บทที่ 91 ครอบครัวออกเดินทาง

“ทางบ้านพวกเขาน่าจะยังมีธุระอยู่ คงไม่แน่ว่าจะมาหรอก” เจ้าเสี่ยวฟงพูดขึ้นด้วยความรู้สึกเกรงใจเล็กน้อย

“จะมีธุระอะไรกันนักหนา ก็แค่มาแต่งกินข้าว เดี๋ยวถึงเวลาฉันขับรถไปส่งพวกเขากลับเองก็สิ้นเรื่อง” หยางหยวนคุนโบกมือพลันกล่าวกลั้วหัวเราะ ก่อนจะถามต่อว่า “จริงด้วย แล้วพวกพี่เขยอยู่บ้านกันไหม?”

หยางหยวนคุนเองก็รู้ดีว่าตัวเองถามคำถามที่รู้คำตอบอยู่แล้ว จะอยู่บ้านกันได้อย่างไร ในเมื่อสองคนนั้นออกเดินทางไปทำงานข้างนอกตั้งแต่เดือนอ้ายยังไม่ทันพ้นเทศกาลหยวนเซียว (คืนสิบห้าค่ำ) ด้วยซ้ำ

“ไม่อยู่บ้านหรอก ฉันโทรไปถามมาแล้ว” เจ้าเสี่ยวฟงเอ่ยด้วยน้ำเสียงหม่นหมองเล็กน้อย พี่ชายคนโตของเธอทิ้งลูกชายไว้ที่บ้านเกิดให้พ่อกับแม่ของเธอช่วยเลี้ยง ถึงแม้จะเป็นแค่เด็กคนเดียว และตอนนี้เจ้าเผิงก็อายุสิบขวบแล้ว พอจะช่วยหยิบจับทำอะไรได้หลายอย่าง แต่ครอบครัวฝั่งเดิมของเธอก็เป็นชาวบ้านชนบทแท้ ๆ พ่อแม่ก็อายุล่วงเลยไปกว่าหกสิบปีแล้ว ยังต้องทำนาตั้งหกมู่ แถมปีนี้ได้ยินว่าจะต้องไปรับจ้างแรงงานแถวอ่างเก็บน้ำอีก ผู้เฒ่าทั้งสองคนคงไม่ยอมควักเงินเก็บมาจ่ายแทนแรงงานตัวเองแน่ ๆ

“เอาละ เวลาก็ไม่เช้าแล้ว พวกเราออกเดินทางกันเลยไหม?” หยางหยวนคุนเหลือบมองนาฬิกาแขวนบนผนังห้องโถง ตอนนี้บ่ายสองโมงแล้ว ยังต้องแวะไปอีกตั้งหลายบ้าน ต้องไปแจ้งข่าวให้ทั่ว

“ฉันต้องไปด้วยเหรอ? คุณไปคนเดียวก็พอนี่นา” เจ้าเสี่ยวฟงถามอย่างลังเล

“ถ้าคุณไม่ไปแล้วใครจะไปล่ะ? ฉันขับรถคนเดียวบนทางมันเหงาจะตาย” หยางหยวนคุนโน้มน้าว

“คุณพ่อคะ คุณพ่อ หนูไปด้วย! ถ้าคุณแม่ไม่ไปหนูจะไปเอง หนูอยากนั่งรถเก๋ง!” หยางเฟยเฟยที่อยู่ข้าง ๆ ฟังผู้ใหญ่สองคนคุยกันเข้าใจทันที เธอรีบเข้าไปดึงขากางเกงของหยางหยวนคุนแล้วร้องงอแงขึ้นมา

“เด็กอย่างแกจะไปทำไม ไปก็ต้องมีคนคอยดูอีก” วันนี้เจ้าเสี่ยวฟงระอาใจกับลูกสาวคนนี้เต็มที ยัยหนูคนนี้รู้ว่าหยางหยวนคุนตามใจ ความกล้าเลยเพิ่มขึ้นเป็นกอง ผิดกับตอนอยู่บ้านตามปกติที่มักจะเรียบร้อยเชื่อฟัง

“ไม่เป็นไรหรอก อยากไปก็ไปสิ ยังไงก็มีรถ เดินทางสะดวกอยู่แล้ว” หยางหยวนคุนไม่ได้ขัดข้องอะไร ก่อนจะหันไปถามแม่หยางว่า “แม่ครับ แม่จะไปนั่งรถเที่ยวด้วยกันไหม? ไม่ได้ไปเยี่ยมเยียนพวกญาติ ๆ ตั้งหลายปีแล้วไม่ใช่เหรอ?”

“เอ๋? แม่จะไปทำไมล่ะ” แม่หยางถูกหยางหยวนคุนถามจนตั้งตัวไม่ติด ปกติเธอแทบจะไม่ค่อยได้ออกจากบ้าน หรือถ้าจะไปไกลที่สุดก็แค่บ้านพี่สาวคนที่สองในตัวตำบล ตั้งแต่แต่งงานเข้าบ้านนี้มา เธอก็เอาแต่เวียนวนอยู่แต่ในหมู่บ้านนี้มาตลอด

“แม่ครับ ตอนนี้ญาติ ๆ ที่เราจะไปหาเป็นพวกคนรุ่นเก่าทั้งนั้น ผมไปคุยกับพวกเขาจะพูดอะไรได้ล่ะ ไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น ถึงเวลาคงอึดอัดแย่ สู้แม่ไปด้วยไม่ได้ ถึงตอนนั้นแม่จะได้เป็นคนคุย” หยางหยวนคุนเดินเข้าไปใกล้แม่หยางแล้วอธิบายพร้อมรอยยิ้ม ซึ่งข้ออ้างนี้ก็นับว่าสมเหตุสมผลจริง ๆ

“อืม ที่แกพูดมาก็ถูกนะ” แม่หยางเริ่มคล้อยตามคำพูดของลูกชายคนเล็ก ลูกชายเธอยังหนุ่มอยู่ ญาติ ๆ ที่อยู่เฝ้าบ้านตอนนี้ก็มีแต่คนรุ่นเก่า ๆ ส่วนพวกคนหนุ่มสาวก็ไม่อยู่บ้านกัน ถ้าเธอไปด้วยก็น่าจะเหมาะสมที่สุดแล้ว

“งั้นก็ไปกันเถอะ พายอดชายน้อยหยางอี้ไปด้วยเลย ยังไงก็นั่งรถ คนแค่นี้ไม่เบียดหรอก” หยางหยวนคุนพูดพลางเดินนำออกไปที่ลานบ้าน

“แล้วประตูใหญ่บ้านเราล่ะ ไม่มีคนอยู่เฝ้าจะดีเหรอ” แม่หยางรีบถามตามหลังมา

“ไม่เป็นไรหรอก คุณ ขนเงินในบ้านติดตัวไปด้วยเลย เดี๋ยวเอาไปไว้บนรถ” หยางหยวนคุนหันไปบอกเจ้าเสี่ยวฟง “เอาแค่เงินสดไปก็พอ เดี๋ยวเราจะแวะไปบ้านลุงสามก่อน สัมภาระของเจ้าหยางหยวนหงยังอยู่ที่บ้านเราเลย ถึงเวลาค่อยให้มันมาเอาสัมภาระ แล้วก็ช่วยอยู่เฝ้าบ้านให้เราด้วยเลย”

“แบบนั้นก็ดีนะ ให้หยวนหงมาช่วยเฝ้าบ้านให้ เงินทองเราก็เอาติดตัวไปหมดแล้ว” แม่หยางพูดจบก็เริ่มลังเลถามขึ้นอีกว่า “แล้วเงินของแม่ต้องเอาไปด้วยไหม? แล้วก็แหวนทองที่แกซื้อให้แม่ตอนตรุษจีนล่ะ”

“พูดตามตรงนะ ไม่ต้องเอาไปหรอกครับ หยางหยวนหงอยู่แถวนี้ ถ้ามันกล้าขโมยของของผมล่ะก็ ดูซิว่าผมจะไม่ตีมันให้ตายเลยเร้อ หรือถ้ามันกล้าหนี ผมก็จะไปพังบ้านมันซะ” หยางหยวนคุนพูดปนหัวเราะ

“ก็นั่นสิ งั้นเอาตามนี้ละกัน” แม่หยางคิดตามแล้วก็เห็นด้วย หยางหยวนหงนี่เธอเห็นมาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอย มักจะชอบเอาพวกกุ้งหอยปูปลาที่จับได้มาให้บ้านเธออยู่บ่อย ๆ ตอนนี้ก็ทำงานตามหลังลูกชายเธอ คงไม่มีอะไรให้ไม่ไว้ใจแล้ว

เจ้าเสี่ยวฟงเดินตามหลังมาพลางโกยเงินสดในบ้านใส่ลงในกระเป๋าเอกสารของหยางหยวนคุน เธอยื่นหยางอี้ที่อุ้มอยู่ออกมาส่งให้แม่หยางช่วยอุ้มก่อน จากนั้นจึงลงกลอนประตูห้องโถงใหญ่ รอจนหยางหยวนคุนขับรถออกจากลานบ้านแล้ว เธอก็ล็อกประตูรั้วบ้านตามลงไป

“คุณ อุ้มหยางอี้ไปนั่งข้างหลังด้วยกันเถอะ” หยางหยวนคุนเห็นเจ้าเสี่ยวฟงทำท่าจะเปิดประตูมานั่งเบาะหน้า และกำลังจะรับหยางอี้มาจากมือของแม่หยาง จึงรีบเอ่ยทักขึ้น

“อ้าว? เหรอ ได้จ้ะ” เจ้าเสี่ยวฟงงงเล็กน้อย แต่เธอก็ไม่เคยนั่งรถแบบนี้มาก่อน นึกว่ามีข้อควรระวังอะไรเป็นพิเศษ

“ถนนหนทางมันไม่ค่อยดี มันกระเด้งกระดอนมาก คุณอุ้มเด็กไว้อาจจะหลุดมือได้ นั่งข้างหลังถึงหลุดมือก็ไม่เป็นไร แต่เบาะหน้าน่ะอันตรายกว่า รู้ไหม?” หยางหยวนคุนอธิบายกลั้วหัวเราะ ความรู้พวกนี้ล้วนเป็นสิ่งที่หยางเฟยเฟยในอนาคตเคยบอกเขาไว้ทั้งนั้น

“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้เอง ฉันไม่รู้เรื่องเลยจริง ๆ” เจ้าเสี่ยวฟงตอบพลางคิดตาม จากนั้นเธอก็อุ้มหยางอี้นั่งลงข้าง ๆ แม่หยาง ภายในรถยุคนี้ไม่ได้ตกแต่งหรูหราอะไร แม้แต่เบาะนั่งก็ไม่ได้สบายเท่ารถในอนาคต แต่สำหรับคนในยุคนี้แล้ว รถซานตาน่าคันนี้ถือว่าดีมาก ๆ แล้ว

“คุณพ่อคะ งั้นหนูอยากนั่งข้างหน้า หนูจะนั่งคนเดียวเองค่ะ” หยางเฟยเฟยส่งเสียงร้องตะโกนมาจากด้านหลัง เธอตามแม่หยางขึ้นรถมาตั้งแต่แรก ตอนนี้เธอกำลังนั่งยอง ๆ อยู่ตรงกลางระหว่างผู้ใหญ่ทั้งสองคน พลางยื่นหัวออกมาร้องบอกหยางหยวนคุนที่อยู่เบาะหน้า

“ไม่ได้จ้ะ เด็กดี เชื่อฟังนะ นั่งข้างหลังให้เรียบร้อยรู้ไหม? เดี๋ยวคุณพ่อทำของอร่อยให้กิน ถึงตัวตำบลแล้วจะซื้อขนมให้” หยางหยวนคุนไม่ได้หันหน้ากลับมา เขาบิดกุญแจสตาร์ทรถทันที

“แกนั่งลงให้ดี ๆ เลย เดี๋ยวเถอะถ้ารถเหวี่ยงขึ้นมาจะกระเด็นออกไป” เจ้าเสี่ยวฟงเนื่องจากต้องอุ้มหยางอี้อยู่ จึงไม่สะดวกดึงตัวหยางเฟยเฟย ได้แต่หันไปพูดกับแม่หยางว่า “แม่คะ แม่ช่วยจับเฟยเฟยไว้หน่อย”

“ฮึ่ม!” หยางเฟยเฟยเห็นคุณพ่อไม่เข้าข้างเธอแล้ว ทำได้แค่มุ่ยปากหน้าตูม นั่งลงตรงกลางระหว่างเจ้าเสี่ยวฟงและแม่หยาง

รถไม่ได้ขับออกไปไหนไกล แต่ตรงดิ่งมาที่บ้านของลุงสามหยางก่อน พอรถมาจอดที่หน้าประตูบ้าน ก็เรียกความฮือฮาได้ชั่วขณะ ชาวบ้านต่างพากันได้ยินข่าวมาว่าหยางหยวนคุนขับรถยนต์กลับมา นึกไม่ถึงว่าจะตรงมาที่นี่เร็วขนาดนี้

“ฉันไม่ได้ราคาคุยใช่ไหมล่ะ ฉันก็นั่งรถของพี่คุนกลับมานี่แหละ” หยางหยวนหงยืนอยู่หน้าประตูบ้านตัวเองพลางพูดเสียงดังลั่น สีหน้าท่าทางของเขาเจิดจ้ามาก ราวกับว่ารถคันนี้เป็นของเขาเองอย่างนั้นแหละ

“ลุงสามครับ” หลังจากหยางหยวนคุนเดินเข้าประตูมา ก็เอ่ยทักทายลุงสามหยางและป้าสามหยางก่อนเป็นอันดับแรก ทั้งสองคนก็ทักทายแม่หยางที่เดินตามหลังมา หยางหยวนคุนพูดคุยกับพวกเขาเรื่องที่จะไปกินเลี้ยงที่ตัวตำบลในอีกสองวันข้างหน้า จากนั้นก็จิบน้ำชาไปอึกหนึ่ง แล้วเตรียมตัวจะขอตัวลา

“จริงด้วย สัมภาระของนายอยู่ที่บ้านฉันน่ะ ไปเอาซะสิ” หยางหยวนคุนรับกุญแจที่เจ้าเสี่ยวฟงยื่นส่งมาให้พลางพูดกลั้วหัวเราะกับหยางหยวนหง

“อ้าว ในเมื่อพวกพี่ไม่อยู่บ้าน งั้นฉันรอพวกพี่กลับมาก่อนค่อยไปเอาก็ได้ ยังไงก็มีแค่เสื้อผ้าขาด ๆ ไม่กี่ตัว” หยางหยวนหงโบกมือพูดอย่างไม่ใส่ใจ

“ถ้างั้นนายก็พอดีเลย ไปช่วยเฝ้าบ้านให้ฉันหน่อย ตอนนี้บ้านฉันไม่มีคนอยู่ นายไปช่วยดูให้หน่อย แป๊บเดียวฉันก็กลับมาแล้ว” หยางหยวนคุนพูดพลางหัวเราะ โดยไม่สนว่าลุงสามจะยืนอยู่ข้าง ๆ เขาออกคำสั่งกับหยางหยวนหงโดยตรง

“เอ่อ...” หยางหยวนหงมีท่าทีลังเลเล็กน้อย

“สั่งให้ไปก็ไปสิ บ้านหยวนคุนไม่มีคนอยู่ ต้องการคนเฝ้า แกอยู่บ้านก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว ถือโอกาสไปเอาสัมภาระของแกกลับมาด้วยเลย” ลุงสามที่อยู่ข้าง ๆ กลับเป็นฝ่ายหันไปดุใส่หยางหยวนหงโดยตรงแทน

“งั้นพวกเราขอตัวก่อนนะครับลุงสาม ยังมีอีกหลายที่ที่ต้องไปเลย”

“รถของแกนี่มันเร็วดีจริง ๆ นะ แค่บ่ายเดียวก็แจ้งข่าวได้ตั้งหลายบ้านแล้ว” ลุงสามพูดพร่ำอย่างซาบซึ้งใจ

“งั้นไว้รอหยางหยวนหงหาเงินได้เยอะ ๆ ก็ซื้อสักคัน ถึงตอนนั้นลุงสามจะได้มีรถนั่งไงครับ ฮ่า ๆ” หยางหยวนคุนพูดหยอกเย้าปนเสียงหัวเราะ

หลังจากทั้งกลุ่มกลับขึ้นรถก็เริ่มขับมุ่งหน้าไปยังทิศทางของตัวตำบล ตลอดเส้นทางต้องแวะเยี่ยมเยียนบ้านญาติ ๆ ทั้งบ้านสามีของพี่สาวลูกพี่ลูกน้องหลายคน และยังมีบ้านพวกตาเล็กน้าเล็กป้าใหญ่ทั้งหลาย คนเหล่านี้ล้วนสนิทสนมคุ้นเคยกับแม่หยางเป็นอย่างดี ลุงของหยางหยวนคุนก็คือบารมีน้องชายของแม่หยาง ตลอดเส้นทางรอยยิ้มบนใบหน้าของแม่หยางจึงไม่เคยจางหายไปเลย คนพวกนี้เธอไม่ได้เจอหน้ามาตั้งนานแล้ว ต่างคนต่างก็ใช้ชีวิตอยู่ในวงแคบ ๆ ของตัวเอง จะมีโอกาสได้พบกันอีกครั้งก็เฉพาะเวลามีงานใหญ่โตเช่นนี้แหละ

“แม่ครับ ผมให้แม่มาด้วยไม่ผิดใช่ไหมล่ะ เมื่อกี้บ้านน้าเล็กนั่นผมมาไม่กี่ครั้งเอง ถ้าไม่ใช่เพราะแม่มาด้วย ผมคงหาทางเข้าไม่เจอแน่ ๆ” หยางหยวนคุนขับรถไปพลางเอ่ยกลั้วหัวเราะบอกแม่หยางที่อยู่เบาะหลัง

“ก็นั่นน่ะสิ แกไม่ค่อยได้มาที่นี่หรอก ตอนพี่ใหญ่ของแกยังเด็ก ๆ ยังเคยตามแม่มาบ้าง” แม่หยางหวนรำลึกความหลังด้วยใบหน้าเปี่ยมสุข ส่วนจะรำลึกถึงอะไรนั้น หยางหยวนคุนก็สุดรู้ได้ นั่นเป็นประสบการณ์ส่วนตัวของแม่หยางเอง

“คุณย่าคะ คุณย่าคะ เมื่อกี้คือคุณน้าของหนูเหรอคะ” หยางเฟยเฟยถามขึ้นด้วยความอยากรู้อยากเห็น คนพวกนั้นเมื่อกี้เธอไม่รู้จักสักคนเลย ทำได้แค่แกล้งทำตัวเป็นเด็กผู้หญิงเรียบร้อยขี้อายไปตลอดทาง

“นั่นคือน้าของพ่อแก แกต้องเรียกว่ายายเล็กจ้ะ” แม่หยางใช้มือลูบผมของหยางเฟยเฟยพลางอธิบายด้วยรอยยิ้ม

“อ้อ เป็นแบบนี้นี่เอง” หยางเฟยเฟยไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกเจ็บจี๊ดที่หนังศีรษะ โดยไม่ต้องเสียเวลาคิด เธอฟาดเผียะไปที่มือของหยางอี้ซึ่งอยู่ในอ้อมกอดของเจ้าเสี่ยวฟงทันที เจ้าเด็กคนนี้กำลังเอียงตัวเลียนแบบท่าทางของแม่หยางเพื่อจะลูบหัวของหยางเฟยเฟย แต่เลียนแบบไม่ค่อยเหมือนเท่าไหร่ กลายเป็นการดึงทึ้งผมของหยางเฟยเฟยไปเสียได้

“พ่อคะ น้องชายดึงผมหนูอีกแล้ว” หยางเฟยเฟยพูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจ พลางปรายตาค้อนมองไปทางเจ้าเสี่ยวฟงที่อยู่ข้าง ๆ

“เจ้าหยางอี้ดึงผมเฟยเฟยบ่อยเหรอ?” หยางหยวนคุนขับรถไปพลางเอ่ยถามเจ้าเสี่ยวฟงที่อยู่เบาะหลัง

“บ่อยที่ไหนกันล่ะ แกก็แค่เลียนแบบแม่เมื่อกี้ อยากจะลูบหัวพี่ยัยหนูคนนี้ แกยังเด็กอยู่เลยยังกะแรงไม่ถูกน่ะ” เจ้าเสี่ยวฟงรีบแก้ตัวให้ลูกชายจากด้านข้าง

“แบบนั้นก็ไม่ได้นะ บอกว่ายังเด็ก แต่ก็ขวบครึ่งแล้วไม่ใช่เหรอ ถ้านับตามอายุสมมติของคนชนบทเรา ปีนี้ก็สามขวบแล้วนะ ควรจะรู้เรื่องรู้ราวบ้างแล้ว” หยางหยวนคุนว่าอย่างนั้น

“แกยังเล็กขนาดนี้ จะไปรู้เรื่องอะไรล่ะคะ” เจ้าเสี่ยวฟงเบะปาก เอ่ยเถียงกลับมาอย่างหาได้ยาก

“เฟยเฟยลูก คราวหลังถ้าน้องชายดึงผมหนูอีก หนูก็ดึงผมมันกลับเลยนะ” หยางหยวนคุนเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มระรื่นพลางบอกกับหยางเฟยเฟย “ทำให้มันรู้รสชาติความเจ็บซะบ้าง ต่อไปจะได้ไม่กล้าดึงอีก”

“น้องไม่มีผมเลย หนูจะดึงตรงไหนได้ล่ะคะ” หยางเฟยเฟยเอียงหน้าไปมองหยางอี้ เจ้าเด็กน้อยคนนี้ยังคงงงงวยกับท่าทางของหยางเฟยเฟยเมื่อครู่ ไม่เข้าใจว่าทำไมพี่สาวต้องตีตัวเองด้วยนะ

“งั้นหนูก็ตีมือมันแรง ๆ เลย ยังไงก็ตีไม่พังหรอก ให้บทเรียนมันหน่อยก็พอ” หยางหยวนคุนช่วยออกไอเดีย

“ได้เลยค่ะคุณพ่อ คราวหน้าคอยดูนะหนูจะตีให้ ฮึ่ม!” หยางเฟยเฟยทำหน้าตาโกรธขึ้งหันไปมองหยางอี้ ผลปรากฏว่าเจ้าเด็กคนนี้กลับยิ้มแป้นตอบรับเสียอย่างนั้น ครึ่งตัวบนแทบจะปีนออกจากอ้อมกอดของเจ้าเสี่ยวฟง สองมือน้อย ๆ ยื่นเหยียดไปหาหยางเฟยเฟย

“แกนี่ก็นะ ตัวหน้าหนาไร้ยางอายจริง ๆ พี่ยัยหนูเขาจะตีแกอยู่แล้ว แกยังจะโผไปหาเขาอีก” เจ้าเสี่ยวฟงเห็นท่าทางของลูกชายก็รู้สึกระอาใจจนแทบกระอัก

“แกยังเด็ก แกจะไปรู้เรื่องอะไรล่ะ ตั้งแต่เล็กจนโตก็เล่นอยู่กับเฟยเฟยแค่สองคน ไม่มีคนอื่นเลย ยังไงก็ต้องสนิทกับพี่สาวอยู่แล้ว” หยางหยวนคุนย้อนประโยคเดิมของเจ้าเสี่ยวฟงกลับไปให้เธอ ภรรยาของเขาดีทุกอย่าง เสียอย่างเดียวคือค่อนข้างจะตามใจลูกชายไปหน่อย และมีนิสัยรักลูกชายมากกว่าลูกสาวนิด ๆ ค่านิยมแบบนี้ในชนบทพบเห็นได้ทั่วไปมาก และที่พบบ่อยกว่านั้นก็คือ คนที่รักลูกชายมากกว่าลูกสาวมักจะเป็นคนในกลุ่มแม่หรือย่าที่เป็นเพศหญิงด้วยกันเองนี่แหละ

เจ้าเสี่ยวฟงไม่ได้พูดอะไรต่อ ทำได้แค่อุ้มกระชับหยางอี้ไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยให้เขาปีนออกจากอ้อมกอด แต่เจ้าเด็กคนนี้ก็ยังคงยิ้มระรื่นเล่นหยอกล้อกับหยางเฟยเฟยที่อยู่ข้าง ๆ อยู่ดี หยางเฟยเฟยเองก็ไม่ได้ถือสา หาเรื่องทำหน้าทะเล้นใส่เจ้าตัวเล็กกลับไป ส่วนแม่หยางไม่ได้ปริปากพูดอะไรสักคำ ตั้งแต่ย้ายมาอยู่กินกับลูกชายคนเล็กเพื่อให้เขาเลี้ยงดูยามแก่ เธอก็ไม่เคยเข้าไปก้าวก่ายเรื่องพวกนี้อีกเลย อาศัยช่วงที่ตัวเองยังพอขยับเขยื้อนไหว ช่วยเหลือหยางหยวนคุนดูแลเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ในบ้านก็พอ

ไม่นานนักรถยนต์ก็มาถึงตัวตำบล ความเร็วถือว่าเร็วกว่าตอนนั่งรถประจำทางตามปกติอยู่มาก ตอนนี้ในตัวตำบลไม่มีทางที่รถจะติดแน่นอน หยางหยวนคุนจึงนำรถไปจอดเทียบที่หน้าประตูบ้านของพี่สาวคนที่สองหยาง มองทะลุกระจกหน้ารถไปแวบเดียวก็เห็นพี่สาวคนที่สองหยางกำลังนั่งดูโทรทัศน์อยู่ในร้าน

“ใครกันน่ะ เอารถมาจอดขวางหน้าบ้านฉัน คนเขาจะทำมาค้าขายนะ” พี่สาวคนที่สองหยางเห็นมีรถยนต์มาจอดขวางหน้าประตูบ้าน ถ้าเป็นเวลาปกติเธอคงเปิดฉากด่าเปิงไปแล้ว แต่รถเก๋งแบบนี้ในตำบลหนึ่งมีไม่กี่คันหรอก คำด่าทอหยาบคายบางคำจึงยังไม่กล้าพ่นออกไป

“อ้าว พี่รอง ผมเองครับ” หยางหยวนคุนก้าวเท้าออกจากฝั่งคนขับอย่างรวดเร็ว พลางร้องบอกพี่สาวคนที่สองหยางที่กำลังยืนอยู่หน้ารถ

“น้องเล็ก! ทำไมเป็นแกไปได้ล่ะ” พี่สาวคนที่สองหยางกำลังมีความสงสัยใคร่รู้เต็มเปี่ยมอยากจะเอ่ยถาม ทันใดนั้นก็เห็นเจ้าเสี่ยวฟงอุ้มหยางอี้ก้าวลงมาจากรถ เธอกำลังจะวิ่งเข้าไปรับมาอุ้มเพื่อหอมแก้มนึกถึงหลานชายที่ไม่ค่อยได้เจอหน้าสักหน่อย แต่กลับเหลือบไปเห็นแม่บังเกิดเกล้าของตัวเองก้าวลงมาจากเบาะหลังอีกฝั่งหนึ่งเสียก่อน

“ตายจริง แม่! แม่ก็มาด้วยเหรอจ๊ะเนี่ย” พี่สาวคนที่สองหยางดีอกดีใจเป็นล้นพ้น รีบวิ่งเข้าไปช่วยประคองแม่หยาง ตั้งแต่ช่วงตรุษจีนที่กลับไปเยี่ยมบ้านเกิด เธอก็ยังไม่ได้เจอหน้าแม่เลย แม้ว่าสวี่เหลียนเซิงจะชอบวิ่งไปทางชนบทบ่อย ๆ และเธอมักจะซื้อเนื้อฝากให้สามีเอาไปส่งให้ก็ตาม แต่ในใจก็ยังคงคิดถึงอยู่ดี

“ฉันไม่ต้องให้แกมาประคองหรอก” แม่หยางเอ่ยปฏิเสธการประคองของพี่สาวคนที่สองหยาง พลางเอ่ยกลั้วหัวเราะว่า “ตอนนี้ฉันอยู่บ้านยังหาบหาบกระบุงหนักเป็นร้อยชั่งเดินปร๋อได้อยู่เลย”

“แบบนั้นไม่ได้นะจ๊ะแม่ แม่ปาเข้าไปตั้งเจ็ดสิบแล้วจะไปหาบของหนักได้ยังไง” พี่สาวคนที่สองหยางปรายสายตาแฝงความนัยไปทางน้องสะใภ้ของตัวเองอย่างเงียบ ๆ ยัยแม่สามีคนนี้อยู่ที่บ้านน้องชาย คงไม่ได้ถูกปฏิบัติเหมือนเป็นคนงานใช้แรงงานหรอกนะ

“เอ่อ... ก็ไม่ได้ทำมาตั้งหลายปีแล้วล่ะ ตอนนี้ก็ไม่รู้ว่ายังไหวอยู่ไหม” แม่หยางเหลือบเห็นสายตาแฝงความนัยของพี่สาวคนที่สองหยาง จึงรีบพูดแก้คำพูดตัวเองทันควัน หากปล่อยให้เกิดรอยร้าวระหว่างพี่สะใภ้น้องสามีขึ้นมาละก็ เรื่องคงจะยุ่งยากน่าดู