บทที่ 191 ครอบครัวไปเที่ยวกัน

“โถ่ คุณ ไปเตะเขาทำไมล่ะเนี่ย” เจ่าเสี่ยวฟงที่อยู่ข้างๆ รีบอุ้มหยางอี้ขึ้นมาจากพื้นแล้วปลอบในอ้อมอก “โอ๋ๆ ไม่ร้องนะลูก พ่อเขาไม่ได้ตั้งใจหรอก”

หยางอี้ที่ตาแดงก่ำใช้สองมือกำเสื้อของเจ่าเสี่ยวฟงไว้แน่น เบือนหน้าหนีไปทางหยางหยวนคุนด้วยท่าทางน้อยใจสุดๆ เมื่อหยางหยวนคุนเห็นแบบนั้นก็ยิ่งรู้สึกอยากหัวเราะ และไม่ได้ปิดบังอะไร แถมยังอุ้มเจ้าตัวเล็กเข้ามาในอ้อมแขนของตัวเองด้วย

“พรุ่งนี้พ่อจะพาหนูไปซื้อของเล่นดีไหม อยากได้อะไรก็ซื้ออันนั้นเลย รับรองว่าดีกว่าไอ้ที่เล่นอยู่ตอนนี้แน่นอน” หยางหยวนคุนพูดพลางชี้ไปที่ของเล่นชิ้นเล็กๆ บนพื้น ของเล่นพวกนี้ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นของราคาถูกมาก ประเมินดูแล้วรวมกันยังไม่ถึงยี่สิบบล็อกเลยด้วยซ้ำ

คราวนี้หยางอี้ไม่ได้งอนหยางหยวนคุนอีกต่อไป ชี้มือไปที่ของเล่นบนพื้นจะลงไปให้ได้ เขาไหลลงจากตักของหยางหยวนคุนแล้วก้มเก็บรถคันเล็กบนพื้นขึ้นมา ชูให้หยางหยวนคุนดู พร้อมกับส่งเสียงร้องไม่หยุด “ปู๊น ปู๊น ปู๊น...”

“ได้เลย พรุ่งนี้พ่อจะซื้อรถคันเล็กให้หนูนะ” หยางหยวนคุนยิ้มพลางลูบหัวเจ้าตัวเล็กอีกครั้ง ก่อนจะหันไปพูดกับเจ่าเสี่ยวฟงที่นั่งอยู่ข้างๆ “คุณดูสิ ปลอบง่ายจะตายไปใช่ไหมล่ะ?”