บทที่ 92 ไปบ้านพ่อตาแม่ยาย

“เอาละค่ำ เรื่องงานไม่มีอะไรน่าห่วงแล้ว พอสร้างบ้านหลังนี้เสร็จ พี่ก็คอยดูแลแม่ให้ดีแล้วกัน คอยดูซิว่าพี่จะให้อะไรดี ๆ กับแม่ได้บ้าง” หยางหยวนคุนค้อนขวับใส่พี่สาวคนที่สองหยางอย่างระอาใจ พี่สาวคนนี้มีนิสัยฟังอะไรมาก็เชื่อเป็นตุเป็นตะ แถมยังอารมณ์ร้อนจุดเดือดต่ำอีกต่างหาก

“ฉันจะไปเอาอะไรดี ๆ จากแม่ล่ะ ฉันก็แค่จะอยู่บ้านเดิมของฉันไป ปลูกผักไปตามเรื่องตามราว เลี้ยงเป็ดเลี้ยงไก่ให้พวกแกด้วย ถึงเวลาปีใหม่พวกแกกลับมาจะได้มีเนื้อมีหนัง กินกัน” แม่หยางรีบพูดแทรกขึ้นมา

“งั้นไม่เอาด้วยหรอกครับ แม่ย้ายมาอยู่ด้วยกันเถอะ ไม่อย่างนั้นเวลาผมไม่อยู่บ้าน เด็กสองคนนี้เสี่ยวฟงคนเดียวเอาไม่อยู่แน่ ๆ โดยเฉพาะในตัวตำบลมันไม่เหมือนในหมู่บ้านนะ จะปล่อยให้เฟยเฟยวิ่งเล่นซอกแซกตามใจชอบไม่ได้ ถึงตอนนั้นยิ่งต้องมีคนคอยช่วยดู” หยางหยวนคุนรีบโน้มน้าวขัดขวางจากด้านข้าง จะปล่อยให้แม่ทำแบบนั้นไม่ได้เด็ดขาด

เจ้าเสี่ยวฟงที่อุ้มหยางอี้อยู่ข้าง ๆ นิ่งเงียบไม่พูดไม่จา สามคนนี้เขาเป็นคนแซ่เดียวกัน (คนในครอบครัวเดียวกัน) พวกเขาจะพูดอะไรกัน จะกระทบกระทั่งเถียงกันบ้างก็ไม่มีใครเก็บมาใส่ใจ แต่เธอที่เป็นลูกสะใภ้ใช่ว่าจะพูดอะไรก็พูดได้ ต่อให้มีอะไรอยากจะพูด ก็คงต้องเก็บไว้พูดกับผู้ชายของตัวเองใต้ผ้าห่มตอนนอนเท่านั้น

“เออ ๆ ๆ ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นสักหน่อย” พี่สาวคนที่สองหยางได้แต่ตัดบทไปแบบนั้น แม่หยางอุตส่าห์มาหาทั้งที ยังไงก็ต้องต้อนรับขับสู้ให้ดี “แม่จ๋า เฒ่าสวี่ไม่อยู่บ้าน ลูกสองคนก็ไปโรงเรียนกันหมด แม่เข้าไปนั่งพักในห้องหลังร้านก่อนไหมจ๊ะ?”

“แม่ไม่นั่งแล้วละ” แม่หยางรู้ดีว่าบ่ายวันนี้เวลาค่อนข้างกระชั้นชิด จึงเอ่ยกลั้วหัวเราะว่า “แกตั้งหน้าตั้งตาทำมาค้าขายของแกไปเถอะ”

“เอ้อ เมื่อกี้ฉันว่าจะถามอยู่พอดี รถเก๋งคันนั้นเป็นของใครเหรอ? ทำไมแกถึงเป็นคนขับล่ะน้องเล็ก?” ในที่สุดพี่สาวคนที่สองหยางก็เอ่ยถามคำถามที่เธอสงสัยที่สุดออกมา

หยางหยวนคุนทำได้เพียงบอกเล่าที่มาที่ไปของรถคันนี้ใหม่อีกรอบ และคาดเดาได้เลยว่า บ้านญาติหลังจากนี้ทุกหลังเขาคงต้องพูดซ้ำประโยคเดิมนี้อีกแน่ ๆ พอได้ยินน้องชายเล่าจบ พี่สาวคนที่สองหยางก็หัวเราะร่าพลางพูดว่า “งั้นแกก็รวยเละแล้วสิเนี่ย ตอนนี้ถึงขั้นมีรถเก๋งขับเองแล้ว มันสะดวกจริง ๆ นะเนี่ย ขนมาทีเดียวได้ทั้งบ้านเลย ได้ยินว่านั่งรถแบบนี้ไม่กระเด้งกระดอนเลยใช่ไหม?”

“ไม่ค่อยกระเด้งหรอก สบายกว่ารถในหมู่บ้านเราตั้งเยอะจ่ะ” แม่หยางบอกพร้อมรอยยิ้ม ถึงแม้ระบบกันสะเทือนของรถเก๋งในยุคนี้จะไม่ได้ดีเลิศอะไร แต่ถ้าเทียบกับรถบรรทุกดัดแปลงเป็นรถโดยสารในหมู่บ้านของพวกเขาแล้ว มันย่อมดีกว่ากันลิบลับ

“แล้วเมื่อไหร่จะพาฉันนั่งบ้างล่ะ ฉันยังไม่เคยนั่งรถเก๋งเลยสักครั้ง” พี่สาวคนที่สองหยางเดินไปหยุดอยู่หน้ารถ พลางใช้มือลูบไล้ผิวสีดำมันปลาบของฝากระโปรงหน้ารถอย่างระมัดระวัง

“โธ่ เรื่องนั้นเมื่อไหร่ก็ได้ครับ ตอนนี้จะให้ขับพาพี่ไปวนเล่นสักรอบยังได้เลย” หยางหยวนคุนหัวเราะพูด

“ช่างเถอะ พวกแกยังมีธุระไว้คราวหน้ามีโอกาสค่อยว่ากัน” พี่สาวคนที่สองหยางละสายตากลับมาทางเจ้าเสี่ยวฟงที่อุ้มหยางอี้อยู่ แล้วยิ้มพลางบอกว่า “มา ให้พี่อุ้มหน่อยซิ”

เจ้าเสี่ยวฟงยื่นหยางอี้ในอ้อมกอดส่งให้พี่สาวคนที่สองหยางที่ยื่นมือมารับ ไม่นานนักก็มีเสียงหยอกล้อเด็กดังแว่วมา เจ้าเสี่ยวฟงเห็นแบบนั้นก็เบาใจ หันไปบอกหยางเฟยเฟยที่กำลังเกาะชายเสื้อเธออยู่ว่า “รีบเรียกคุณป้าเร็วลูก”

“สวัสดีค่ะคุณป้า” หยางเฟยเฟยเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลกิริยาเรียบร้อยราวกับผ้าพับไว้

“เฟยเฟย หนูก็สวัสดีจ้ะ” พี่สาวคนที่สองหยางเอ็นดูเด็กทั้งสองคนมาก พูดจบก็ทำท่าจะอุ้มหยางอี้เข้าไปในห้องด้านในเพื่อหยิบลูกอมมาให้เด็กทั้งสองคนกิน ตามประสาคนที่สนิทใจเพราะเด็ก ๆ ต่างก็ใช้นามสกุลเดียวกับเธอ

“ไม่ต้องหรอกพี่รอง เดี๋ยวพวกเราต้องรีบไปต่อ แวะมาบอกพี่เฉย ๆ” หยางหยวนคุนรีบห้าม “พรุ่งนี้ผมต้องมาที่นี่อีกรอบ วันมะรืนนี้ก็จะยกเสาเอกเสาโท (พิธีขึ้นโครงหลังคา) แล้ว”

“ฉันรู้แล้ว เสี่ยวฟงเคยบอกฉันหมดแล้ว งั้นแกจะไปคุยกับพวกเฒ่าหวังทางโน้นใช่ไหม” พี่สาวคนที่สองหยางชี้มือไปยังไซต์งานก่อสร้างฝั่งตรงข้าม

“ใช่ครับ งั้นผมขอตัวไปฝั่งโน้นก่อนนะ พี่ไม่ต้องหยิบอะไรมาให้แล้วละ”

หยางหยวนคุนวิ่งเหยาะ ๆ ข้ามถนนมายังฝั่งไซต์งาน เขาไม่ได้มาที่นี่พักใหญ่แล้ว ตัวโครงสร้างบ้านโดยรวมสร้างเสร็จเรียบร้อยแล้ว ไม่ได้มีแค่ฐานรากเหมือนคราวที่แล้ว อาคารสามชั้นดูหรูหราโอ่อ่าไม่เบา เพียงแต่ยังไม่ได้ปิดโครงหลังคาด้านบน และไม่เห็นหวังซินหยวนอยู่ที่ชั้นหนึ่ง

“เถ้าแก่หวัง!” หยางหยวนคุนตะโกนเรียกเสียงดัง

“ใครน่ะ” มีหัวหนึ่งโผล่ออกมาจากหน้าต่างชั้นสอง ซึ่งก็คือหวังซินหยวนนั่นเอง พอเห็นว่าเป็นหยางหยวนคุน เขาก็รีบฉีกยิ้มทักทาย “เถ้าแก่หยาง คุณกลับมาแล้วเหรอครับ”

รอจนอีกฝ่ายเดินลงมาจากชั้นสอง หยางหยวนคุนก็ยื่นบุหรี่ให้ก่อนเป็นอันดับแรกพลางถามกลั้วหัวเราะว่า “เถ้าแก่หวัง วันมะรืนนี้ยกเสาเอกทำพิธีขึ้นโครงหลังคาได้ใช่ไหมครับ?”

“ได้แน่นอนอยู่แล้วครับ ต่อให้คุณจะทำพิธีวันนี้เลยก็ยังได้ ทุกอย่างเตรียมพร้อมไว้หมดแล้ว” หวังซินหยวนรับบุหรี่ไปพลางรีบตอบ การทำพิธีขึ้นโครงหลังคาไม่ใช่เรื่องของความคืบหน้าของงาน แต่เป็นเรื่องของพิธีกรรมความสิริมงคล โดยเฉพาะบ้านของหยางหยวนคุนที่เป็นตึกแถวสามชั้นหลังคาดาดฟ้าราบ

“แบบนั้นก็ดีครับ ถึงเวลาคงต้องรบกวนด้วยนะ” หยางหยวนคุนพูดพลางหัวเราะร่า

หยางหยวนคุนเดินตรวจดูบ้านของตัวเองตามการนำทางของอีกฝ่าย ซึ่งผลงานค่อนข้างตรงตามความต้องการของเขา ฝั่งที่ติดกับถนนไม่ได้กั้นเป็นห้องนอน แต่กั้นเป็นห้องเล็ก ๆ เอาไว้สำหรับเก็บของจุกจิก ส่วนห้องนอนทั้งหมดถูกจัดวางไว้ด้านหลัง และที่ด้านหลังห้องครัวยังมีลานบ้านเล็ก ๆ อีกด้วย พื้นที่ตรงนี้ถือเป็นส่วนแถมที่ได้มาตอนซื้อที่ดินผืนนี้ เพราะด้านหลังไม่ได้มีแผนจะสร้างบ้านอะไรอีก มีเพียงทุ่งนากว้างใหญ่ ผืนดินตรงนี้สร้างบ้านใหญ่โตไม่ได้ ทำได้แค่สร้างโรงเรือนเล็ก ๆ เท่านั้น

“ตรงนี้ดีมากเลยนะครับ ตอนแรกผมคิดว่าจะมีแค่ตัวตึก นึกไม่ถึงว่าจะแถมลานบ้านเล็ก ๆ มาให้ด้วย” หยางหยวนคุนพึงพอใจกับลานบ้านนี้มาก

“เรื่องนี้เรื่องจริงครับ ตึกแถวแถวนี้ของพวกคุณดีกว่าแถวฝั่งพวกผมเยอะ ฝั่งพวกผมด้านหลังก็มีลานเล็ก ๆ เหมือนกัน แต่เพราะด้านหลังยังมีบ้านคนอื่นตั้งอยู่เลยปลูกอะไรไม่ได้ ของคุณนี่ปลูกได้สบายเลย” หวังซินหยวนชี้ไปทางทุ่งนากว้างใหญ่ด้านหลังด้วยแววตาอิจฉาเล็กน้อย

“แต่หน้าร้อนยุงก็น่าจะชุมเอาเรื่องเหมือนกันนะครับ” หยางหยวนคุนยังคงมองเห็นข้อเสีย

“ก็เลือกติดมุ้งลวดประตูหน้าต่างดี ๆ หน่อยก็สิ้นเรื่องแล้วครับ” หวังซินหยวนไม่ได้ใส่ใจเรื่องนั้นเท่าไหร่ ก่อนจะถามต่อว่า “คุณดูผลงานชิ้นนี้เป็นยังไงบ้าง?”

“ดีมากครับ ผมรู้สึกว่าใช้ได้เลย ตรงตามที่เราเคยคุยกันไว้ก่อนหน้านี้” หยางหยวนคุนยิ้มพูด เขารู้ดีว่าอีกฝ่ายต้องการเบิกเงินงวดต่อไป ซึ่งมันก็เป็นเรื่องที่ควรอยู่แล้ว จึงพูดตรง ๆ ไปว่า “เอาแบบนี้แล้วกัน วันทำพิธีขึ้นโครงหลังคา ผมจะเอาค่าแรงงวดนี้มาจ่ายให้”

“ได้ครับ ได้เลย จะจ่ายตอนไหนก็ได้ทั้งนั้น” หวังซินหยวนเอามือถูไปมาพลางตอบด้วยท่าทางเขินอายเล็กน้อย

“แล้วคุณรับงานตกแต่งภายในด้วยไหม? หรือว่าผมต้องไปหาคนอื่นต่างหาก?” หยางหยวนคุนถามต่อ เรื่องนี้เขาคิดมาสักพักแล้ว บ้านหลังนี้อยากจะตกแต่งให้เสร็จเร็วหน่อย แต่ไม่รู้ว่าหวังซินหยวนจะทำพวกงานตกแต่งภายในได้ไหม เพราะปกติงานตกแต่งมักจะเป็นหน้าที่ของช่างไม้

“ทำได้แน่นอนอยู่แล้วครับ คุณวางใจได้เลย ผมจะตกแต่งให้อย่างดีที่สุดแน่นอน” หวังซินหยวนพอได้ยินว่ามีงานให้ทำต่อก็ยิ่งดีใจใหญ่ รีบกุลีกุจอหยิบบุหรี่ของตัวเองมาส่งให้หยางหยวนคุนบ้าง

พื้นผิวผนังและพื้นของบ้านหลังนี้ทำออกมาได้ค่อนข้างดี ถือว่าเรียบเนียนใช้ได้ ในยุคสมัยนี้สภาพแบบนี้ก็สามารถย้ายเข้าอยู่ได้โดยตรงแล้ว เหมือนอย่างบ้านเกิดของเขา ที่พื้นยังเป็นปูนหยาบ ๆ ผนังภายนอกยังเป็นอิฐแดงดิบ ๆ ก็ยังอยู่กันได้เลย

“อ๋อ ไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอกครับ” หยางหยวนคุนคิดดูแล้ว วันพรุ่งนี้กับวันมะรืนคงไม่มีเวลามานั่งคุยรายละเอียดกับอีกฝ่าย หลังจากนั้นเขาก็ต้องกลับไปที่ไซต์งานฝั่งโน้น สู้คุยตอนนี้ที่พอมีเวลาว่างจะดีกว่า “ไม่ต้องตกแต่งอะไรยุ่งยากหรอกครับ ผนังแค่ฉาบปูนขาวให้ผมก็พอ ชั้นสองกับชั้นสามให้ปูพื้นกระเบื้อง ส่วนชั้นหนึ่งกับชั้นสองต้องมีห้องน้ำห้องท่าพร้อมฝักบัวอาบน้ำ ชั้นหนึ่งใช้แบบส้วมซึมแบบนั่งยอง ส่วนชั้น二ใช้แบบชักโครก”

“เอ้อ จริงด้วย แถวบ้านเรามีชักโครกขายไหมครับ?” หยางหยวนคุนถามด้วยความอยากรู้ เขาเองก็ไม่แน่ใจว่ายุคนี้มีชักโครกให้ใช้หรือยัง ชาติก่อนเขาก็ไม่เคยใช้เสียด้วย

“มีแน่นอนครับ! แต่ในตำบลเราไม่มีนะ ต้องไปดูในตัวอำเภอ เขามีบริการขนส่งพร้อมติดตั้งให้เสร็จสรรพ คุณวางใจได้เลย” หวังซินหยวนรีบตอบ

“หลัก ๆ ก็มีแค่นี้แหละ ส่วนเรื่องประตูหน้าต่างกับระบบสายไฟ คุณก็ทำตามแบบบ้านของคุณหรือบ้านพี่เขยของผมได้เลย อย่างอื่นก็ไม่มีอะไรแล้ว” หยางหยวนคุนอธิบายง่าย ๆ ในยุคนี้เฟอร์นิเจอร์ในตำบลส่วนใหญ่ยังคงเป็นงานไม้ที่จ้างช่างต่อขึ้นมาเอง ซึ่งคุณภาพดีกว่าเฟอร์นิเจอร์ในอนาคตเสียอีก ดังนั้นเรื่องเฟอร์นิเจอร์พวกนี้ไว้เขาค่อยหาเวลาว่างกลับมาเลือกซื้อเองทีหลังได้

หลังจากตกลงกับหวังซินหยวนเรียบร้อย และคุยเรื่องค่าแรงกันอีกเล็กน้อย งานตกแต่งนี้เรียบง่ายมาก คงไม่หมดเงินเท่าไหร่ ส่วนใหญ่ค่าใช้จ่ายจะไปหนักที่ค่าวัสดุที่มีราคา เงินในมือของเจ้าเสี่ยวฟงก็มีเพียงพอแล้ว ไม่จำเป็นต้องให้เขาสำรองเงินไว้ต่างหาก

“เป็นยังไงบ้าง คุยกันเรียบร้อยดีไหม?” พอหยางหยวนคุนเดินกลับมาที่ร้านของพี่สาวคนที่สองหยาง ก็เห็นคนในร้านกำลังจับกลุ่มคุยกันอย่างออกรสออกชาติ ผิดกับบรรยากาศอึมครึมก่อนหน้านี้ลิบลับ

“ดีเลย ๆ ตอนเย็นกินข้าวที่บ้านพี่นี่แหละ ยังมีบ้านไหนไม่ได้แวะไปอีก พรุ่งนี้ค่อยไปพร้อมกัน” พี่สาวคนที่สองหยางเห็นท่าทางของหยางหยวนคุนก็รู้ว่าพวกเขาเตรียมตัวจะไปกันแล้ว

“ไม่ได้หรอกครับพี่รอง พรุ่งนี้ผมค่อยมาใหม่ ยังมีธุระอยู่เลย” หยางหยวนคุนหันไปมองแม่หยางกับเจ้าเสี่ยวฟง ทั้งสองคนรู้ความหมายลุกขึ้นเตรียมตัวเดินทางต่อทันที

ท่ามกลางความอาลัยอาวรณ์ไม่อยากให้กลับของพี่สาวคนที่สองหยาง หยางหยวนคุนก็สตาร์ทรถขับออกจากตัวตำบล มุ่งหน้าไปยังบ้านเกิดของเจ้าเสี่ยวฟง

“ฉันคุยกับหวังซินหยวนไว้แล้วล่ะ พอสร้างบ้านเสร็จก็จะให้เขาตกแต่งภายในต่อเลย ถึงตอนนั้นฉันค่อยกลับมาเลือกเฟอร์นิเจอร์อีกที” หยางหยวนคุนพูดถึงความคิดของตัวเองไปพลางขับรถไปพลาง

“แบบนั้นก็ดีนะจ๊ะ น่าจะเสร็จเร็วอยู่ ถึงตอนนั้นคุณก็จะได้กลับมาอีก แต่ขับรถไป ๆ มา ๆ แบบนี้มันเหนื่อยไหมล่ะ?” เจ้าเสี่ยวฟงที่อยู่เบาะหลังตอนแรกก็ดีใจ แต่แล้วก็เริ่มรู้สึกว่าการนั่งรถคันนี้มันก็ไม่ได้สบายขนาดนั้น

“ก็พอไหวจ่ะ คราวหน้าขากลับพวกคุณย้ายไปอยู่ฝั่งโน้นกับฉันพร้อมกันเลยก็ได้นะ” หยางหยวนคุนยิ้มพูด

“จะไปได้ยังไงกัน คุณไปทำงานที่นั่น แล้วฉันจะไปทำไม อยู่ที่โน่นอะไร ๆ ก็ต้องใช้เงินทั้งนั้น ไหนจะต้องเช่าบ้านอีกไม่ใช่เหรอ” เจ้าเสี่ยวฟงรีบปฏิเสธมาจากด้านหลัง

“เสี่ยวฟง แกไปได้นะ ตอนนี้ที่บ้านก็ไม่มีงานอะไรให้ทำแล้ว ถึงเวลาแกก็ทิ้งเฟยเฟยไว้ที่บ้านให้แม่ช่วยดู แกก็กระเตงเจ้าตัวเล็กไปอยู่กับหยวนคุนเถอะ” แม่หยางเสนอแนะอยู่ข้าง ๆ ตอนนี้ที่บ้านไม่มีงานการอะไรให้ทำแล้วจริง ๆ ลูกสะใภ้ไปอยู่เป็นเพื่อนลูกชายย่อมเป็นเรื่องดีที่สุดอยู่แล้ว

“แบบนั้นไม่ได้หรอกจ้ะ ฉันต้องคิดถึงลูกสาวสุดที่รักของฉันแน่ ๆ” หยหยวนคุนพูดต่อ “เฟยเฟยลูก อยากไปเที่ยวแถวที่ทำงานของคุณพ่อไหม? คิดถึงคุณพ่อไหมลูก?”

“อยากไปค่ะ! คิดถึงค่ะ!” ตอนแรกหยางเฟยเฟยยังฟังไม่ค่อยเข้าใจ แต่พอได้ยินว่าแม่หยางจะให้เธออยู่ที่บ้านคนเดียว เธอก็ไม่ยอมทันที “หนูไม่ยอมอยู่บ้านหรอก หนูจะไปหาคุณพ่อด้วย”

หยางหยวนคุนไม่ได้พูดอะไรต่อ ตอนนี้ไปอธิบายให้พวกเขาฟังยังไงก็คงไม่เข้าใจ รอให้ถึงเวลาซื้อเฟอร์นิเจอร์แล้วค่อยอธิบายความรู้เรื่องอันตรายจากสารฟอร์มาลดีไฮด์ (สารก่อมะเร็งในเฟอร์นิเจอร์ใหม่) ให้ฟังดีกว่า เจ้าหยางอี้กับหยางเฟยเฟยยังเด็กเกินไป การไปอาศัยอยู่ในห้องที่เพิ่งตกแต่งเสร็จใหม่ ๆ มันไม่ดีต่อร่างกายจริง ๆ หากชาติก่อนเติบโตมาแบบยากจนแต่ร่างกายแข็งแรงดี ชาตินี้ลืมตาอ้าปากได้เสวยสุขแต่ร่างกายดันมาพังเพราะเรื่องแบบนี้ มันคงกลายเป็นเรื่องตลกตลกร้ายสิ้นดี แถมปีนี้ยังมีสถานการณ์น้ำท่วมใหญ่ หมู่บ้านของพวกเขาต้องถูกน้ำท่วมแน่ ๆ ถึงตอนนั้นจะอาศัยอยู่ในตัวตำบลก็ใช่ว่าจะดี สู้พาพวกเขาไปอยู่แถวมณฑลซูเจียงสักพักจะดีกว่า

ถนนหนทางในชนบทขับยากมาก หยางหยวนคุนขับรถไม่ได้เร็วนัก ส่วนใหญ่ต้องคอยขับหลบหลุมที่ลึกเกินไป ไม่อย่างนั้นมันจะกระแทกโดนใต้ท้องรถได้ง่าย ขับรถบนทางมาเกือบยี่สิบนาทีถึงได้มาถึงหมู่บ้านของพ่อตาแม่ยาย หมู่บ้านของพวกเขานั้นแตกต่างจากหมู่บ้านของหยางหยวนคุน บ้านเรือนค่อนข้างเบาบาง ผู้คนไม่ได้ตั้งถิ่นฐานอยู่หนาแน่น เขาจึงสามารถขับรถมาจอดเทียบที่หน้าประตูบ้านได้โดยตรง

หลังจากลงมาจากรถ คนข้างในบ้านยังไม่ได้ทันสังเกตเห็น หยางหยวนคุนจอดรถไว้ที่หน้าประตู พอทุกคนลงจากรถก็เดินเข้าประตูบ้านพร้อมกัน โชคดีที่ประตูใหญ่ไม่ได้ปิดเอาไว้

“ไอ้หยา พวกคุณมากันได้ยังไงเนี่ย?” แม่ยายเจ้าเห็นครอบครัวของหยางหยวนคุนมาเยือนก็ชะงักไปแวบหนึ่ง ก่อนจะรีบวิ่งเหยาะ ๆ เข้ามาต้อนรับด้วยความประหลาดใจและยินดี ทันใดนั้นเธอก็เหลือบไปเห็นแม่หยางที่เดินเคียงข้างมาด้วย จึงเอ่ยถามอย่างหยั่งเชิงว่า “นี่... คุณดองใช่ไหมคะ?”

“อ๋อ ครับ นี่แม่ของผมเอง” หยางหยวนคุนตอบ พ่อแม่ของทั้งสองฝ่ายมีโอกาสได้เจอกันน้อยมาก ครั้งล่าสุดที่แม่ยายเจ้าได้เจอแม่หยางก็คือตอนที่พ่อของหยางหยวนคุนเสียชีวิต ซึ่งมันก็ผ่านมาสามปีแล้ว การที่เธอจะมีความลังเลใจไปบ้างชั่วขณะจึงเป็นเรื่องปกติธรรมดา

“คุณดองเป็นแขกผู้มีเกียรติที่หาได้ยากจริง ๆ รีบเข้ามาข้างในก่อนค่ะ” แม่ยายเจ้ารีบเดินเข้าไปประคองแม่หยางทันที เพราะยังไงอายุของเธอก็น้อยกว่าแม่หยางอยู่พอสมควร จากนั้นก็ตะโกนร้องบอกเสียงดังลั่น “เฒ่าเจ้า! คุณดองกับหยวนคุนพาเสี่ยวฟงกับเด็ก ๆ กลับมาบ้านแน่ะ!”

ในห้องโถงใหญ่ด้านในมีเสียงเคลื่อนไหวแว่วมาทันควัน พ่อตาเจ้าก็รีบวิ่งเหยาะ ๆ ออกมาทางนี้เช่นกัน พอเห็นครอบครัวของหยางหยวนคุนก็รู้สึกประหลาดใจ และพอเห็นแม่หยางก็ยิ่งรู้สึกแปลกใจเข้าไปใหญ่ แต่เวลานี้ไม่ใช่เวลาที่จะมามัวซักไซ้ไล่เลียง

“รีบเข้ามาดื่มน้ำชาข้างในก่อนสิ” พ่อตาเจ้าตามมารยาทแล้วย่อมไม่สะดวกจะเดินเข้าไปประคองแม่หยางโดยตรง เขาจึงยื่นมือไปหมายจะรับเจ้าหยางอี้มาจากอ้อมกอดของลูกสาวตัวเอง พลางพูดด้วยใบหน้าเปี่ยมรอยยิ้มว่า “มาให้คุณตาอุ้มหน่อยซิ ยังจำตาได้ไหมหือ?”

เด็กเล็ก ๆ จะไปมีความทรงจำยาวนานขนาดนั้นได้อย่างไร ในสภาพแวดล้อมที่แปลกตา เจ้าตัวเล็กทำได้เพียงกอดคอเจ้าเสี่ยวฟงไว้แน่นไม่ยอมปล่อย พ่อตาเจ้าก็ไม่ได้ถือสา หันไปหยอกล้อหยางเฟยเฟยต่อ รอจนทุกคนเข้ามานั่งเรียบร้อยแล้ว ถึงได้เอ่ยถามด้วยความสงสัยว่า “ทำไมวันนี้ถึงมาพร้อมหน้าพร้อมตากันได้ล่ะ มีธุระอะไรหรือเปล่า?”

“บ้านที่ตัวตำบลกำลังจะทำพิธีขึ้นโครงหลังคาแล้วครับ นี่ผมเลยตั้งใจมาเชิญพวกคุณไปร่วมดื่มฉลองกินเลี้ยงด้วยกัน” หยางหยวนคุนเป็นฝ่ายเปิดฉากอธิบายก่อน

“เรื่องนี้เองเหรอ เรื่องมงคล ๆ วันไหนล่ะ?” พ่อตาเจ้าพอได้ยินแบบนั้นก็เข้าใจทะลุปรุโปร่ง เรื่องแบบนี้ย่อมต้องมาแจ้งข่าวด้วยตัวเองจริง ๆ นั่นแหละ

“วันมะรืนนี้ครับ ผมเลยตั้งใจกลับมาทริปนี้โดยเฉพาะเลย” หยางหยวนคุนยิ้มพูด

“แล้วกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ล่ะ?” พ่อตาเจ้าถามต่อ

“เพิ่งกลับมาวันนี้เองครับ ถึงบ้านตอนเที่ยง กินข้าวเสร็จก็ตรงดิ่งมาที่นี่เลย ตลอดทางก็แวะแจ้งข่าวพวกญาติ ๆ ไปด้วย กะว่าเดี๋ยวเสร็จจากนี่จะแวะไปบ้านพี่สาวของเสี่ยวฟงอีกสักที่” หยางหยวนคุนบอกเล่าความคิดของตัวเอง พี่เขยคนโตคงไม่กลับมาแน่ ๆ แต่ครอบครัวพี่เขยคนรอง (สามีของพี่สาวภรรยา) มาร่วมงานได้แน่นอน

“นี่ก็เกือบจะห้าโมงเย็นแล้วนะ เวลามันค่อนข้างเย็นแล้ว ไปตอนนี้คงไม่ทันการหรอก เอาแบบนี้ไหม พรุ่งนี้ฉันไปช่วยส่งข่าวชวนพวกเขาให้เอง” พ่อตาเจ้าเสนอตัวด้วยความหวังดี

“อ๋อ ไม่ต้องลำบากหรอกครับ...” หยางหยวนคุนกำลังใช้ความคิดว่าจะอธิบายเรื่องที่ตัวเองมีรถซานตาน่าคันนี้อย่างไรดี เพราะยังไงต่อหน้าพ่อตาแม่ยายเขาก็ไม่มีความจำเป็นต้องอวดร่ำอวดรวยเกินงาม และต้องหลีกเลี่ยงไม่ให้พวกเขารู้สึกอึดอัดด้วย ทันใดนั้น ที่ด้านนอกก็มีเสียงของเจ้าเผิงดังแว่วเข้ามาขัดจังหวะพอดี

“คุณตา คุณยาย ทำไมหน้าบ้านเรามีรถเก๋งมาจอดอยู่คันหนึ่งล่ะครับ? แถมยังเป็นรถซานตาน่าด้วยนะ ผมรู้จัก!”