บทที่ 195 แผ่นไม้เจาะหัว

เวลาที่ครอบครัวได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตามักจะผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็วเสมอ เช้าวันที่เจ็ด เจ่าเสี่ยวฟงและลูกทั้งสองคนก็เตรียมตัวเดินทางกลับบ้านเกิด หยางหยวนคุนจงใจไม่แวะไปที่ไซต์งานในช่วงเช้า เพื่ออยู่ช่วยพวกเขาจัดแจงข้าวของสัมภาระอยู่ที่บ้าน

“หอบเหล้าพวกนี้กลับไปด้วยเถอะฮะ อยู่ที่นี่ผมคงไม่มีเวลาเปิดดื่มเองคนเดียวหรอก” หยางหยวนคุนชี้มือไปที่ลังเหล้าสองลังที่วางอยู่บนพื้น ซึ่งเป็นของขวัญที่เจ่าเฉวียนตั้งใจส่งมาให้เซ่นไหว้ต้อนรับเมื่อคราวก่อน ส่วนบุหรี่เขาขอเก็บไว้ที่นี่เพราะยังพอมีประโยชน์ในการใช้สอย ส่วนเหล้าพวกนี้สำหรับตัวเขาแล้วไม่มีความจำเป็นต้องใช้เลยจริงๆ

“ได้สิคะ ยังไงรถก็ขับมาจอดเทียบถึงหน้าประตูบ้านอยู่แล้ว ขนของกลับเพิ่มอีกหน่อยก็ไม่เห็นเป็นไรเลยล่ะค่ะ” เจ่าเสี่ยวฟงพูดอย่างไม่ใส่ใจ

“ขากลับไปแล้วลองเจียดแบ่งส่งไปให้ฝั่งพี่เขยรองบ้างนะฮะ พวกเขาจะได้ช่วยคอยเป็นหูเป็นตาดูแลคุณแม่ด้วย วันข้างหน้าเราอาจจะต้องพึ่งพาบารมีพวกเขาอีกเยอะ” หยางหยวนคุนบอกแนวคิดของตัวเอง ก่อนจะพูดเสริมว่า “อีกอย่างคุณแม่ก็อายุอานามมากแล้ว ช่วงปิดเทอมฤดูร้อนผมไม่อยากให้ท่านต้องตรากตรำนั่งรถเดินทางไกลมาที่นี่ให้ลำบากสังขารเลยฮะ เดี๋ยวถึงเวลาผมค่อยขออนุมัติลางานขับรถกลับไปรับพวกคุณด้วยตัวเอง ไปปักหลักอยู่ที่บ้านเกิดซักไม่กี่วันดีกว่า”

“แล้วจะให้แบ่งส่งไปให้เท่าไหร่ดีล่ะคะ ฉันเองก็ไม่มีเรตในใจซะด้วย เหล้าพวกนี้ราคาค่างวดมันแพงมากไหมคะ?” เจ่าเสี่ยวฟงเอ่ยถามด้วยความฉงน