บทที่ 198 พอใจ

“ไม่เอาหน่ะๆ พี่หยาง ผมล้อเล่นเองครับ” หลิวอวี่รีบห้ามทัพ ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น “ผมดูแล้วเงินหนึ่งพันบล็อกนั่นสำหรับเขาก็ถือว่าเยอะมากเลยนะ ไฉนอยู่ดีๆ ถึงได้คิดจะเอามาเจียดแบ่งให้พี่อีกล่ะครับ”

หยางหยวนคุนทำได้เพียงส่ายหัวเบาๆ หลิวอวี่ยังผ่านโลกมาน้อยเกินไป และยังเด็กเกินกว่าจะเข้าใจ เหลี่ยมมุมพรรค์นี้จริงๆ แล้วถือเป็นเรื่องปกติธรรมดามากในสังคม สำหรับคนอย่างหลินถังกลั้วแล้ว การจะหาช่องทางส่งของขวัญติดสินบนให้ผู้บริหารระดับพวกเขามันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย และที่สำคัญคือ ต่อให้แกแบกหน้าเอาของมาประเคนให้ คนอื่นเขาก็ใช่ว่าจะยอมตัดใจรับไว้เสมอไป

“ก็คงมีคนอื่นไปเป่าหูแนะนำเขามานั่นแหละ คงเห็นว่าฉันเองก็ออกแรงช่วยเคลียร์ปัญหาไปเยอะ การจะเจียดแบ่งเงินมาให้ซักหน่อยมันก็เลยดูเป็นเรื่องสมเหตุสมผลในมุมของพวกเขา” หยางหยวนคุนทำได้เพียงพ่นคำอธิบายตัดบทไปตามน้ำ

“อ้อ... เป็นแบบนี้นี่เอง” หลิวอวี่พยักหน้าหงึกๆ พลางทำความเข้าใจระบบแบบกึ่งกึ่งสับสน

ไม่นานเดดไลน์ช่วงเข้างานยามบ่ายก็เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง หลังจากได้นอนพักสายตางีบหลับสั้นๆ ยามบ่ายไปครู่หนึ่ง หยางหยวนคุนก็พาร่างของหลิวอวี่เดินเท้าออกตรวจตราหน้าไซต์งานจริงต่อทันที ในปัจจุบันเขตก่อสร้างแห่งนี้โครงการมันบิ๊กเบิ้มอลังการเกินไป ทั้งช่วงเช้าและช่วงบ่ายห้ามขาดมาตรการเดินเท้าออกสุ่มตรวจเด็ดขาด วัตถุประสงค์หลักคือต้องบีบให้พวกลูกจ้างกรรมกรได้รับรู้กระจ่างแจ้งว่าหัวหน้างานใหญ่คนนี้ก้าวเท้ามาตรวจงานแล้ว ไม่งั้นพวกมันจะพากันปิ๊งไอเดียฉวยโอกาสอู้งานสุกเอาเผากินหลอกตาเอาได้ง่ายๆ