บทที่ 193 ความโหดเหี้ยมของเจ่าเฉวียน

ตอนแรกหยางหยวนคุนคิดว่าเจ่าเฉวียนแค่ถือท่อนไม้ขึ้นมาขู่ให้กลัวเฉยๆ ทว่าพอแผ่นไม้หนาในมือของเจ่าเฉวียนฟาดลงบนหลังของอีกฝ่ายเสียงดังปึ้ก เขาก็ถึงกับสะดุ้งเพิ่งได้สติ ในยุคสมัยนี้การลงไม้ลงมือกันบนไซต์งานก่อสร้างถือเป็นเรื่องที่พบเห็นได้ทั่วไป สวีหย่งคังที่ถูกเฆี่ยนตีทำได้เพียงยกมือขึ้นปัดป้องพัลวัน โดยไม่กล้าคิดจะสู้กลับเลยแม้แต่ก้าวเดียว

“เฮ้ย เฒ่าเจ่า เฒ่าเจ่า ทำอะไรเนี่ย ทำไมถึงขั้นลงไม้ลงมือกันล่ะ” หลิวซีเจี้ยนที่ตอนแรกยืนดูละครฉากใหญ่เพลินๆ นึกไม่ถึงว่าเจ่าเฉวียนจะกล้าลงมือจริง ในสถานการณ์นี้มีเพียงเขาคนเดียวที่พอจะเอ่ยปากเตือนได้บ้าง จึงต้องจำใจเข้าไปช่วยขวางไว้เล็กน้อย

เมื่อรู้สึกว่าทุบตีสั่งสอนจนหนำใจแล้ว เจ่าเฉวียนจึงยอมหยุดมือ เขาท่อนแผ่นไม้หนาในมือซัดเข้าใส่ร่างของอีกฝ่ายอย่างแรง พลางใช้นิ้วชี้หน้าตวาดกร้าวอย่างดุดันว่า “กล้าดีข้ามหัวมาเล่นแง่กับฉันเรารึ! ไอ้ตึกไม่กี่ตึกตรงนี้แกยังอยากจะทำอยู่ไหม? ถ้าไม่อยากทำก็รีบไสหัวไปซะตั้งแต่ตอนนี้เลย!”

“คุณโต้งเจ่า ผมทำครับผมทำ! ผมจะตั้งใจทำงานอย่างดีแน่นอนครับ!” สวีหย่งคังร้องไห้โฮจนน้ำตาไหลพราก เขาทรุดเข่าลงกระแทกพื้นกราบกรานพร่ำบอกไม่หยุด เดิมทีวันนี้พวกผู้รับเหมารายย่อยต่างพากันแต่งกายค่อนข้างภูมิฐานด้วยเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาด ทว่าโดนหวดไปไม่กี่ที เสื้อผ้าก็ขาดวิ่นทันตาเห็นจนเผยให้เห็นรอยแผลพุพองบนแผ่นหลัง แม้แต่ท่อนแขนที่ใช้ยกขึ้นบังก็ยังมีรอยเลือดซิบเป็นทางยาวหลายเส้น

“งั้นฉันก็จะไม่พูดพล่ามทำเพลงกับแกให้เสียเวลาอีก” เจ่าเฉวียนพูดเสียงเรียบ ก่อนจะปรายตาคมกริบมองไปยังผู้รับเหมารายย่อยคนที่เหลือ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า “ส่วนคนฝั่งคุณโต้งหลิวเขาจะจัดการยังไงนั่นเป็นเรื่องของเขา ฉันไม่ก้าวก่าย แต่พวกแกสามคนตรงนี้ มีทางเลือกให้แค่สองทาง หนึ่งคือถอนตัวออกไปจากไซต์งานนี้ซะ เงินที่พวกแกทดรองจ่ายไปก่อนหน้านี้ไว้รอให้โครงการนี้เสร็จสิ้นค่อยมาเคลียร์ ถือซะว่าฉันยืมเงินพวกแก เดี๋ยวถึงเวลาจะคิดดอกเบี้ยคืนให้ หรือสอง... พวกแกต้องทำตามแบบที่เสี่ยวหยางทำ คือเปลี่ยนไปใช้วิธีเหมาช่วงงานให้คนงานทำโดยตรง ถึงตอนนั้นฉันจะให้เสี่ยวหยางแวะเวียนมาคอยสอดส่องฝั่งนี้บ่อยหน่อย เรื่องคุณภาพงานก่อสร้างพวกแกไม่ต้องเป็นห่วง”