บทที่ 197 สวี่ฮู่ผู้โดนหลอกตา

หลังจากกลับมาถึงห้องทำงาน หยางหยวนคุนก็เห็นหลิวอวี่นอนเอนหลังอยู่บนเก้าอี้ของตัวเองแล้ว ตั้งแต่หมอนี่เรียนรู้วิธีใช้คอมพิวเตอร์จัดการเรื่องลงเวลาทำงาน ทุกคืนพอกลับบ้านเขาก็จะจัดการคีย์ข้อมูลให้เรียบร้อย แล้วสั่งพิมพ์เอกสารพกติดตัวมาในวันรุ่งขึ้น ช่วงไม่กี่วันมานี้เลยทำให้เขาได้ลิ้มรสความสำราญของการอู้งานอย่างเต็มคราบ

“เมื่อคืนนอนตอนกี่โมงกี่ยามกันฮะ? ฉันเห็นนายตื่นมาทำหน้าสะลึมสะลึมตาปัดปรอยทุกวี่ทุกวัน ดูท่าทางฉันต้องหาภารกิจช่วงเช้าให้นายออกแรงทำซักหน่อยแล้วล่ะ ไม่งั้นทั้งวันคงทำตัวเฉื่อยชาไร้ชีวิตชีวาแน่ๆ” หยางหยวนคุนจัดการเปิดกระปุกใบชา คว้าใบชามาหยิบมือหนึ่งยัดใส่แก้วน้ำของตัวเอง จากนั้นเปิดก๊อกเติมน้ำร้อนเสร็จสรรพ เขาก็หิ้วแก้วชาเตรียมตัวจะก้าวขาเดินออกจากห้อง

“ฉันมีภารกิจทำตั้งเยอะแยะเถอะครับ น้ำร้อนในแก้วของพี่เนี่ยก็เป็นฝีมือของผมที่ไปกดมาให้แท้ๆ” หลิวอวี่นอนเอนหลังอยู่บนเก้าอี้พลางเค้นเสียงตอบกลับมาแผ่วเบา พลางพูดเสริม “ลำพังเวลาช่วงค่ำของผมมันก็แทบจะไม่เหลือหลออยู่แล้ว ตอนนี้ยังต้องเจียดเวลามานั่งหลังขดหลังแข็งคีย์ข้อมูลพวกนี้อีก ระยะเวลาในการท่องโลกอินเทอร์เน็ตของผมก็ยิ่งหดหายไปกันใหญ่ ในเมื่อผมอุตส่าห์สละเวลาช่วงค่ำอุทิศเนื้อตัวให้กับการทำงาน คราวนี้ช่วงกลางวันจะขออนุมัตินอนพักสายตาชดเชยระบบร่างกายซักหน่อยมันก็สมควรแล้วไม่ใช่เหรอครับ”

“นึกไม่ถึงเลยว่าตรรกะเหตุผลที่นายพ่นออกมามันจะฟังดูเข้าท่าอยู่เหมือนกันนะฮะ” หยางหยวนคุนเอ่ยขำๆ ทว่าเขาก็ไม่ได้ปล่อยปละละเลยตามใจหมอนี่ เขายกมือขึ้นโบกพลางใช้นิ้วชี้กราดออกไปนอกประตูห้องทำงาน “ขยับกายลุกขึ้นมาได้แล้วฮะ เดินตามหลังฉันออกไปเดิน ตรวจตราหน้าไซต์งานจริงเดี๋ยวนี้เลย มาตรการตรวจตราหน้างานมันต้องทำทุกวันห้ามหยุดเด็ดขาด ไม่งั้นพวกลูกจ้างกรรมกรจำนวนมากขนาดนี้ ใครจะไปสืบทราบล่วงรูล่ะฮะว่าวินาทีถัดไปจะเกิดเรื่องงามหน้าอะไรขึ้นมาอีก”

“พี่หยาง พี่เดินไปตรวจตราคนเดียวก็สิ้นเรื่องไม่ใช่เหรอครับ ก่อนหน้านี้พี่เองไม่ใช่รึไงที่พ่นคำสั่งไว้ว่าห้องทำงานจำเป็นต้องมีคนปักหลักคอยอยู่สแตนด์บายตลอดเวลาคอยเฝ้าห้องน่ะครับ” หลิวอวี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงจนใจ