บทที่ 192 ด่ากราด

“เป็นไง เมื่อกี้อร่อยไหมลูก” หยางหยวนคุนอุ้มหยางเฟยเฟยที่เดินอยู่ข้างๆ ขึ้นมา แล้วเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม

“ไม่อร่อยเลยค่ะ หนูยังชอบกินแฮมเบอร์เกอร์มากกว่า” หยางเฟยเฟยทำปากยื่น เธอยังคงรู้สึกเสียดายเล็กน้อยที่วันนี้ไม่ได้กินของพวกนั้น

“ก็งั้นๆ จริงๆ นั่นแหละ แถมยังได้น้อยนิดเดียว เมื่อกี้ฉันเห็นราคาในใบเสร็จแล้วตกใจแทบแย่” เจ่าเสี่ยวฟงที่อุ้มหยางอี้อยู่พูดเสริมขึ้นมาบ้าง

“นานๆ ทีมาลองชิมดูซักครั้งก็ไม่เลวหรอก คนเราก็ต้องกินอะไรที่ไม่เคยกินบ้างใช่ไหมล่ะ ถ้าพวกคุณไม่ชอบ วันหลังเราก็ไม่มาล้างผลาญเงินที่นี่อีก” หยางหยวนคุนพูดอย่างไม่ใส่ใจ พอดีเหลือบไปเห็นร้านขายของเล่นอยู่ไม่ไกล จึงชี้มือไปข้างหน้า “ป่ะ พลอยพวกหนูไปซื้อของเล่นดีกว่าไหม?”

“ดีค่ะ! หนูจะเดินเอง ไม่ให้คุณพ่ออุ้มแล้ว” หยางเฟยเฟยพูดพลางดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมแขนของหยางหยวนคุน ไม่นานเท้าก็แตะพื้น หยางอี้ที่อยู่ข้างๆ พอเห็นพี่สาวลงไปเดินเองแล้ว ก็ไม่ยอมให้เจ่าเสี่ยวฟงอุ้มเหมือนกัน ส่งเสียงจะลงไปเดินเองบ้าง