บทที่ 216: เหตุผล

เมื่อเห็นสภาพของเขาแบบนั้น หยางหยวนคุนก็เริ่มใจอ่อนขึ้นมาบ้าง ประจวบเหมาะกับที่หยางหยวนหงเหลือบมาเห็นเขาพอดี ดวงตาของเด็กหนุ่มทอประกายวาบ จ้องมองมาคล้ายอยากจะเข้ามาทักทาย แต่แล้วก็ต้องก้มหน้าลง ไม่กล้าเดินเข้ามาคุยกับหยางหยวนคุน ช่วงเวลาที่ผ่านมาหยางหยวนคุนวางตัวเหินห่างใส่เขาอย่างเต็มที่ แทบจะไม่ยอมพูดจาด้วยเลยสักคำ ทำให้เขายังคงไม่เข้าใจอยู่บ้างว่าตัวเองทำความผิดร้ายแรงอะไรลงไปกันแน่

หยางหยวนคุนกวักมือเรียก เขาคิดว่าเวลาเดือนกว่าๆ ที่ผ่านมานี้ก็น่าจะเพียงพอแล้ว เดิมทีเขาแค่ตั้งใจจะให้ลูกพี่ลูกน้องคนนี้มาคอยเป็นลูกมือและช่วยขับรถให้ แต่กลับปล่อยให้มาหิ้วถังปูนอยู่เป็นเดือน ถือเป็นการดัดนิสัยลงโทษเรียบร้อยแล้ว หลังจากนี้ก็ควรจะสั่งสอนให้เขาได้เรียนรู้อะไรบ้าง

"เป็นไง เดือนที่ผ่านมานี้คงอยู่ยากน่าดูใช่ไหม?" หยางหยวนคุนยื่นบุหรี่ให้อีกฝ่ายมวนหนึ่ง พลางเอ่ยถามยิ้มๆ "พอมีเวลาสูบบุหรี่สักมวนไหม? ข้างบนยังขาดปูนอยู่หรือเปล่า?"

"โอ้ มีครับ ข้างบนไม่ขาดครับ" หยางหยวนหงรีบตอบละล่ำละลัก แอบเน้นย้ำอีกประโยค: "เพิ่งจะหิ้วขึ้นไปส่งตั้งหลายถัง ส่วนปูนด้านล่างก็กำลังผสมอยู่ครับ"

"อืม" หยางหยวนคุนพยักหน้า ส่งสัญญาณให้อีกฝ่ายวางถังปูนลง ก่อนจะเดินนำทางไปยังมุมอับแดดที่ดูร่มรื่นของตึกข้างๆ หาที่นั่งลงตามสบาย แล้วชี้ไปยังพื้นที่ว่างข้างตัวบอกหยางหยวนหงที่ยังคงยืนทื่ออยู่: "นายนั่งลงสิ"