บทที่ 217: เงินค่าขนม

สำหรับร้านอาหารมื้อกลางวัน หยางหยวนคุนเลือกเลือกร้านที่ดูเข้าท่าร้านหนึ่งในห้างสรรพสินค้า รสชาติถือว่าดีมาก เพียงแต่ราคาสูงไปสักหน่อย ห้างสรรพสินค้าในยุคนี้ส่วนใหญ่จะมีแต่ร้านค้าเกรดค่อนข้างหรูหรา ซึ่งต่างจากร้านหรูในห้างยุคหลังๆ อย่างสิ้นเชิง ในยุคนี้ร้านค้าทั่วไปโดยเฉพาะพวกโยนร้านอาหารยังไม่ค่อยนิยมมาเปิดเผยตัวในห้างกันเท่าไหร่

"เป็นไง? อร่อยไหม?"

หลังจากกินเสร็จ หยางหยวนคุนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้เอ่ยถามเจ่าเสี่ยวเฟิ่งที่ยังคงละเลียดกินอยู่ ปกติเธอมักจะเป็นคนสุดท้ายที่กินเสร็จเสมอ เพราะต้องคอยดูแลหยางอี้ ตอนนี้หยางอี้เจ้าตัวเล็กนี่อายุจวนจะสามขวบแล้ว แม้จะสามารถลงมือกินข้าวเองได้บ้าง แต่ก็ยังจำเป็นต้องมีผู้ใหญ่นั่งเฝ้าอยู่ข้างๆ

"อร่อยดีค่ะ แต่เผ็ดไปหน่อย" เจ่าเสี่ยวเฟิ่งสูดปากเล็กน้อยพลางดื่มน้ำซุปในชามข้างตัวจนหมด ถือเป็นการสิ้นสุดมื้อกลางวัน

"อาหารที่นี่ค่อนข้างเน้นรสเผ็ดน่ะ ถ้าคุณกินไม่ชิน วันหลังพวกเราก็ไม่สั่งเมนูเผ็ดแล้ว" หยางหยวนคุนไม่ได้รู้สึกแปลกใจ นิสัยการกินของคนในบ้านของพวกเขาคือเน้นมันและเค็ม แต่กลับไม่ค่อยชอบกินรสเผ็ดหรือรสหวาน ซึ่งถือเป็นเอกลักษณ์การกินแบบชาวมณฑลฮุยโดยแท้