บทที่ 214: ทำงานล่วงเวลา (ตอนจบ)

"ไว้พรุ่งนี้นายมาทำงานค่อยว่ากัน นายกลับไปก่อนเถอะ" หยางหยวนคุนโบกมือ ไล่ให้หลิวอวี่กลับไปก่อน

ตัวเขาเองตอนนี้ยังกลับทันทีไม่ได้ จึงเบนสายตาเดินไปยังฝั่งโรงอาหาร เห็นพวกคนงานกำลังยืนเข้าแถวกันอยู่ เนื่องจากเปิดแค่หน้าต่างเดียว และมื้อดึกนี้ยังเป็นของฟรีที่เจ่าเฉวียนเป็นคนควักกระเป๋าจ่าย ดังนั้นพวกคนงานที่มาทำโอทีแทบจะทั้งหมดจึงมารวมตัวกันอยู่ที่นี่

"คืนนี้เตรียมไว้พอไหม?" หยางหยวนคุนเอ่ยถามคนดูแลโรงอาหาร เรื่องสวัสดิการแบบนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือกลัวคนหนึ่งได้กิน แต่อีกคนไม่ได้กิน ถ้าเป็นแบบนั้นสู้ไม่เตรียมเลยเสียยังดีกว่า เขาจึงต้องมาเดินดูด้วยตัวเองเพื่อไม่ให้เกิดปัญหาเช่นนั้นขึ้น

"พอแน่นอนครับ แถมพ่อครัวด้านหลังก็ยังไม่ได้พักผ่อน ดูลาดเลาแล้วถ้าไม่พอก็จุดไฟผัดเพิ่มได้ทันที คุณวางใจได้เลย ผัดข้าวผัดไข่มันไม่ได้ยากเย็นอะไรหรอกครับ" อีกฝ่ายตอบกลั้วรอยยิ้ม เรื่องแบบนี้พวกเขาแค่ส่งคนมาช่วยไม่กี่คนก็ได้เงินเพิ่มแล้ว มีเงินให้กุมแต่ไม่เอาก็บ้าแล้ว

"งั้นก็ดีเลย ตักให้ผมสักชามด้วยสิ ฉันก็เดินว่อนมาทั้งคืน เริ่มหิวขึ้นมาเหมือนกัน" หยางหยวนคุนพูดพลางยิ้ม และชี้ไปยังคนงานโรงอาหารที่กำลังตักข้าวอย่างมือเป็นระเบียบอยู่ด้านหน้า