บทที่ 95 เมียจ๋าคนสวย

“มันก็แน่อยู่แล้วสิพ่อ ตอนนี้ในหมู่บ้านเรามีบ้านไหนขับรถเก๋งได้บ้างล่ะ” หยางหยวนหงพูดตอบอย่างเป็นเรื่องธรรมดาที่สุด ก่อนจะเอ่ยเสริมขึ้นอีกว่า “พ่อเอาแต่พูดว่าบ้านคุณลุงใหญ่ทำมาค้าขายได้เงินตั้งเยอะแยะอะไรนั่น ฉันก็ไม่เคยเห็นกับตาตัวเองสักที จะไปเหมือนพี่คุนได้ยังไง อันนี้สิถึงจะเรียกว่าสิบปากว่าไม่เท่าตาเห็นของจริง”

“ลุงใหญ่ของแกเขาทำกิจการเดินเรืออยู่ข้างนอก จะซื้อรถยนต์มาทำไมกัน พูดจาเหลวไหล” ลุงสามหยางค้อนขวับใส่ลูกชายตัวเองทีหนึ่ง ก่อนจะพูดต่อว่า “แต่มันก็จริงนะ รถคันหนึ่งเนี่ยราคามันไม่ใช่ถูก ๆ เลย แล้วบ้านเราเมื่อไหร่จะมีรถแบบนี้กับเขาบ้างล่ะเนี่ย”

“เรื่องนั้นฉันไม่คิดให้ปวดหัวหรอก ฮ่า ๆ” หยางหยวนหงหัวเราะร่าตอบพลางพูดต่อว่า “ยังไงฉันก็นั่งมาแล้ว แถมคราวก่อนตอนที่ฉันนั่งรถไฟไปกับพี่คุน พอไปถึงปุ๊บ เถ้าแก่ใหญ่ที่ไซต์งานก็จัดรถเก๋งมารับพวกเราถึงสถานีรถไฟเลยนะ ตอนนี้ไซต์งานก่อสร้างขนาดใหญ่ที่โน่น พี่คุนเป็นคนดูแลควบคุมทั้งหมดเลยด้วย”

“งั้นก็เรียกว่าเจริญรุ่งเรืองสุด ๆ ไปแล้วล่ะ แต่อย่างว่าแหละ เจ้าเด็กคนนี้ตั้งแต่เล็กจนโตก็ไม่เหมือนพวกแก ใจกล้า มีความคิดความอ่านเยอะ” ลุงสามหยางยังคงพูดรำพึงรำพันด้วยความซาบซึ้งใจ

หยางหยวนชิ่งที่นั่งอยู่ข้าง ๆ กลับมองด้วยแววตาเป็นประกายแฝงความอิจฉา ลำพังการทำนาอยู่บ้านไปวัน ๆ มันช่างเป็นชีวิตที่ดิ้นรนยากเย็นเหลือเกิน โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากต้องทนอยู่แบบนี้ไปชั่วชีวิต แต่เขาก็ไม่รู้ว่าจะเอ่ยปากอย่างไรดี ในเมื่อตอนนี้คนเป็นน้องเล็กก็ออกไปทำงานตามหลังหยางหยวนคุนแล้ว ส่วนน้องชายคนรองก็พากันเข้าโรงงานอยู่ข้างนอกกับเมีย สรุปแล้วตัวเขาควรจะหันหน้าไปพึ่งพาใครดี

ตัดกลับมาทางฝั่งของหยางหยวนคุน เขไม่ได้มีความรู้สึกกลัดกลุ้มใจมากมายขนาดนั้น วันนี้เขาดื่มเหล้าไปไม่มาก สมองจึงยังคงปลอดโปร่งแจ่มใสดี เขาก้าวเท้าเดินเคียงข้างไปกับเจ้าเสี่ยวฟงบนถนนดินสายเล็ก ๆ ในชนบท สองข้างทางขนาบด้วยกำแพงรั้วบ้านของแต่ละครัวเรือน นาน ๆ ครั้งยังคงมีเสียงพูดคุยของพวกผู้ใหญ่และเด็ก ๆ ดังแว่วมาจากด้านใน บนถนนหนทางไม่มีไฟทางคอยส่องสว่าง ทำได้เพียงอาศัยแสงไฟที่เล็ดลอดออกมาจากหน้าต่างบ้านแต่ละหลังเพื่อดูสภาพทางเดิน โชคดีที่ทั้งสองคนค่อนข้างคุ้นเคยกับเส้นทางสายนี้เป็นอย่างดี

หยางหยวนคุนมองดูทัศนียภาพอันมืดสลัวตรงหน้า พลางยื่นมือไปกุมมือของเจ้าเสี่ยวฟงที่กำลังแกว่งไกวอยู่ข้างตัวเอาไว้ นึกไม่ถึงว่าปฏิกิริยาตอบรับของเมียเขาจะรุนแรงเอาเรื่อง

“คุณจะทำอะไร น่ะ อยู่ข้างนอกบ้านอย่ามาดึงมาทึ้งกันแบบนี้นะ” ภายใต้แสงไฟสลัว ๆ เจ้าเสี่ยวฟงทำตัวไม่ถูกกับการกระทำของหยางหยวนคุน เธอพยายามจะสลัดมือออกตามสัญชาตญาณ

“ฉันจะทำอะไรล่ะ ฉันก็แค่กุมมือเมียตัวเอง ฉันจะทำอะไรได้” หยางหยวนคุนยังคงกระชับมือจับมือของเจ้าเสี่ยวฟงไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

“นี่มันอยู่ข้างนอกนะ คุณอย่ามาทำรุ่มร่ามสิ” เจ้าเสี่ยวฟงชะลอฝีเท้าลง พลางเอ่ยกระซิบเสียงเบาหวิวกับหยางหยวนคุนที่อยู่ข้าง ๆ

“ก็ทางมันมืดตื๋อขนาดนี้ ฉันก็แค่กลัวคุณจะโดนก้อนหินสะดุดล้มต่างหากล่ะ ฉันหวังดีแท้ ๆ คุณคิดอะไรอยู่เนี่ย” หยางหยวนคุนพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังเป็นงานเป็นการ ทว่ามือขวาก็ยังคงจับเอาไว้ไม่ยอมปล่อยอยู่ดี

เจ้าเสี่ยวฟงเองก็หมดปัญญาจะรับมือกับผู้ชายของตัวเองแล้ว โชคดีที่ตอนนี้ฟ้ามืดสนิทจริง ๆ และบนถนนก็ไม่มีผู้คนผ่านมาเห็น เธอจึงทำได้เพียงปล่อยเลยตามเลย เดินมุ่งหน้ากลับบ้านไปในสภาพนั้น พอเดินมาถึงหน้าประตูบ้าน เธอจึงออกแรงขัดขืนเพื่อจะสลัดมือออกจากหยางหยวนคุนให้ได้ คราวนี้หยางหยวนคุนไม่ได้แกล้งเธอต่อ ยอมปล่อยมือแต่โดยดี

“เจ้าตัวเล็กสองคนยังไม่นอนอีกเหรอเนี่ย” หยางหยวนคุนยิ้มพูดหลังจากเห็นภาพเหตุการณ์ภายในห้องนอน แม่หยางกำลังนั่งดูโทรทัศน์อยู่บนโซฟา ส่วนหยางเฟยเฟยกับหยางอี้กำลังนั่งเล่นกันอยู่บนเตียง หลัก ๆ แล้วเป็นเจ้าหยางอี้ที่คอยจะเข้าไปดึงไปทึ้งพี่สาวอยู่ตลอด ขณะที่หยางเฟยเฟยเอาแต่จดจ่ออยู่กับการดูโทรทัศน์ ไม่ค่อยจะสนใจเจ้าเด็กน่ารำคาญคนนี้เท่าไหร่ แต่ถึงอย่างนั้นหยางอี้ก็ยังคงตื๊อจะเล่นกับพี่สาวให้ได้ ตามประสาเด็กเล็กที่มักจะชอบเล่นกับเด็กโต

“มา ให้คุณพ่ออุ้มหน่อยซิ” หยางหยวนคุนปากก็พูดไปอย่างนั้น แต่แน่นอนว่าเขาไม่ได้รอฟังความเห็นของลูกชายหรอก เขาเอื้อมมือไปช้อนตัวเจ้าหยางอี้ที่กำลังดึงเสื้อของหยางเฟยเฟยอยู่ขึ้นมาอุ้มไว้ในอ้อมแขนตัวเองทันที พร้อมกับยื่นหน้าเข้าไปหอมแก้มฟอดใหญ่

ผลปรากฏว่า เจ้าหยางอี้ที่หลบหลีกไม่ทันโดนกลิ่นเหล้าโชยเตะจมูกเข้าเต็ม ๆ แกเลยแผดเสียงร้องไห้จ้าลั่นอ้อมอก พลางบิดเนื้อบิดตัวเอื้อมมือไปหาเจ้าเสี่ยวฟงทันควัน

“คุณก็เพิ่งจะดื่มเหล้ามา ปากเหม็นฉึ่งขนาดนี้ แกคงไม่อยากดมหรอกจ้ะ” เจ้าเสี่ยวฟงค้อนควับใส่หยางหยวนคุนพลางตีเขาเบา ๆ ทีหนึ่ง ก่อนจะรับตัวเจ้าหยางอี้ที่ร้องไห้โยเยดูน่าสงสารจับใจมาอุ้มไว้เอง

“ชิ... มา เฟยเฟยลูก มาหอมคุณพ่อสักฟอดซิ” หยางหยวนคุนเลิกสนใจหยางอี้ แล้วหันไปยื่นแก้มไปจ่อไว้ข้าง ๆ ปากของหยางเฟยเฟยแทน พลางเอ่ยบอกด้วยใบหน้าเปี่ยมรอยยิ้ม

เสียง “จุ๊บ!” ดังขึ้นมาทันที หยางเฟยเฟยไม่ได้มีท่าทีรังเกียจรังงอนเลยสักนิด เธอฝังฝีปากลงบนแก้มของเขาเต็มแรง ทำเอาหยางหยวนคุนฉีกยิ้มหน้าบานเป็นจานเชิง “คุณดูสิ ลูกสาวฉันรักคุณพ่อจะตาย ใช่ไหมจ๊ะลูก?”

“อื้อ หนูรักคุณพ่อค่ะ” หยางเฟยเฟยร้องตะโกนเสียงดังลั่น สาเหตุหลัก ๆ ก็เพราะหยางหยวนคุนยอมควักเงินซื้อของเล่นของกินให้เธออยู่เสมอนั่นแหละ

“ลองคุณไม่ยอมซื้อของให้แกดูสิ คอยดูซิว่าแกยังจะรักคุณอยู่ไหม” เจ้าเสี่ยวฟงยังคงพูดจาเหน็บแนมขัดคอหยางหยวนคุนต่อ สาเหตุหลักเป็นเพราะเรื่องราวบนท้องถนนเมื่อครู่ทำให้เธอรู้สึกเขินอายไม่หาย คำพูดคำจาที่หลุดออกมาจึงดูขัด ๆ เขิน ๆ ไปหมด

“ถ้าเงินของฉันไม่เอามาซื้อของให้ลูกสาวแล้วจะเอาไปซื้อให้ใครล่ะ ใช่ไหมจ๊ะ?” หยางหยวนคุนนั่งลงบนเตียง พลางใช้มือลูบผมของหยางเฟยเฟยอย่างเอ็นดู ก่อนจะชี้ไปทางเจ้าหยางอี้ที่ตอนนี้นิ่งเงียบหยุดร้องไห้ไปแล้ว “หรือจะให้เอาไปให้เจ้าลูกชายตัวแสบที่แกล้งบีบน้ำตาคนนี้หือ?”

เวลานี้ เจ้าหยางอี้ที่อยู่ในอ้อมกอดของเจ้าเสี่ยวฟงไม่มีแววตาของคนจะร้องไห้เหลืออยู่เลยสักนิด แกกำลังพยายามจะตะเกียกตะกายลงมาจากอกแม่เพื่อจะปีนขึ้นเตียงไปหาพี่สาวต่อ บนใบหน้าไม่มีแม้แต่น้ำตาหยดเดียวด้วยซ้ำ

“พูดจาเลอะเทอะ ไม่ให้ลูกชายตัวเองแล้วจะไปให้ใครล่ะ” แม่หยางเอ่ยแทรกขึ้นมาจากด้านข้าง ซึ่งนี่ถือเป็นความคิดอันซื่อสัตย์บริสุทธิ์ตามประสาคนรุ่นเก่าที่มองว่าเป็นเรื่องที่ถูกธรรมนองคลองธรรมอยู่แล้ว หยางหยวนคุนเองก็ไม่มีความจำเป็นต้องไปโต้เถียงอะไรกับพวกเธอ เขาเหลือบมองเวลาเห็นว่าเริ่มดึกแล้ว

“แปรงสีฟันของผมยังอยู่ใช่ไหม?” หยางหยวนคุนเอ่ยถาม

“อยู่จ้ะ อยู่ในห้องครัว เดี๋ยวฉันไปหยิบมาให้” เจ้าเสี่ยวฟงปล่อยตัวเจ้าหยางอี้ลงบนเตียงตามน้ำ ก่อนจะเดินไปที่ห้องครัวเพื่อหยิบแปรงสีฟันมาให้หยางหยวนคุน พอหยางหยวนคุนเดินออกจากห้องนอน เขาก็เปิดไฟตรงระเบียงหน้าห้องโถงใหญ่ รับแปรงสีฟันมาจากมือของเจ้าเสี่ยวฟงแล้วเริ่มลงมือจัดการล้างหน้าแปรงฟัน

พอเดินกลับเข้ามาในห้องนอนอีกครั้ง หยางหยวนคุนก็เห็นว่าเด็กทั้งสองคนยังคงปีนป่ายเล่นสนุกกันอยู่บนเตียงไม่ยอมเลิกรา ‘เฮ้อ... คิดจะเล่นเกมรักประสาผู้ใหญ่กับเมียตัวเองนี่มันทำไมถึงได้ยากเย็นแสนเข็ญขนาดนี้นะ’ เขาทำได้เพียงเอนกายลงนอนตะแคงดูโทรทัศน์อยู่บนเตียง ผ่านไปไม่นานเปลือกตาก็เริ่มหนักอึ้งจนลืมไม่ขึ้น แล้วค่อย ๆ ส่งเสียงกรนฟี่ ๆ ดังแว่วออกมา

เจ้าเสี่ยวฟงที่กำลังจดจ่ออยู่กับการดูละครโทรทัศน์ไม่ได้ทันสังเกตเห็น ทว่าหยางเฟยเฟยที่อยู่ข้าง ๆ กลับได้ยินก่อนเป็นอันดับแรก เธอขยับเข้าไปใกล้ด้วยความสงสัยคอยเงี่ยหูฟังอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็คลานมาหาเจ้าเสี่ยวฟงแล้วกระซิบว่า “คุณแม่คะ คุณพ่อเหมือนจะหลับไปแล้วค่ะ”

“เอ๋?” เจ้าเสี่ยวฟงที่กำลังดูละครติดลมรีบละสายตา หันไปมองหยางหยวนคุนที่มอดหลับสนิทไปแล้ว เธอจึงรีบหรี่เสียงโทรทัศน์ให้เบาลงทันที ก่อนจะหันไปบอกแม่หยางที่นั่งอยู่บนโซฟาว่า “แม่คะ ท่าทางหยวนคุนจะหลับไปแล้วละค่ะ หนูว่าจะปิดโทรทัศน์เลย แม่พาเฟยเฟยไปนอนก่อนเถอะค่ะ”

“หลับไปแล้วเหรอ?” แม่หยางเหลือบมองลูกชายคนเล็กพลางฟังเสียงกรนด้วยความรู้สึกสงสารและเอ็นดู “วันนี้คงจะเหนื่อยล้าเต็มทีล่ะสิ งั้นแม่ไปนอนก่อนนะ”

“มา เฟยเฟย ไปนอนกับคุณย่าเถอะลูก” เจ้าเสี่ยวฟงเอ่ยโน้มน้าวหยางเฟยเฟยที่ยังคงอาลัยอาวรณ์หน้าจอโทรทัศน์

“หนูอยากดูโทรทัศน์นี่คะ ยังดูไม่จบเลย” หยางเฟยเฟยอิดออดไม่อยากไป ทว่าการไปนอนกับคุณย่าก็ถือเป็นเรื่องปกติธรรมดาสำหรับเธออยู่แล้ว

“คุณพ่อหลับไปแล้วลูก วันนี้คุณพ่อเหนื่อยแทบแย่ หนูรักคุณพ่อตั้งขนาดนั้น คงไม่อยากเห็นคุณพ่อเหนื่อยจนสายตัวขาดใช่ไหมจ๊ะ” เจ้าเสี่ยวฟงเอ่ยกระซิบกล่อมเสียงเบา

หยางเฟยเฟยเหลือบมองหยางหยวนคุนที่นอนหลับสนิทอยู่ข้าง ๆ รู้สึกว่าสิ่งที่คุณแม่พูดมาก็มีเหตุผลไม่น้อย เธอจึงยอมตัดใจปีนลงจากเตียงแล้วเดินตามหลังแม่หยางเข้าไปนอนในห้องอีกฝั่งหนึ่งของห้องโถงใหญ่

ตอนที่หยางหยวนคุนลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ท้องฟ้าด้านนอกยังไม่สว่างแจ้ง แสงสลัว ๆ รำไรส่องลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านเข้ามา เขาหยิบนาฬิกาข้อมือที่วางอยู่ข้างหมอนขึ้นมาดูเวลา ตอนนี้เพิ่งจะตีห้าตรงพอดิบพอดี

เจ้าเสี่ยวฟงที่นอนอยู่ข้างกายกำลังหลับสนิท ปอยผมตรงหน้าผากหลุดลุ่ยลงมาปะพรมบนใบหน้านวล ผิวพรรณของเธอเนื่องจากต้องตรากตรำทำงานหนักมาเป็นเวลานานจึงไม่ได้ขาวผุดผ่องอะไรนัก โชคดีที่ช่วงสองปีมานี้เพราะสถานการณ์ตั้งครรภ์และอยู่ไฟคลอดลูก จึงได้รับการบำรุงจนผิวพรรณเริ่มกลับมาขาวนวลขึ้นมาก ใบหน้ามีเลือดฝาดอมชมพูระเรื่อ ไม่ได้ดูซีดเซียวหมองคล้ำอมเหลืองเหมือนตอนช่วงวันตรุษจีนคราวก่อน โครงผมก็ดำขลับเป็นเงางาม

หยางหยวนคุนพลันหวนคิดขึ้นมาในใจ... เจ้าเสี่ยวฟงในวัยช่วงอายุเท่านี้ จริง ๆ แล้วหน้าตาสะสวยดูดีไม่เบาเลย ชาติก่อนเป็นเพราะเธอต้องระหกระเหินตามเขาไปลำบากตรากตรำอยู่ที่ไซต์งานก่อสร้าง ภายใต้สภาพแวดล้อมที่โหดร้ายแบบนั้น ต่อให้เป็นคนหน้าตาสะสวยหยาดเยิ้มแค่ไหน ก็ย่อมถูกกาลเวลาและงานหนักบดขยี้จนหมดสภาพอยู่ดี ตัวเขาอุตส่าห์ได้ย้อนเวลากลับมาเกิดใหม่ทั้งที เป้าหมายก็เพื่อไม่ให้ผู้หญิงคนนี้ต้องเหน็ดเหนื่อยสายตัวแทบขาดแบบนั้นอีกไม่ใช่หรือไร