นสีหน้าของลูกชายก็เดาความรู้สึกในใจออกทันที เขาจึงพูดต่อว่า "ตอนช่วงตรุษจีนที่พ่อห้าม เพราะกลัวว่าแกจะแค่หัวร้อนอยากเปิดร้านตามกระแส แต่ตอนนี้แกหาหุ้นส่วนได้แล้ว แถมยังมีคนอื่นเขาเล็งเห็นศักยภาพและอยากร่วมลงทุนกับแกด้วย นั่นก็พิสูจน์แล้วว่าแกอยากจะทำมันจริง ๆ พ่อก็ต้องสนับสนุนอยู่แล้วสิ"

พอถูกหลิวซีเจี้ยนพูดดักคอแบบนี้ หลิวหยวี่ก็เถียงไม่ออก ได้แต่ก้มหน้าเงียบด้วยความรู้สึกอึดอัดขัดใจอยู่ลึก ๆ

"ลองคิดดูสิว่ามันจริงไหม แกไม่เคยทำงานทำการอะไรเลย อยู่ ๆ จะมาเปิดร้านคอมพิวเตอร์แบบนี้ เป็นใครเขาจะไปยอม ตกลงไหมล่ะ ถ้าย้อนกลับกันเป็นแก แกจะยอมไหม" หลิวซีเจี้ยนรู้สึกว่าลูกชายเริ่มเอนเอียงแล้ว จึงรีบหว่านล้อมต่อ

ในใจของเขานั้น ความจริงแล้วไม่ได้รู้เรื่องคอมพิวเตอร์อะไรเลย ยิ่งไอ้ร้านคอมพิวเตอร์อะไรนั่นยิ่งไม่มีภาพในหัวเลยสักนิด แต่เจ้าหนุ่มหยางหยวนคุนคนนี้มักจะชอบแว้งกัดเขาในจังหวะสำคัญอยู่เรื่อย เขาเลยอยากจะเห็นกับตาตัวเองว่าเจ้าเด็กนั่นจะเก่งกาจสักแค่ไหนกันเชียว อีกอย่าง เงินลงทุนเปิดร้านสักร้านมันจะหมดเงินสักเท่าไหร่กัน