บทที่ 196 เงินชดเชยที่แฝงไปด้วยความล่อแหลม

เรื่องทางโรงพยาบาลไม่จำเป็นต้องให้หยางหยวนคุนเข้าไปจุกจิกอีกแล้ว เถ้าแก่ทั้งสองคนจะรับหน้าที่เข้าไปบริหารจัดการกันเอง ตัวเขาที่เป็นหัวหน้างานมีหน้าที่แค่กวดขันดูแลความเรียบร้อยหน้าไซต์งานฝั่งนี้ให้ดีก็พอ หลังจากพาร่างของหลิวอวี่เดินเท้าออกตรวจตราไซต์งานจนทั่วหนึ่งตลบ ขากลับมาถึงห้องทำงาน เขาถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเนื้อตัวของตัวเองยังคงสวมเสื้อคลุมของชายคนนั้นค้างไว้อยู่เลย

เมื่อคิดได้ดังนั้น หยางหยวนคุนก็เร่งฝีเท้าสับสปีดเดินหน้าตรงกลับห้องทำงาน โชคดีที่เจ่าเฉวียนกับหลิวซีเจี้ยนยังไม่ได้ปลีกตัวกลับ พวกเขากำลังนั่งหัวเราะร่าคุยธุระอะไรกันอย่างถูกคอ พอเหลือบเห็นคนทั้งสองเดินกลับเข้ามา จึงได้ยอมหยุดปากลง

“เป็นไงบ้าง ไม่มีใครกล้ายืนจับกลุ่มซุบซิบนินทาเรื่องนี้แล้วใช่ไหม?” เจ่าเฉวียนทอดสายตามองชุดเสื้อคลุมบนตัวของหยางหยวนคุนแล้วรู้สึกขัดหูขัดตาเล็กน้อย แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ ประเด็นหลักคือเรื่องระบบงานหน้าไซต์งานต่างหาก

“ไม่มีแล้วครับ ผมจัดการไล่พวกมันแยกย้ายกลับไปทำงานหมดแล้ว เดี๋ยวสั่งหักเงินค่าแรงเชือดไก่ให้ลิงดูซักไม่กี่คน คราวนี้นอกจากเรื่องงานก็คงไม่มีใครกล้าปริปากเอ่ยถึงเรื่องอุบัติเหตุนี้อีกแน่นอนครับ” หยางหยวนคุนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเปี่ยมความมั่นใจ พลางก้มลงมองชุดเสื้อคลุมบนตัวแล้วเอ่ยปากด้วยความกระดากอายเล็กน้อย “พี่เจ่าครับ ในส่วนของคนงานที่ผมสั่งให้ปักหลักคอยเฝ้าไข้ดูแลคนเจ็บที่โรงพยาบาลน่ะ ผมได้ลั่นวาจารับประกันกับเขาไปแล้ว ว่าจะลงบันทึกเช็คยอดให้เข้างานตามปกติ แถมขากลับเคลียร์งานจบจะจัดเงินรางวัลพิเศษตบรางวัลให้เขาซักก้อนหนึ่งด้วยน่ะครับ”

“เรื่องแค่นี้มันเป็นเรื่องธรรมดาชอบธรรมอยู่แล้ว แกวางใจได้เลย” เจ่าเฉวียนโบกมือพูดพร้อมรอยยิ้ม “แกเสนอตัวเลขยอดเงินมาได้เลย อุตส่าห์ลงแรงแบกคนเจ็บสับเท้าลงมาจากตึกแถมยังช่วยกู้ชีพพาส่งโรงพยาบาล ย่อมสมควรได้รับเงินรางวัลพิเศษตอบแทนความดีความชอบอยู่แล้ว แกประเมินดูแล้วจัดให้เท่าไหร่ถึงจะเหมาะสมล่ะ?”