บทที่ 93 กู้หน้าให้พ่อตา

เสียงของเจ้าเผิงที่ดังมาจากด้านนอกทำให้พ่อตาเจ้าและแม่ยายเจ้าต่างพากันนึกฉงน ใจคิดว่ามีรถซานตาน่ามาจอดอยู่หน้าประตูบ้านตัวเองตั้งแต่เมื่อไหร่กัน และแน่นอนว่าหยางหยวนคุนย่อมไม่ทำเรื่องมักง่ายอย่างการจอดรถขวางไว้ตรงหน้าประตูใหญ่พอดิบพอดี ดังนั้นหากมองจากข้างในบ้านออกไป จึงมองไม่เห็นตัวรถจริง ๆ

“อ้าว ลุงเขยรองมาเหรอครับเนี่ย” เจ้าเผิงวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในบ้าน พอเห็นครอบครัวของหยางหยวนคุน และเห็นลูกพี่ลูกน้องอีกสองคนก็ดีใจเป็นล้นพ้น ทำท่าจะโผเข้าไปอุ้มหยางอี้ทันที

“มานี่เร็ว นี่คือแม่ของลุงเขยรองแก แกเรียกว่าคุณย่าก็แล้วกัน” แม่ยายเจ้าเดินเข้าไปดึงตัวเจ้าเผิงเข้ามาหา แล้วพาไปทำความเคารพแม่หยางก่อนเป็นอันดับแรก

“สวัสดีครับคุณย่า” เจ้าเผิงรีบเอ่ยทักทาย ทว่าในใจกลับลอบคิดว่า ‘นี่น่ะเหรอแม่ของลุงเขยรอง’

“จ้า เจริญ ๆ นะลูก วันไหนว่าง ๆ ก็ไปเที่ยวที่บ้านย่าบ้างนะ” แม่หยางตอบรับด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนและเปี่ยมด้วยความเมตตา

“แล้วที่แกบอกว่ามีรถซานตาน่าอยู่ข้างนอกมันหมายความว่ายังไง” พ่อตาเจ้าเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น อย่าว่าแต่รถซานตาน่าเลย ในหมู่บ้านของพวกเขาแม้แต่รถยนต์ธรรมดาก็ยังแทบไม่เคยเห็นสักคัน

“ก็จอดอยู่ข้าง ๆ ประตูบ้านเราเลยครับ มีรถเก๋งคันหนึ่งจอดอยู่ ตอนช่วงปิดเทอมฤดูร้อนผมไปเซี่ยงไฮ้เคยเห็นรถตั้งเยอะแยะ คันนั้นน่ะรถซานตาน่าแน่นอนครับ” เจ้าเผิงพูดด้วยความมั่นใจ ตอนนี้เขาเรียนอยู่ชั้นประถมแล้ว ทุกปีช่วงปิดเทอมหน้าร้อนหลังจากเก็บเกี่ยวข้าวในนาเสร็จ เขาก็จะเดินทางไปหาพ่อกับแม่ที่เซี่ยงไฮ้ ส่วนเหตุผลที่ว่าทำไมต้องรอให้เก็บเกี่ยวข้าวเสร็จก่อนนั้น แน่นอนว่าเป็นเพราะเจ้าเผิงในวัยสิบขวบถือเป็นแรงงานที่ใช้ได้คนหนึ่งแล้ว ในช่วงเวลาที่งานล้นมืออย่างฤดูเก็บเกี่ยวและหว่านดำ ผลงานของเขาไม่ได้ด้อยไปกว่าผู้เฒ่าทั้งสองคนเลย

“นั่นรถที่ฉันขับมาเองแหละ” หยางหยวนคุนตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“หยวนคุนขับมางั้นเหรอ?” พ่อตาเจ้าและแม่ยายเจ้าตอนแรกยังไม่ทันตั้งตัว หลังจากอึ้งไปครู่หนึ่ง สายตาของทั้งคู่ก็จับจ้องไปที่หยางหยวนคุนก่อน จากนั้นจึงหันไปทางเจ้าเสี่ยวฟงพลางเอ่ยถามด้วยสีหน้าหน้าตาเต็มไปด้วยความฉงน

“ของเขาเองจ้ะ เพิ่งซื้อมา วันนี้เพิ่งขับกลับมาจากมณฑลซูเจียงนี่เอง ไม่อย่างนั้นพวกเราคงไม่สามารถกระเตงกันมาทั้งบ้านแบบนี้หรอกจ้ะ หนทางตั้งไกลขนาดนั้น” เจ้าเสี่ยวฟงตอบด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

“ไป ออกไปดูหน่อย” พอพ่อตาเจ้าพูดจบโดยไม่รอให้ใครตอบรับ เขาก็ลุกพรวดพราดเดินนำออกไปนอกลานบ้านทันที พอไปถึงหน้าประตูใหญ่ก็เห็นรถเก๋งคันหนึ่งจอดอยู่ข้าง ๆ ประตูรั้วบ้านจริง ๆ ถึงแม้เขาจะไม่รู้จักว่าอะไรคือรถซานตาน่า แต่รถเก๋งคันนี้เป็นของจริงแท้แน่นอน

“เฒ่าเจ้า รถคันนี้มาจอดหน้าบ้านคุณได้ยังไงเนี่ย รู้ไหมว่าเป็นของใคร” เริ่มมีชาวบ้านสองสามคนมามุงดูอยู่แถวหน้าประตูแล้ว พอเห็นพ่อตาเจ้าเดินออกมาต่างก็เอ่ยถามด้วยความสนใจ

“อ๋อ รถของลูกเขยคนเล็กฉันขับมาเองแหละ ตอนนี้เขาก็นั่งอยู่ในบ้านฉันนี่ไง” พ่อตาเจ้ายืดอกพูดด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ พร้อมกับช่วยอธิบายให้ชาวบ้านฟังเสร็จสรรพ “พวกคุณรู้ไหมว่านี่รถอะไร? นี่มันรถซานตาน่าเชียวนะ”

ตัวพ่อตาเจ้าเองก็ไม่รู้หรอกว่าซานตาน่าคืออะไร จนกระทั่งหยางหยวนคุนเดินตามออกมาจากด้านใน และยื่นบุหรี่แจกจ่ายให้กลุ่มคนที่ยืนมุงอยู่คนละมวน ชาวบ้านถึงได้พากันแยกย้ายไป

“เย็นนี้กินข้าวด้วยกันที่บ้านนี่แหละ ถือโอกาสต้อนรับคุณดองอุตส่าห์มาเยือนทั้งที” พ่อตาเจ้าพูดด้วยความเบิกบานใจ ลูกเขยคนเล็กคนนี้กู้หน้ากู้ตาให้เขาอย่างใหญ่หลวง ย่อมต้องต้อนรับขับสู้ให้เต็มที่หน่อย

“ไม่ต้องหรอกค่ะพ่อ พวกเรายังต้องไปบ้านพี่ใหญ่ต่ออีก ธุระยังเหลืออีกตั้งเยอะแยะ” หยางหยวนคุนยังไม่ทันได้ปฏิเสธ เจ้าเสี่ยวฟงที่ไม่คิดอะไรมากก็เป็นฝ่ายชิงพูดตัดบทขึ้นมาตรง ๆ

“เอ้า ไว้พรุ่งนี้ค่อยไปบอกข่าวก็ยังไม่สายหรอก นี่ก็จวนจะห้าโมงเย็นแล้ว ให้แม่แกไปฆ่าเป็ดในเล้าสักตัว เป็นตัวที่เหลือมาจากปีกลายน่ะ” พ่อตาเจ้ารีบพูดคะยั้นคะยอ พลางจะหันไปสั่งให้แม่ยายเจ้าไปจัดการฆ่าเป็ดทันที

“ไม่เป็นไรจริง ๆ ครับพ่อ พวกเราต้องขอตัวก่อน” หยางหยวนคุนรีบพูดเสริม “เอาไว้รอยวันมะรืนตอนจะไปกินเลี้ยง เดี๋ยวผมขับรถมารับพ่อ แม่ แล้วก็เจ้าเผิงเอง ถึงตอนนั้นพวกพ่อจะได้ไม่ต้องนั่งรถประจำทางไปกันเองครับ” พูดจบหยางหยวนคุนก็รีบลุกขึ้นยืน หากยังนั่งแช่อยู่ต่ออีกสักพัก มีหวังวันนี้คงไม่ได้ออกจากบ้านแน่ ๆ

หลังจากยื้อยุดฉุดกระชากกันอยู่พักใหญ่ในที่สุดก็ได้ขึ้นรถ หยางหยวนคุนเอ่ยลาพ่อตาแม่ยายก่อนจะขับรถมุ่งหน้าไปยังบ้านพี่สาวของเจ้าเสี่ยวฟง ครอบครัวพี่เขยคนนี้ค่อนข้างยากจน แต่ในชาติก่อนความสัมพันธ์ระหว่างหยางหยวนคุนกับอีกฝ่ายนับว่าดีมาก ทุกครั้งที่กลับมาบ้านเกิดเขามักจะต้องล้อมวงดื่มเหล้ากับพี่เขยคนนี้เสมอ และเขาก็มักจะเรียกอีกฝ่ายว่า ‘พี่เขยใหญ่’ ตามอย่างพวกเด็ก ๆ

หลังจากต้องอธิบายที่มาที่ไปของรถคันนี้อีกรอบ พร้อมทั้งแจ้งข่าวเรื่องพิธีขึ้นโครงหลังคาในวันมะรืนนี้เรียบร้อย ในที่สุดหยางหยวนคุนก็สามารถขับรถพาครอบครัวมุ่งหน้ากลับบ้านเสียที หนทางยามค่ำคืนขับค่อนข้างยาก โชคดีที่ตอนนี้ฟ้ายังไม่มืดสนิท ตอนที่มาถึงบ้านเวลาก็ยังไม่ถึงหกโมงเย็นดี

“พี่คุน พ่อฉันให้มาตามพี่ไปกินข้าวเย็นที่บ้านน่ะ นี่ก็ใกล้จะหกโมงแล้ว พี่จะได้ไม่ต้องเสียเวลาจุดไฟทำกับข้าวที่บ้านตัวเองด้วย” หยางหยวนหงเห็นครอบครัวของหยางหยวนคุนลงมาจากรถ ก็รีบเดินเข้ามาบอกตรง ๆ ทันที

“ฉันกินอะไรล่ะง่าย ๆ ที่บ้านก็ได้ ไม่กวนดีกว่า”

“ได้ยังไงกันพี่ ที่บ้านฉันทำกับข้าวเสร็จหมดแล้ว รีบไปกันเถอะ” หยางหยวนหงเดินเข้ามาดึงแขนหยางหยวนคุนให้เดินไปทางบ้านตัวเอง ทว่าก็ไม่ลืมหันกลับมาตะโกนบอกเจ้าเสี่ยวฟงและแม่หยางว่า “พี่สะใภ้ ป้าสาม รีบตามมากันเร็วเข้าจ้า ทุกคนนั่งรอกันตั้งนานแล้ว”

คราวนี้หยางหยวนคุนหมดปัญญาจะปฏิเสธ ก่อนหน้านี้ที่ปฏิเสธบ้านพ่อตาเป็นเพราะที่นั่นอยู่ห่างจากบ้านค่อนข้างไกล แถมเขาไม่ชินทาง ขับรถตอนมืดค่ำหลังจากดื่มเหล้าเข้าไปย่อมไม่ปลอดภัย แต่การกินข้าวที่บ้านของลุงสามหยางนี้ กินเสร็จก็เดินกลับบ้านได้เลย ไม่มีผลกระทบอะไร

“อ้าว มากันแล้วเหรอหยวนคุน กับข้าวกำลังทำอยู่เลย มา ๆ พวกเรามาดื่มรอกันก่อน” ลุงสามหยางเห็นหยางหยวนคุนมาถึงก็รีบออกมาต้อนรับขับสู้ ข้าง ๆ กันนั้นมีหยางหยวนชิ่งพี่ชายคนโตของหยางหยวนหงคอยช่วยต้อนรับอยู่ด้วย

อาหารมื้อเย็นวันนี้ค่อนข้างอุดมสมบูรณ์จริง ๆ มีครบทั้งไก่ เป็ด ปลา และเนื้อสัตว์ รวมถึงผักสดตามฤดูกาล หลังจากหยางหยวนคุนกินอิ่มหนำสำราญเปรมใจก็นั่งสูบบุหรี่พูดคุยกับทุกคนอยู่ตรงที่นั่ง ส่วนเจ้าเสี่ยวฟงได้พายอดชายน้อยหยางอี้กลับไปกล่อมเข้านอนล่วงหน้าแล้ว ทว่าหยางเฟยเฟยยังคงปักหลักเล่นสนุกอยู่แถวนี้ โดยกำลังเล่นอยู่กับลูกชายคนโตของหยางหยวนชิ่ง

หยางหยวนคุนจิบน้ำชาที่เพิ่งจะเริ่มเย็นลงพลางเหลือบมองเวลา ตอนนี้เพิ่งจะทุ่มเศษ ๆ เท่านั้น อาหารมื้อนี้กินกันไปชั่วโมงกว่า ๆ ก็ถือว่ากำลังดี ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกเหมือนตัวเองยังมีธุระบางอย่างที่ยังไม่ได้จัดการ คิดอยู่ครู่หนึ่งก็อ๋อขึ้นมา... เงินที่ฝากมาให้ครอบครัวของพวกคนงานที่อยู่ฝั่งโน้น เขายังไม่ได้แจกจ่ายให้นี่เอง

“หยางเฟยเฟย” หยางหยวนคุนนั่งอยู่กับที่พลางตะโกนเรียกหยางเฟยเฟยที่กำลังเล่นสนุกอยู่ด้านนอกห้องโถง

พอหยางเฟยเฟยได้ยินเสียงเรียกก็รีบวิ่งจู๊ดเข้ามาทันที พลางเอ่ยถามว่า “คุณพ่อคะ เรียกหนูมีอะไรเหรอคะ?”

“ไปบอกคุณแม่ให้เอากระเป๋าเอกสารของพ่อมาให้หน่อยลูก ถ้าคุณแม่ไม่ว่าง หนูช่วยถือมาให้พ่อทีนะ รู้ไหมจ๊ะ?” หยางหยวนคุนยิ้มบอก

“รับทราบค่ะ หนูจะรีบไปเดี๋ยวนี้เลย” เด็ก ๆ มักจะชอบแสดงความสามารถของตัวเองอยู่แล้ว หากคุณมอบหมายงานให้พวกเขาทำ พวกเขาจะกระตือรือร้นไปทำให้อย่างมีความสุข ยิ่งถ้าตบท้ายด้วยคำชมหรือรางวัลสักหน่อยล่ะก็ จะกลายเป็น "คนงานชั้นยอด" ที่สมบูรณ์แบบทันที

“หยวนหง นายช่วยวิ่งรอกสักเที่ยวสิ ไปบ้านของพวกหวู่หู่อะไรพวกนั้นน่ะ นายคงรู้จักบ้านของพวกเขาทุกคนใช่ไหม” หยางหยวนคุนหันไปพูดกับหยางหยวนหงที่กำลังนั่งสูบบุหรี่อยู่

“อ๋อ ได้ครับ ผมจะไปเดี๋ยวนี้แหละ” หยางหยวนหงเข้าใจความหมายของหยางหยวนคุนทันที เพราะยังไงตอนนี้เขาก็พักอาศัยอยู่ร่วมกับคนกลุ่มนั้นอยู่แล้ว

“ปั่นจักรยานไปเถอะ จะได้เร็วหน่อย บางบ้านต้องเดินไปอีกหลายก้าว” หยางหยวนคุนยิ้มพูด เงินของครอบครัวพวกคนงานเหล่านั้น ยิ่งแจกจ่ายเร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งดี เขากล้าเอาหัวเป็นประกันเลยว่า เมื่อคืนนี้ทุกคนต้องโทรศัพท์กลับมาบอกที่บ้านแล้วแน่ ๆ ว่าฝากเงินกลับมาด้วย หากคืนนี้ตนเองไม่ยอมแจกจ่ายให้เสร็จ พรุ่งนี้เช้าพวกเขาก็คงกล้าบุกมาทวงถึงที่บ้านเขาแน่นอน