บทที่ 96 ผัวเมียแยกกันอยู่ชั่วคราว... ดีกว่าแต่งงานใหม่

ในขณะที่หยางหยวนคุนกำลังคิดอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่นั้น เจ้าหยางอี้ที่นอนอยู่ในเปลข้างเตียงก็พลันตื่นขึ้นมาแล้วแผดเสียงร้องไห้จ้า ทำเอาเจ้าเสี่ยวฟงที่นอนอยู่ข้าง ๆ ลืมตาพรวดแล้วลุกพรวดพราดขึ้นมาทันที

"เจ้าตัวดีนี่ตื่นเวลานี้ทุกวันเลยเหรอ?" หยางหยวนคุนลุกขึ้นมาจากเตียงเช่นกันพลางเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ประมาณนี้แหละจ่ะ ได้เวลาต้องเปลี่ยนผ้าอ้อมให้แกพอดี" เจ้าเสี่ยวฟงอุ้มหยางอี้มาไว้บนเตียง แล้วลงมือเปลี่ยนผ้าอ้อมอย่างคล่องแคล่ว หยางหยวนคุนสอดมือเข้าไปช่วยไม่ได้ ได้แต่นั่งมองอยู่ข้าง ๆ

"คุณนอนต่ออีกหน่อยเถอะ ตอนนี้ยังเช้าอยู่เลยไม่ใช่เหรอ?" หลังจากเจ้าเสี่ยวฟงเปลี่ยนผ้าอ้อมให้หยางอี้เสร็จ เธอก็เอื้อมมือไปหยิบกระป๋องนมผงออกมาจากตู้ข้างเตียง นมผงนี้หยางหยวนคุนเป็นคนซื้อทิ้งไว้ให้ตอนที่ยังอยู่บ้าน ก่อนหน้านี้หลังจากที่หยางอี้หย่านมแล้ว ถ้าตื่นขึ้นมาเวลานี้หรือตอนกลางดึก ส่วนใหญ่ก็จะป้อนน้ำน้ำตาลกรวดให้กินแทน หยางหยวนคุนที่ผ่านการรับข้อมูลข่าวสารมามากมายในชาติก่อนย่อมรู้ดีว่าน้ำน้ำตาลไม่มีประโยชน์อะไรเลย แต่ในชาติก่อนทั้งหยางเฟยเฟยและหยางอี้ต่างก็เติบโตมาแบบนี้ แถมร่างกายยังแข็งแรงดีไม่เบา

"นอนต่ออีกสักพักเถอะจ่ะ ยังเช้าอยู่เลย" เจ้าเสี่ยวฟงยื่นขวดนมให้หยางอี้ ตอนนี้เจ้าตัวเล็กเริ่มใช้ขวดนมเป็นแล้ว ไม่นานนักก็ดูดนมจนหมดขวด

"เจ้าหนูคันนี้กินอิ่มปุ๊บก็หลับต่อปั๊บเลยเร้อ?" หยางหยวนคุนมองดูหยางอี้ที่นอนหลับตาพริ้มอยู่ในเปลอีกครั้งพลางส่ายหน้าหัวเราะ

"แกยังเด็กขนาดนี้ ไม่กินแล้วนอนจะให้ทำอะไรล่ะจ๊ะ" เจ้าเสี่ยวฟงเอนตัวลงนอนบนเตียงอีกรอบ ปกติแล้วเธอต้องรอจนกว่าแม่หยางจะตื่นขึ้นมาทำกับข้าวเช้าถึงจะยอมลุกจากเตียง

หยางหยวนคุนที่นอนตะแคงอยู่ข้าง ๆ เห็นเมียทำท่าจะหลับอีกรอบ ใจก็คิดว่าตัวเองต้องจำศีลกินเจงดเรื่องอย่างว่ามาตั้งนานแสนนาน แถมเมื่อคืนนี้ดันเผลอหลับไปก่อนอีก จึงรีบเอ่ยสะกิดว่า "นอนมาตั้งนานขนาดนี้ คุณยังจะหลับลงอีกเหรอ?"

"นอนไม่หลับแล้วจะให้ทำอะไรล่ะ?" เจ้าเสี่ยวฟงลืมตาขึ้นพลางหันมามองหยางหยวนคุนด้วยความฉงน ทว่าในฐานะผัวเมียข้าวใหม่ปลามันที่ลูกสองเข้าไปแล้ว พอสบเข้ากับสายตาของชายหนุ่ม เธอสว่างวาบเข้าใจความหมายทันที "นี่มันตอนเช้าแล้วนะ ข้างนอกฟ้าเริ่มสว่างแล้ว"

"สว่างกะผีอะไรล่ะ ยังเช้าอยู่เลย" หยางหยวนคุนรีบถอดเสื้อตัวบนออกอย่างรวดเร็ว เมื่อคืนนี้หลังจากเผลอหลับไปเขาไม่มีเวลาถอดเสื้อผ้า ตอนนี้เลยยังใส่คาไว้อยู่เลย

"เดี๋ยวแม่คุณก็ตื่นขึ้นมาทำกับข้าวเช้าแล้วนะ นี่มันตอนกลางวันแสก ๆ" เจ้าเสี่ยวฟงยังคงรู้สึกกระดากอายอยู่บ้าง ตอนนี้ใกล้จะเข้าสู่ฤดูร้อนเต็มที ฟ้าตอนตีห้าจึงเริ่มมีแสงสลัวรำไรแล้ว

"ไม่เป็นไรหรอก" หยางหยวนคุนพลิกตัวขึ้นไปทาบทับบนร่างของอีกฝ่ายทันที แล้วเริ่มเปิดฉากออกกำลังกายยามเช้า

หลังจากผ่านศึกหนักไปรอบหนึ่ง ทั้งสองคนนอนหอบหายใจถี่อยู่บนเตียง เพราะกลัวว่าแม่หยางที่อยู่ห้องข้าง ๆ จะตื่นขึ้นมาแล้ว เจ้าเสี่ยวฟงจึงไม่กล้าส่งเสียงดังเล็ดลอดออกมา เธอแอบหยิกหยางหยวนคุนหมับหนึ่ง "ทำไมคราวนี้ตั้งนานสองนาน ฉันล่ะกลัวแม่คุณจะลุกขึ้นมาจริง ๆ"

"เฮะ ๆ เวลาอึด ๆ นาน ๆ แบบนี้ไม่ดีเหรอจ๊ะ" หยางหยวนคุนยื่นแขนขวาออกไปให้เจ้าเสี่ยวฟงหนุน พลางพูดต่อว่า "คุณรู้ไหมว่าช่วงเวลาที่ผ่านมาฉันต้องทนอยู่อย่างยากลำบากขนาดไหน?"

"ฉันไม่เชื่อหรอกจ่ะ ฉันได้ยินคนในหมู่บ้านพูดกันตั้งนานแล้วว่า พวกผู้ชายที่ไปทำงานข้างนอกน่ะชอบแอบไปมีอีหนูกันทั้งนั้น" อาจเป็นเพราะเพิ่งจะเสร็จกิจไปหมาด ๆ น้ำเสียงในการพูดของเจ้าเสี่ยวฟงจึงเปลี่ยนไปมาก แฝงไปด้วยจริตจะก้านในการออดอ้อนระคนจับผิด

"เฮ้ ดูสารรูปฉันสิ ไปหาผู้หญิงแบบนั้นต้องเสียเงินไหมล่ะ? แบบนั้นมันเท่ากับยอมให้พวกหล่อนได้ทั้งเงินได้ทั้งตัวฉันไปฟรี ๆ เลยนะ ฉันก็ขาดทุนย่อยยับน่ะสิ" หยางหยวนคุนหัวเราะร่าพูด

"หลงตัวเองจริง ๆ" พอได้ยินเขาพูดแบบนี้ เจ้าเสี่ยวฟงกลับรู้สึกโล่งอกไปที ชายหนุ่มจะไปทำอะไรอยู่ข้างนอกเธอก็ไม่มีทางรู้และไม่มีปัญญาจะตามไปดู แต่พอได้ยินเขาพูดจาตลกโปกฮาแบบนี้มันก็ทำให้เธอรู้สึกสบายใจขึ้นมาก วงแขนที่โอบกอดเอวของหยางหยวนคุนจึงกระชับแน่นขึ้นกว่าเดิม

"มันก็ต้องแน่อยู่แล้วสิ" หยางหยวนคุนยังคงมีความรักนวลสงวนตัวและซื่อสัตย์ต่อเมียอยู่ไม่น้อย เขาพูดต่อว่า "หลัก ๆ เป็นเพราะเมียฉันสวยขนาดนี้ พวกผู้หญิงข้างนอกหน้าตาแปลกประหลาดพิลึกพิลั่นกันทั้งนั้น ที่สำคัญที่สุดคือฉันกลัวสกปรกน่ะสิ"

"งั้นถ้าไม่สกปรก คุณก็คงจะไปหาพวกหล่อนแล้วใช่ไหมล่ะ?"

"จะเป็นไปได้ยังไงกัน คุณลองใช้สมองคิดดูหน่อยสิจ๊ะ" หยางหยวนคุนหัวเราะพูดพลางยื่นหน้าเข้าไปกระซิบวิธีแก้ปัญหาเฉพาะหน้าของตัวเองที่ข้างใบหูของเธอเบา ๆ

"แล้วที่ไซต์งานก่อสร้างของคุณ มีคนประเภทที่ชอบแวะเวียนไปสถานที่อโคจรสุ่มสี่สุ่มห้าแบบนั้นไหมจ๊ะ?" เจ้าเสี่ยวฟงได้ยินคำกระซิบของหยางหยวนคุนก็รีบซุกหน้ามุดลงใต้ท่อนแขนของเขาด้วยความขัดเขิน กลั้นใจอยู่นานสองนานถึงยอมโผล่หัวออกจากผ้าห่มมาเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นต่อ

"มีสิ แถมยังมีไม่น้อยเลยด้วยนะ" หยางหยวนคุนถือโอกาสเล่าเรื่องที่หยางหยวนหงโดนพวกคนงานรุ่นลายครามพาไปเปิดหูเปิดตาคราวก่อนให้ฟัง แล้วหัวเราะร่าพูดว่า "ยังดีที่ตอนนั้นเจ้าหมอนั่นมีเงินติดตัวแค่ค่าข้าว ไม่อย่างนั้นคงได้เสียซิงหนุ่มบริสุทธิ์ไว้ที่นั่นแน่ ๆ"

"คิก ๆ" เจ้าเสี่ยวฟงหลุดหัวเราะคิกคักพลางพูดต่อว่า "ถ้างั้นคุณก็ต้องคอยตักเตือนคุมพฤติกรรมเขาหน่อยนะ ถึงเวลาเกิดเรื่องเกิดราวขึ้นมามันจะไม่ดี"

"เรื่องอะไรฉันต้องไปสอดรู้สอดเห็นล่ะ อายุอานามปาเข้าไปตั้งยี่สิบปีแล้ว ตัวเองก็ต้องดูแลตัวเองให้ได้สิ" หยางหยวนคุนพูดอย่างไม่ใส่ใจ หลังจากกลับมาเกิดใหม่ สิ่งที่เขาซาบซึ้งใจที่สุดก็คือการเคารพเส้นทางชีวิตของแต่ละคน และไม่เข้าไปก้าวก่ายสุ่มสี่สุ่มห้า

"ได้ยินป้าสามบอกว่า ช่วงตรุษจีนปีนี้เตรียมจะหาคู่หมั้นคู่หมายให้หยางหยวนหงแล้วนะจ๊ะ" เจ้าเสี่ยวฟงเล่าข่าวคราวที่เธอได้ยินมาตอนอยู่ในหมู่บ้าน

"ก็ถึงเวลาควรจะมีได้แล้วละ" หยางหยวนคุนไม่ได้สนใจข่าวซุบซิบพวกนี้ เขาพูดต่อว่า "ฉันคิดไว้ว่าพอตกแต่งบ้านที่ตัวตำบลเสร็จเรียบร้อย ฉันจะกลับมาอีกรอบเพื่อเลือกซื้อเฟอร์นิเจอร์และเครื่องใช้ไฟฟ้าให้ครบ ถึงตอนนั้นคุณย้ายไปอยู่ฝั่งโน้นกับฉันเถอะนะ"

"เอ๋? ฉันจะไปทำไมล่ะจ๊ะ ลูกตั้งสองคนนะ" ก่อนหน้านี้เธอเคยได้ยินหยางหยวนคุนพูดเปรย ๆ ขึ้นมาบ้างแต่ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ ถึงแม้ในใจเธอจะอยากตามหยางหยวนคุนออกไปเปิดหูเปิดตาข้างนอกอยู่เหมือนกัน โดยเฉพาะปีนี้ทางบ้านก็ไม่ได้ทำนาแล้ว วัน ๆ เอาแต่จับเจ่าอยู่ในหมู่บ้านมันก็น่าเบื่อไม่มีอะไรให้ทำจริง ๆ

"ไม่เป็นไรหรอก หอบหิ้วไปด้วยกันหมดนี่แหละ ยังไงตอนนี้เราก็มีรถยนต์แล้ว ไปมาสะดวก ถึงเวลาค่อยดูว่าแม่จะยอมนั่งรถทางไกลได้ไหม ถ้าแม่เมารถก็ช่างเถอะ แต่ถ้าแม่ไม่เมารถก็พาไปอยู่ด้วยกันให้หมดเลย" หยางหยวนคุนบอกเล่าการจัดสรรของตัวเอง

"แล้วที่โน่นมีที่ทางให้อยู่เหรอจ๊ะ? ต้องพักในไซต์งานก่อสร้างหรือเปล่า?" เจ้าเสี่ยวฟงเริ่มใจสั่นพริ้วด้วยความอยากไป เธอเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ถ้าเป็นฉันคนเดียวน่ะพักในห้องพักคนงานฝั่งโน้นจริง ๆ นั่นแหละ" หยางหยวนคุนยิ้มพูด "แต่ถ้าพวกคุณจะไปอยู่ด้วย แน่นอนว่าต้องไปหาเช่าบ้านอยู่ข้างนอก ฝั่งตรงข้ามไซต์งานของเรามีหมู่บ้านจัดสรรอยู่หมู่บ้านหนึ่ง ถึงเวลาก็ไปติดต่อขอเช่าไว้สักหลังก็สิ้นเรื่อง"

"ค่าเช่าบ้านมันไม่แพงแย่เหรอจ๊ะ? แถมพอไปอยู่ที่โน่นอะไร ๆ ก็ต้องควักเงินซื้อหมด ค่าใช้จ่ายมันจะสูงเกินไปนะ" เจ้าเสี่ยวฟงรู้สึกเสียดายเงินขึ้นมาเล็กน้อยจึงเอ่ยกระซิบเสียงเบา

"เงินทองทางบ้านเรายังมีเหลือเฟือ ตอนนี้ฉันทำหน้าที่เป็นหัวหน้าคุมงานให้จ้าวฉวนได้เงินเดือนตั้งเดือนละสามพันหยวน ต่อให้ฉันจะแยกออกมาทำรับเหมาเอง เงินแค่นี้ก็เลี้ยงดูพวกคุณได้สบาย ๆ อยู่แล้ว" หยางหยวนคุนยังคงโน้มน้าวต่อ

"แล้วพวกเราต้องไปอยู่ถึงเมื่อไหร่กันล่ะจ๊ะ?"

"อยู่ไปจนถึงเดือนสิงหาคมตามปฏิทินสากลนั่นแหละ ถึงตอนนั้นเฟยเฟยต้องเข้าเรียนชั้นประถมแล้ว พวกคุณค่อยย้ายกลับมาอยู่ที่บ้านในตัวตำบล" หยางหยวนคุนอธิบายแผนการ "ถึงตอนนั้นงานรับเหมาของฉันก็น่าจะเหลืออีกแค่เดือนกว่า ๆ ก็น่าจะปิดจ๊อบเสร็จสิ้นพอดี"

"งั้นเอาตามนี้จ้ะ" ในใจของเจ้าเสี่ยวฟงมีความต้องการจะไปอยู่แล้วเต็มร้อย และการที่ผู้ชายของเธอคะยั้นคะยออยากให้เธอไปอยู่ด้วยขนาดนี้ แสดงว่าข้างนอกย่อมไม่มีความลับหรือผู้หญิงอื่นซุกซ่อนอยู่แน่นอน ตั้งแต่ช่วงตรุษจีนปีกลายที่หยางหยวนคุนหาเงินได้ก้อนโตมา เธอมักจะได้ยินคนพูดกันหนาหูว่า ‘ผู้ชายพอมีเงินแล้วมักจะเปลี่ยนไปในทางที่แย่’ แถมตัวเธอไม่ได้อยู่เคียงข้างคอยคุมประพฤติ ในใจจึงมักจะวิตกกังวลจนแทบเป็นบ้าอยู่บ่อย ๆ การที่เขายอมให้เธอตามไปอยู่ด้วย ย่อมเป็นหลักประกันชั้นดีว่าไม่มีปัญหาอะไรแน่นอน

สองสามีภรรยาพูดคุยกันต่ออีกครู่หนึ่ง ก็ได้ยินเสียงเปิดประตูห้องของแม่หยางดังมาจากด้านนอก เวลานี้ไม่เช้าแล้ว เกือบจะหกโมงเช้าแล้ว ทั้งสองคนจึงลุกจากเตียงพร้อมกัน วันนี้ยังมีภารกิจสำคัญต้องไปจัดการอีก

หลังจากกินข้าวเช้าแบบง่าย ๆ เสร็จเรียบร้อย หยางหยวนคุนก็ขับรถออกเดินทางไปคนเดียว วันนี้ไม่จำเป็นต้องให้คนในบ้านตามไปด้วย พอไปถึงตัวตำบล เขาก็จอดรถเทียบไว้ที่หน้าประตูร้านของพี่สาวคนที่สองหยางแล้วเคาะประตูเรียก

"มาแต่เช้าเชียวนะแก" คนที่มาเปิดประตูคือพี่สาวคนที่สองหยาง พอเห็นว่าเป็นหยางหยวนคุน เธอก็เอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ

"ไม่เช้าแล้วพี่ ผมกินข้าวเช้ามาจากที่บ้านเรียบร้อยแล้วเนี่ย" หยางหยวนคุนพูดประชดประชันประสาพี่น้อง อยู่ในเมืองนานเข้าจนกลายเป็นคนขี้เกียจไปแล้วหรือไร เขาเห็นชาวบ้านในหมู่บ้านตื่นขึ้นมากินข้าวปลาอาหารกันเสร็จสรรพหมดทุกครัวเรือนแล้วนะ

"เสี่ยวเล่อกับเสี่ยวอี้ยังไม่ไปโรงเรียนเลย แกเข้ามาข้างในก่อนสิ เดี๋ยวฉันจะออกไปซื้ออาหารเช้ามาให้พวกแกกิน ในบ้านต้มไว้แค่โจ๊กขาวเอง" พี่สาวคนที่สองหยางพูดพลางก้าวเท้าเดินออกจากประตูใหญ่ไป ก่อนจะทิ้งท้ายว่า "พี่เขยรองของแกก็อยู่ข้างในนะ"

"ครับ งั้นผมขอตัวเข้าไปข้างในก่อนนะ" หยางหยวนคุนเดินทะลุผ่านห้องหน้าร้านห้องแรกเข้าไปจนถึงห้องครัวด้านหลังห้องโถงใหญ่ ปกติเวลาที่ไม่มีลูกค้า ครอบครัวของพี่สาวก็มักจะล้อมวงกินข้าวกันตรงโต๊ะเล็ก ๆ ตัวนี้แหละ

"น้าเล็ก!" "น้าเล็ก!" เด็กทั้งสองคนเห็นหยางหยวนคุนก็พากันร้องเรียกเสียงดังลั่น ส่วนสวี่เหลียนเซิงที่กำลังแปรงฟันอยู่ข้าง ๆ ก็พยักหน้าทักทายเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะรีบบ้วนปากอย่างรวดเร็ว

"มาเร็วจริงนะแก" สวี่เหลียนเซิงพูดคุยกับหยางหยวนคุนพลางเดินเข้ามาในห้องครัว ตักโจ๊กที่เคี่ยวไว้ในหม้อใส่ชาม เพื่อวางผึ่งลมให้ลูกทั้งสองคนหายร้อนก่อน "ได้ยินเมียฉันบอกว่าแกซื้อรถเก๋งมาคันหนึ่งเหรอ? แถมยังเป็นรถซานตาน่าด้วยนะ"

"รถมือสองน่ะพี่ ไม่ได้มีราคาค่างวดอะไรมากมายหรอก" ต่อหน้าคนนอกอาจจะยอมยืดอกอวดได้บ้าง แต่ต่อหน้าคนในครอบครัวเดียวกันยังไงก็ต้องถ่อมตัวไว้ก่อน

"รถมือสองมันราคาเท่าไหร่กันล่ะ แล้วแกพอจะมีช่องทางบ้างไหม?" พอสวี่เหลียนเซิงได้ยินแบบนั้นกลับเอ่ยถามด้วยความสนใจใคร่รู้แทน

"อ้าว พี่อยากซื้อเหรอครับ คันนี้ของผมเป็นรถที่เถ้าแก่โละเปลี่ยนมือส่งต่อมาให้ผมน่ะ ตัวเขาเองเพิ่งจะควักกระเป๋าซื้อรถเบนซ์คันใหม่เอี่ยมไปเอง" หยางหยวนคุนพูดด้วยน้ำเสียงแฝงความอิจฉาเล็กน้อย การได้ขับรถเบนซ์ในช่วงทศวรรษที่ 1990 หากผ่านไปอีกยี่สิบปีข้างหน้าแล้วสินทรัพย์ในกระเป๋าไม่ถึงพันล้านหยวน ก็คงต้องเรียกว่าตระกูลล่มสลายถดถอยแล้วละ

"เถ้าแก่ของแกนี่รวยมหาศาลขนาดนั้นเลยเร้อ? แล้วรถคันนี้เขาขายต่อให้แกเท่าไหร่ล่ะ?" ทั้งสองคนเดินคุยกันไปพลางก้าวเท้าออกไปด้านนอก ส่วนหลานชายทั้งสองคนถูกทิ้งไว้ในห้องครัว

"ห้าหมื่นหยวนครับ แต่ยังไม่ต้องควักเงินจ่ายตอนนี้หรอก รอให้เงินงวดโครงการในมือผมโอนเข้าบัญชีก่อนค่อยหักลบกลบหนี้กันทีหลัง ถือซะว่าเขาให้ผมเอามาขับใช้งานล่วงหน้าก่อนน่ะครับ" ทั้งสองคนเดินตรงดิ่งมาถึงหน้าประตูใหญ่ สวี่เหลียนเซิงก็เหลือบไปเห็นรถเก๋งจอดเทียบอยู่หน้าบ้านตัวเองพอดี

เขาซอยเท้าวิ่งเหยาะ ๆ เข้าไปหารถเก๋งคันนั้น พลางใช้ฝ่ามือลูบไล้ตัวรถด้วยแววตาเปี่ยมด้วยความอิจฉาและทะนุถนอมอย่างที่สุด "แกจะลองขับไหมล่ะ? ยังไงแกก็ขับรถเป็นอยู่แล้วนี่"

"ไม่เอา ๆ ๆ ขืนขับไปเฉี่ยวชนเข้าฉันไม่มีปัญญาชดใช้หรอก ฉันยังไม่เคยจับรถแบบนี้เลย" สวี่เหลียนเซิงที่ในใจกระสันอยากลองเต็มแก่รีบโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน

"ลองดูหน่อยก็ได้นี่พี่ มันไม่ได้จะชนกันง่าย ๆ ขนาดนั้นสักหน่อย" หยางหยวนคุนพูดสำทับต่อ "วันนี้ยังมีธุระต้องการให้พี่ช่วยอยู่เลย ผมเองก็ไม่ค่อยสันทัดกรณีในตัวตำบลเท่าไหร่ วันพรุ่งนี้ก็คงเลี่ยงไม่ได้ต้องรบกวนพี่ช่วยอีกแรง"

"โธ่ ช่วยเหลือบัณฑิตน้องเขยมันเป็นเรื่องสมควรอยู่แล้ว" สายตาของสวี่เหลียนเซิงยังคงจับจ้องอยู่ที่ตัวรถไม่วางตา ทว่าปากก็ยังคงเอ่ยถามต่อว่า "เมื่อวานนี้แกไปส่งข่าวพวกญาติ ๆ ครบถ้วนหมดแล้วใช่ไหม?"

"พวกที่อยู่ละแวกใกล้เคียงแจ้งหมดแล้วครับ เหลือแค่ครอบครัวของลุงสี่ที่อยู่ในตัวอำเภอยังไม่ได้บอก กะว่าวันนี้จะแวะไปตัวอำเภอสักเที่ยว" ลุงสี่หยางทำงานอยู่ในตัวอำเภอ ถือเป็นข้าราชการตำแหน่งเล็ก ๆ คนหนึ่ง ในบรรดาคนรุ่นก่อนเขาถือเป็นคนที่อายุอานามน้อยที่สุด ปีนี้ยังไม่ถึงห้าสิบปีเลยด้วยซ้ำ

"อืม ยังไงแกก็มีรถแล้ว จะไปตัวอำเภอมันก็สะดวกโยธินดี ตอนนี้ไม่ต้องมาทนขับรถกระป๋องผุ ๆ ของฉันแล้วล่ะ" สวี่เหลียนเซิงเอ่ยถามต่อ "งั้นภารกิจหลักวันนี้ก็คือตามหาพ่อครัวที่จะมาช่วยจัดโต๊ะจีนสินะ ตอนนี้ไม่ใช่ช่วงเทศกาลปีใหม่หรือวันหยุดยาว หาตัวคนง่ายจะตายไป"

"ครับ" ทั้งสองคนรอจนกระทั่งพี่สาวคนที่สองหยางซื้ออาหารเช้ากลับมาเรียบร้อย ถึงได้พากันเดินกลับเข้าบ้านไป

ช่วงเช้าวันนั้น สวี่เหลียนเซิงพาหยางหยวนคุนตระเวนหาพ่อครัวโต๊ะจีนมาทั้งหมดสามเจ้า ซึ่งล้วนแต่เป็นประเภทที่สามารถรับเหมาจัดการให้ได้เบ็ดเสร็จ มีอยู่เจ้าหนึ่งที่วันพรุ่งนี้ติดงานอื่นไม่ว่าง หยางหยวนคุนจึงเลือกเจ้าที่ดูสะอาดสะอ้านที่สุด ซึ่งก็ถือว่าเบาแรงไปได้มาก เรื่องล้างผัก หั่นผัก ล้างจาน ทางฝั่งโน้นรับผิดชอบทั้งหมด ส่วนรายการอาหารก็เลือกสั่งให้เสร็จสรรพภายในวันนี้เลย

"งั้นตกลงตามนี้ เป็นกับข้าวสิบแปดอย่างนะ?" พ่อครัวเหลือบมองรายการในกระดาษพลางเอ่ยถามเพื่อความแน่ใจ

"แค่นี้ก็น่าจะพอแล้วใช่ไหมครับ?" หยางหยวนคุนเองก็ไม่มีประสบการณ์ในการจัดงานประเภทนี้มาก่อน จึงหันไปปรึกษาสวี่เหลียนเซิงที่อยู่ข้าง ๆ

"พอถมเถแล้ว กับข้าวตั้งเยอะแยะขนาดนี้ บนโต๊ะแทบจะเบียดกันวางไม่ลงแล้วละ" สวี่เหลียนเซิงตอบยืนยันด้วยความมั่นใจ

"แล้วเรื่องวัตถุดิบพวกคุณจะเตรียมมาเอง หรือจะให้ทางเราเป็นคนจัดการให้ ได้หมดทั้งสองแบบนะ" พ่อครัวเอ่ยถามต่อ หากให้เขาเป็นคนจัดหาวัตถุดิบให้ เขาก็พอจะมีช่องทางรับของมา ซึ่งสามารถกินส่วนต่างกำไรได้บ้าง และบางทีอาจจะถูกกว่าพวกเจ้าภาพไปหาซื้อมาเองเสียด้วยซ้ำ

สวี่เหลียนเซิงเบนสายตามาทางหยางหยวนคุน เพื่อรอฟังการตัดสินใจของเขา

"อาจารย์หวังครับ รบกวนคุณช่วยจัดซื้อแค่บางส่วนได้ไหมครับ" หยางหยวนคุนลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ "พอดีบ้านของผมอยู่หมู่บ้านข้างล่าง วัตถุดิบหลายอย่างทางบ้านเราพอจะจัดหามาเองได้น่ะครับ"

"ได้สิ หลาย ๆ บ้านเขาก็ทำแบบนี้กันทั้งนั้น ถ้าพวกคุณเตรียมมาได้ครบถ้วน ฉันก็รับผิดชอบแค่ซื้อพวกเนื้อสัตว์กับเครื่องปรุงรสก็พอ ทางฉันเองก็สะดวกดีเหมือนกัน" ในยุคนี้ผักหญ้าในตำบลไม่ได้มีราคาค่างวดอะไรมากมาย ค่าใช้จ่ายหลัก ๆ ไปตกอยู่ที่เนื้อสัตว์เสียมากกว่า

"ตกลงตามนี้ครับ" หยางหยวนคุนจรดปากกาเขียนรายการของสองสามอย่างที่เขาสามารถนำมาเองได้ลงในกระดาษ ซึ่งก็มีพวกปลา ถั่วฝักยาว และกุยช่าย เป็นต้น

"งั้นเอาตามนี้ วันพรุ่งนี้มื้อเที่ยงใช่ไหม?" อาจารย์หวังเอ่ยย้ำเพื่อความถูกต้อง

"ใช่ครับ" หยางหยวนคุนตอบรับ ในยุคนี้การคมนาคมขนส่งยังไม่สะดวกสบายนัก หากจัดงานเลี้ยงช่วงเย็น แขกเหรื่อจะเดินทางกลับลำบาก เพราะคนส่วนใหญ่ล้วนอาศัยอยู่ในหมู่บ้านด้านล่างกันทั้งนั้น

"งั้นพวกเราต้องรีบไปแต่เช้าแล้วละ ตอนเช้าเจ็ดโมงตรงก็ต้องเข้าไปเตรียมงานแล้ว พวกคุณที่เป็นเจ้าภาพก็ต้องรีบไปแต่เช้าด้วยล่ะ" อาจารย์หวังเอ่ยกำชับ ก่อนจะพูดต่อว่า "พวกโต๊ะเก้าอี้ถ้วยชามรามไหพวกนี้ก็เป็นของทางเราจัดเตรียมไปให้เอง"

"ตกลงครับ งั้นพวกเราขอตัวกลับก่อนนะ" หยางหยวนคุนเตรียมตัวจะไปต่อ วันนี้ยังมีธุระอีกหลายอย่าง

"เถ้าแก่หยาง อย่าลืมนะว่าพวกผักปลาที่พวกคุณจะเอามาเองน่ะ ทางที่ดีช่วยล้างทำความสะอาดเบื้องต้นมาหน่อยเถอะ ผักที่เพิ่งถอนมาจากในดินอย่าให้มันมีเศษดินติดมาเยอะแยะนัก ทางเราเอามาล้างจัดการมันจะยุ่งยากเกินไป ช่วยเด็ดช่วยเลือกมาหน่อยจะดีที่สุด" อาจารย์หวังเอ่ยเตือนเป็นประโยคสุดท้าย

"ได้ครับ แล้วเรื่องปลาต้องขูดเกล็ดควักไส้เตรียมไว้ล่วงหน้าเลยไหมครับ?"

"อ๋อ ไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอก ใช้เวลาไม่นานหรอกจ่ะ ปลาเป็น ๆ เอามาทำสด ๆ มันจะรสชาติดีกว่านะ"

หลังจากปลีกตัวออกมาจากฝั่งโน้น หยางหยวนคุนและสวี่เหลียนเซิงก็นั่งลงบนรถยนต์ด้วยกัน "พวกเราจะกลับไปบ้านเกิดก่อน หรือจะตรงไปตัวอำเภอเลยดีล่ะ? แล้วเรื่องปลาต้องรีบไปจับเตรียมไว้ล่วงหน้าไหม?"

"เอาแบบนี้ไหม แกไปตัวอำเภอ ส่วนฉันจะขับรถไปที่หมู่บ้านของแกเอง ไปถึงแล้วฉันต้องไปติดต่อใคร?" สวี่เหลียนเซิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเสนอความคิดของตัวเองออกมา

"รบกวนพี่เขยแย่เลยครับ" หยางหยวนคุนรีบเอ่ยขอบคุณ "พี่ไปหาลูกชายคนเล็กของลุงสามฉันนะ บอกเขาว่าให้ช่วยจับปลาเตรียมไว้ให้หน่อย ส่วนพวกผักหญ้าก็ไหว้วานให้พวกเขาช่วยจัดการจัดเตรียมให้ได้เลย ทางผมจ่ายเงินค่าแรงให้ต่างหากอยู่แล้ว"

"ได้เลย ขอแค่วานคนอื่นทำ ไม่ต้องให้ฉันลงน้ำไปจับเองก็พอ" สวี่เหลียนเซิงหัวเราะพูด พอขับรถมาถึงหน้าประตูบ้านของเขา สองคนก็แยกย้ายกันเดินทางไปทำหน้าที่ของตัวเอง