บทที่ 194 คำขอของหวังหู่

“พี่หยางครับ” สวีหยางได้ยินเสียงเรียกของหยางหยวนคุนก็วิ่งเหยาะๆ เข้ามาหา เสื้อผ้าบนตัวเขาเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบปูนซีเมนต์เต็มไปหมด แต่พอมาหยุดอยู่ตรงหน้าหยางหยวนคุน ใบหน้าของเขาก็ประดับไปด้วยรอยยิ้มกว้าง

“ช่วงนี้ทำผลงานได้ดีมากเลยนะ ฉันดูๆ แล้วฝั่งพวกนายทำออกมาไม่ได้ด้อยไปกว่าฝั่งที่รับเหมาช่วงตรงเลยซักนิด” หยางหยวนคุนล้วงกระเป๋าหยิบบุหรี่ออกมาซองหนึ่งแล้วโยนให้อีกฝ่าย พลางพูดปนรอยยิ้มว่า “รางวัลสำหรับความตั้งใจ”

“เฮะๆ ขอบคุณครับพี่หยาง” สวีหยางแกะซองบุหรี่ออกด้วยความดีใจ ดึงออกมาสองมวน มวนหนึ่งยื่นให้หยางหยวนคุน ส่วนอีกมวนจุดสูบเอง

“มีเรื่องจะบอกหน่อย” หยางหยวนคุนคาบบุหรี่พลางนั่งลงบนบันได จากนั้นก็เล่าเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ให้สวีหยางฟังคร่าวๆ ก่อนจะพูดพร้อมรอยยิ้มว่า “คราวนี้พวกนายไม่ต้องกังวลเรื่องจะไม่มีงานให้ทำแล้วล่ะ ฉันเพิ่งรับช่วงคุมงานฉาบปูนเพิ่มมาอีกหกหลัง ประเมินดูแล้วพวกนายคงต้องอยู่ทำยาวจนกว่าไซต์งานนี้จะปิดโครงการโน่นแหละ”

“โอ้โห ดีเลยครับพี่หยาง ไม่งั้นพวกเราคงต้องย้ายไปหาไซต์งานอื่นกลางคัน หอบข้าวหอบของย้ายไปย้ายมามันลำบากจะตายไป แถมยังหาเงินได้ไม่เยอะเท่าอยู่ช่วยงานพี่หยางด้วย” สวีหยางพูดด้วยความดีใจเป็นล้นพ้น