บทที่ 94 ประทับลายนิ้วมือ

ผ่านไปไม่นาน หยางหยวนคุนก็เห็นเจ้าเสี่ยวฟงเดินมา หา ในมือถือกระเป๋าเอกสารที่เขานำกลับมาด้วย

“ไหนบอกให้เฟยเฟยไปเอาไง ทำไมคุณถึงมาเองล่ะ” หยางหยวนคุนรับกระเป๋ามาพลางเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น “เจ้าตัวเล็กหลับแล้วเหรอ?”

“ยังหรอก ฉันเลยให้เฟยเฟยอยู่เล่นกับน้องในบ้านนั่นแหละ ยังไงก็มีแม่คอยดูอยู่อีกคน คุณก็นะ ใช้ให้เด็กตัวแค่นั้นถือของ” เจ้าเสี่ยวฟงค้อนขวับใส่หยางหยวนคุนอย่างระอาใจ ข้างในนี้มีเงินตั้งเยอะแยะ จะปล่อยให้ถือไปไหนมาไหนสุ่มสี่สุ่มห้าได้อย่างไร

“ไม่เป็นไรหรอก ระยะทางก็ไม่ได้ไกล แถมยังอยู่ในหมู่บ้านเดียวกัน ใครจะไปรู้ว่าข้างในนี้คืออะไร” หยางหยวนคุนหัวเราะพูดพลางเปิดกระเป๋าเอกสารออกดู แวบหนึ่ง ในสายตาของเขาเงินจำนวนนี้ไม่ได้มากมายอะไร มันแค่หนึ่งหมื่นหยวนพอดิบพอดี แต่ในสายตาของเจ้าเสี่ยวฟงแล้ว มันคือเงินก้อนใหญ่โตมโหฬารจริง ๆ

ลุงสามหยางที่อยู่ข้าง ๆ ก็เหลือบไปเห็นสิ่งของในกระเป๋าเอกสารของหยางหยวนคุนเช่นกัน แต่ไม่ได้ส่งเสียงเอะอะอะไร ทำเพียงเอ่ยถามด้วยความสงสัยว่า “นี่แกจะทำอะไรเหรอ?”

“อ๋อ พอดีพวกคนงานที่ไปทำงานกับผมรอบนี้ ผมกลับมาคราวนี้เลยฝากเงินมาให้ครอบครัวของพวกเขาด้วย จะได้เอามาจุนเจือชีวิตความเป็นอยู่ทางบ้าน เรื่องแบบนี้มันผลัดวันประกันพรุ่งไม่ได้หรอกครับ รีบส่งถึงมือพวกเขาเร็วหน่อย คนฝั่งโน้นจะได้สบายใจ” หยางหยวนคุนอธิบายโดยไม่ได้ปิดบังอะไร เขาหยิบเงินทั้งหมดออกมาจากกระเป๋า พร้อมกับใบเสร็จลงทะเบียนขอเบิกเงินล่วงหน้า

“ลุงสามครับ ที่บ้านมีชาดแดงสำหรับประทับตราไหมครับ? หรือพวกน้ำหมึกสีแดงก็ได้” หยางหยวนคุนเอ่ยถาม เพราะใช่ว่าทุกคนจะเขียนชื่อตัวเองเป็น การลายลักษณ์อักษรไว้เป็นหลักฐานจึงปลอดภัยที่สุด

“มีสิ” ลุงสามหยางรีบตอบทันควัน ก่อนจะหันไปสั่งลูกชายคนโต “หยวนชิ่ง แกไปหยิบตลับหมึกประทับตราในบ้านมาซิ”

“ได้ครับพ่อ ผมจะไปเดี๋ยวนี้แหละ” หยางหยวนชิ่งเองก็เห็นเงินในกระเป๋าของหยางหยวนคุนเช่นกัน จะบอกว่าไม่รู้สึกอิจฉาเลยก็คงเป็นการโกหก ตัวเขาเองตรากตรำทำนาอยู่ที่บ้าน เหน็ดเหนื่อยสายตัวแทบขาด ปีหนึ่งยังหาเงินไม่ได้มากขนาดนี้เลย ส่วนร้านขายของชำนี้ตอนนี้ก็ยังอยู่ในความดูแลของพ่อเขา แต่หยางหยวนคุนกลับหยิบเงินก้อนโตขนาดนี้ออกมาได้ง่าย ๆ ตามใจชอบ

“งั้นขอบคุณลุงสามมากครับ เดี๋ยวผมขอซื้อต่อเลยแล้วกัน เพราะผมยังต้องใช้มันอีกยาว” หยางหยวนคุนรู้สึกว่าตัวเองจำเป็นต้องมีสิ่งนี้ติดตัวไว้ จึงพูดออกไปตรง ๆ

“ซื้อหาอะไรกัน ไม่ใช่ของมีค่าราคาแพงอะไรสักหน่อย สิ่งนี้ตั้งแต่ฉันรับของมาเข้าร้านก็แทบจะขายไม่ออกเลย อย่างมากก็มีคนในหมู่บ้านมาขอใช้ทีหนึ่งเว้นช่วงตั้งนานสองนาน” ลุงสามหยางโบกมือพูดอย่างไม่ใส่ใจ

“งั้นผมไม่เกรงใจลุงสามแล้วนะซินะครับ” หยางหยวนคุนไม่รีรอช้า เริ่มนับเงินทันที เขานับเงินจำนวนแปดร้อยหยวนวางประกบไว้บนใบเบิกเงินแต่ละใบ โดยมีเจ้าเสี่ยวฟงคอยช่วยนับทวนให้อีกรอบอยู่ข้าง ๆ เพราะกลัวว่าเขาจะนับผิดพลาด

ไม่นานนัก ด้านนอกก็มีเสียงเคลื่อนไหวแว่วเข้ามา หญิงสาวรุ่นราวคราวเดียวกันคนหนึ่งเดินเข้ามาในบ้าน โดยมีคู่สามีภรรยาที่มีอายุเดินตามหลังมา หยางหยวนคุนรีบยืนขึ้นต้อนรับพลางเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม “อาสะใภ้หวัง อาลุงหวัง แล้วก็สะใภ้เล็กด้วยครับ”

“เถ้าแก่หยาง สวัสดีค่ะ/ครับ” ทุกคนต่างพากันเอ่ยทักทาย หยางหยวนคุนจึงนำใบเบิกเงินของหวังหู่ มาวางไว้ตรงหน้าของทั้งสามคน ก่อนจะอธิบายขึ้น

“พวกคุณลองนับดูนะครับ ทั้งหมดนี้คือเงินแปดร้อยหยวน จากนั้นช่วยประทับลายนิ้วมือให้ผมหน่อย ผมจะได้เอาใบนี้กลับไปให้เจ้าหู่ดูแค่นั้นเองครับ” หยางหยวนคุนถือตลับหมึกประทับตราที่เพิ่งได้มาไว้ในมือ ก่อนจะเอ่ยถามว่า “พวกคุณใครจะเป็นคนประทับครับ?”

“ให้เมียของมันเป็นคนประทับเถอะ พวกเราสองคนแค่มาเป็นเพื่อนดูเฉย ๆ” พ่อของหวังหู่เป็นฝ่ายชิงพูดขึ้นก่อน

“งั้นเอาตามนี้ครับ ให้สะใภ้เล็กเป็นคนทำ” หยางหยวนคุนยิ้มพูดพลางเลื่อนตลับหมึกไปวางตรงหน้าภรรยาของหวังหู่ ตัวเขากับครอบครัวของหวังหู่นั้นสนิทสนมกันมาก ตอนเด็ก ๆ เขายังชอบแวะไปวิ่งเล่นที่บ้านนั้นอยู่บ่อย ๆ

“หยวนคุน แล้วแกจะกลับไปฝั่งโน้นเมื่อไหร่ล่ะ?” พ่อของหวังหู่เอ่ยถามต่อจากด้านข้าง

“หลังจากวันมะรืนจัดงานกินเลี้ยงเสร็จ อย่างช้าที่สุดก็วันถัดไปผมก็ต้องกลับแล้วละครับ ฝั่งโน้นงานยุ่งมาก ผมไม่ค่อยมีเวลาเท่าไหร่” หยางหยวนคุนตอบไปตรง ๆ

“งั้นจะรบกวนฝากของไปให้หวังหู่หน่อยได้ไหม ก็ไม่มีอะไรมากหรอก แค่พวกของกินพื้นบ้านน่ะ” พ่อของหวังหู่อ้อมแอ้มถามอย่างเกรงใจอยู่ข้าง ๆ

“ไอ้หยา เรื่องนั้นคงไม่ต้องรบกวนหรอกครับอาลุงหวัง ที่ไซต์งานฝั่งโน้นเขาห้ามจุดไฟทำกับข้าวเองเด็ดขาดเลยครับ ถ้าทำกับข้าวกินเองจะโดนปรับเงิน ถ้าโดนจับได้นี่ถึงขั้นไล่ออกจากไซต์งานเลยนะครับ” หยางหยวนคุนทำได้เพียงกุเรื่องเหตุผลในอนาคตขึ้นมาอ้าง เพราะในตอนนี้พวกไซต์งานก่อสร้างน้อยใหญ่มักจะไม่ค่อยควบคุมเรื่องพวกนี้ คนงานส่วนใหญ่ก็มักจะทำอะไรกินกันเองอยู่แล้ว แต่หากเขายอมรับฝากของจากบ้านของหวังหู่ แล้วคนต่อ ๆ ไปหลังจากนี้จะไม่ฝากกันหมดเลยเร้อ แบบนั้นมันจะไปไหวได้อย่างไร

“อ้อ งั้นเอาตามนั้นละกัน พวกเราขอตัวกลับก่อนนะ” พ่อของหวังหู่เอ่ยด้วยน้ำเสียงผิดหวังเล็กน้อย ก่อนที่ทั้งสามคนในครอบครัวจะเดินกลับไป

หลังจากนั้นก็มีคนทยอยมาอีกเรื่อย ๆ รวมหวังหู่ด้วยแล้วก็ทั้งหมดหกคน แต่ละบ้านต่างก็ไม่ได้มากันแค่คนเดียว พอรับเงินเสร็จสรรพเรียบร้อยก็พากันกลับไป จนกระทั่งเหลือคนสุดท้าย หยางหยวนคุนหันไปมองหยางหยวนหงที่อยู่ข้าง ๆ แล้วยิ้มพลางถามว่า “เป็นไง นายอยากจะเบิกเงินล่วงหน้าไปใช้บ้างไหมล่ะ?”

“ฉันคงไม่ต้องหรอกพี่คุน เงินค่าครองชีพของฉันยังใช้ไม่หมดเลย” หยางหยวนหงตอบแก้เก้อ ทว่าในใจลึก ๆ เขาก็อยากได้อยู่เหมือนกัน

“มันไม่ต้องใช้หรอก เงินค่าครองชีพตั้งเดือนละหกร้อยหยวน ต้องกินดีอยู่ดีขนาดไหนถึงจะใช้หมดฮะ” ลุงสามหยางรีบพูดแทรกขึ้นมาทันควัน ครอบครัวใหญ่ของพวกเขาอาศัยอยู่ที่บ้านเกิด เดือนหนึ่งยังใช้เงินไม่ถึงหกร้อยหยวนเลยด้วยซ้ำ ส่วนใหญ่แล้วใช้ไม่ถึงครึ่งหนึ่งเลยด้วยซ่ะอีก

“แบบนั้นได้ยังไงกัน คนอื่นเขามีกันหมด เขาก็ต้องมีสิครับ ถึงเวลาคิดบัญชีเคลียร์เงินผมค่อยหักออกทีเดียวเลย มันสะดวกกว่ากันเยอะ” หยางหยวนคุนหยิบสมุดบันทึกกับปากกาออกมาจากกระเป๋าเอกสารของตัวเอง แล้วเขียนใบเบิกเงินล่วงหน้าขึ้นมาสด ๆ ตรงนั้น ก่อนจะยื่นให้หยางหยวนหงเซ็นชื่อและประทับลายนิ้วมือด้วยตัวเอง จากนั้นจึงนับเงินแปดร้อยหยวนส่งให้อีกฝ่าย

“เฮะ ๆ ขอบคุณครับพี่คุน” หยางหยวนหงดีอกดีใจเป็นล้นพ้น เงินสด ๆ ที่ได้มาไว้ในมือนี่มันให้ความรู้สึกแตกต่างจากเงินที่ยังไม่ได้จับจริง ๆ นั่นแหละ

“เอาละลุงสาม งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ อย่าลืมวันมะรืนไปร่วมงานกินเลี้ยงกันนะ ถึงเวลาไปนั่งรถเก๋งของผมไปด้วยกันเลย” พอหยางหยวนคุนพูดจบก็พาเจ้าเสี่ยวฟงเดินกลับบ้านพร้อมกัน

หลังจากส่งสองสามีภรรยาหยางหยวนคุนกลับไปแล้ว คนในครอบครัวของลุงสามหยางก็นั่งล้อมวงกลับมาที่โต๊ะในห้องโถงใหญ่อีกครั้ง บนโต๊ะถูกเก็บบัดกวาดเช็ดถูจนสะอาดสะอ้านเรียบร้อยแล้ว ส่วนหยางหยวนหงยังคงนั่งนับเงินในมือตัวเองอยู่ไม่เลิก

“แกจะเอาเงินเยอะแยะขนาดนั้นไปทำไม? เงินอยู่ในมือแกสุดท้ายก็มีแต่จะใช้จนหมดเกลี้ยงนั่นแหละ” ลุงสามหยางค้อนขวับใส่หยางหยวนหงที่นั่งอยู่ข้าง ๆ อย่างระอาใจ แต่เขาก็ไม่กล้าเอ่ยปากบอกว่าจะช่วยเก็บเงินไว้ให้ เพราะถึงแม้ตอนนี้ในบ้านจะไม่ได้ประกาศแยกบ้านกันอย่างเป็นทางการ แต่ลูกชายคนเล็กก็ออกไปหากินสร้างเนื้อสร้างตัวด้วยตัวเองแล้ว การจะเข้าไปก้าวก่ายเรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ ของเขาจึงดูไม่เหมาะสมเท่าไหร่

“จะไปเป็นแบบนั้นได้ยังไง เงินค่าครองชีพแต่ละเดือนฉันยังใช้ไม่หมดเลยเถอะ” หยางหยวนหงค้อนควับใส่พ่อบังเกิดเกล้าของตัวเองคืนบ้าง ทว่าพอเหลือบมองเงินในมือก็เริ่มมีความลังเลใจ ตอนที่เขาออกเดินทางไปทำงานข้างนอก ทั้งพ่อและพี่ชายคนโตต่างก็ควักเงินติดตัวให้เขามา คิดดูแล้ว เขาจึงดึงเงินออกมาสองร้อยหยวน “อันนี้ถือเป็นเงินที่ฉันกตัญญูต่อพ่อนะ เงินแค่นี้ฉันไม่ซื้อของมาให้หรอก ไม่รู้เหมือนกันว่าพ่ออยากได้อะไร”

“ฉันไม่เอาเงินของแกหรอก แกเก็บไว้กับตัวให้ดี ๆ เถอะ ทางที่ดีไปเปิดบัญชีธนาคารฝากเงินไว้ซะ รอแกกลับมาปีนี้ จะได้หาเมียแต่งงานให้แกสักคน ตอนนี้ฉันก็เริ่มไหว้วานคนช่วยดู ๆ ให้แกอยู่แล้ว” ลุงสามหยางดันเงินจำนวนนั้นคืนกลับไป

“ให้แล้วพ่อก็รับไว้เถอะ เงินมันไม่ได้มากมายอะไรสักหน่อย” หยางหยวนหงวางเงินประชดไว้ตรงหน้าพ่อตัวเองโดยตรง ก่อนจะพูดต่อว่า “เรื่องแต่งงานฉันยังไม่รีบหรอก”

“แกยังไม่รีบอีกเร้อ อายุอานามปาเข้าไปตั้งยี่สิบปีแล้ว” ลุงสามหยางขมวดคิ้วมุ่นพูด ทว่าเวลานี้ก็ไม่ใช่เวลาที่จะมามัวถกเถียงกันเรื่องนี้ รอไว้ช่วงตรุษจีนค่อยมาคุยกันใหม่ก็ยังไม่สาย จึงเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นแทนว่า “นี่เจ้าหยวนคุนมันรวยเละขนาดนั้นเลยเหรอ? ถึงขั้นมีรถเก๋งขับแล้วเนี่ย”