บทที่ 215: คำเชิญของหลิวอวี่

เช้าวันรุ่งขึ้น หยางหยวนคุนเดินทางไปไซต์งานตามปกติ ตอนเช็คชื่อเขาได้แจ้งกับพวกคนงานว่าหลังจากนี้จะไม่มีการทำโอทีอีกแล้ว กิจกรรมทำงานล่วงเวลาในครั้งนี้ถือเป็นอันสิ้นสุดลงอย่างเป็นทางการ หยางหยวนคุนยกภูเขาออกจากอกเสียที ตลอดระยะเวลาเดือนกว่าๆ ที่ผ่านมาของการทำโอที เขาต้องคอยลุ้นจนตัวโก่งอยู่ตลอดเวลา เพราะมีสถานการณ์ไม่คาดคิดเกิดขึ้นไม่เว้นแต่ละวัน

บางวันคนงานบางคนช่วงทำโอทีเจอแสงไฟค่อนข้างมืด ตอนเดินลงตึกไม่ทันระวัง ก้าวพลาดตกบันไดจนกระดูกหัก โชคดีที่ตอนนั้นหยางหยวนคุนยืนอยู่ใต้ตึกพอดี ไม่อย่างนั้นหากพวกคนงานพากันแตกตื่นเอะอะโวยวาย ก็ไม่รู้ว่าจะเกิดเรื่องอะไรบานปลายขึ้นอีก

หรือบางคนก็อาศัยความมืดในตอนกลางคืน คิดว่าตอนเช็คชื่อคงมองไม่เห็นหน้า ก็เลยร่วมมือกันขานรับแทนกันทีกี่คนต่อกี่คน ดีที่วันนั้นหยางหยวนคุนสุ่มตรวจจับกลุ่มนั้นพอดี โดยใช้วิธีขานชื่อปุ๊บให้เดินออกทีละคน ไม่อย่างนั้นก็คงจับไม่ได้ไล่ไม่ทันจริงๆ

แถมบางคืนปูนซีเมนต์ดันหมดกะทันหัน ฝั่งซัพพลายเออร์วัสดุก็กระชั้นชิดในตอนดึกดื่นดึกดื่นไม่ได้จัดรถบรรทุกมาส่งให้ คืนนั้นเลยต้องยุติการทำโอทีตั้งแต่ตอนทุ่มแปดโมงกว่าๆ เท่านั้น

สารพัดปัญหาถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อน แต่โดยภาพรวมแล้ว การทำโอทีในเดือนนี้ก็ถือว่าผ่านพ้นและสิ้นสุดลงด้วยดี