บทที่ 97 งานเตรียมการ

หลังจากส่งสวี่เหลียนเซิงถึงบ้านแล้ว ทั้งสองคนก็แยกย้ายกันเดินทาง ตัวหยางหยวนคุนเองต้องเดินทางเข้าตัวอำเภอเพื่อไปแจ้งข่าวให้ครอบครัวของลุงสี่หยางทราบ ยอดข้าหลวงอย่างไรเสียก็เป็นสายเลือดชิดใกล้ ไม่ว่าพวกเขาจะสะดวกมาร่วมงานหรือไม่ อย่างไรก็ต้องไปบอกกล่าวตามมารยาท ส่วนสวี่เหลียนเซิงนั้นมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านของพวกเขาเพื่อตามหาหยางหยวนหง

สวี่เหลียนเซิงจอดรถยนต์เทียบไว้ที่ด้านนอกหมู่บ้าน ก่อนจะซอยเท้าวิ่งเหยาะ ๆ มาหยุดอยู่หน้าประตูบ้านของหยางหยวนคุน เขาเอ่ยปากบอกเล่าเรื่องผักหญ้าและเรื่องปลาให้เจ้าเสี่ยวฟงฟัง พอเจ้าเสี่ยวฟงได้ยินแบบนั้นก็รีบพาสาวกพี่เขยรองตรงดิ่งมายังบ้านของลุงสามหยางทันที

“ได้เลย ไม่มีปัญหาจ้ะ เดี๋ยวฉันจะลงไปจับปลาในแม่น้ำให้เดี๋ยวนี้แหละ ปีกลายบ้านฉันก็ไม่ได้สูบน้ำวิดบ่อล้างตัง ในแม่น้ำสายนั้นน่าจะมีปลาชุกชุมอยู่ไม่น้อย” หยางหยวนหงพอได้ยินสิ่งที่สวี่เหลียนเซิงบอก ก็ผุดลุกขึ้นยืนทันทีพลางเดินไปหยิบอุปกรณ์จับปลาในบ้าน

แม้คำว่าจับปลาจะฟังดูนุ่มนวล แต่ในความเป็นจริงที่แสนโหดร้ายก็คือ ในกรณีที่ต้องการปลาแค่สิบกว่าตัวแบบนี้ จะให้ถึงขั้นสูบน้ำวิดบ่อก็คงไม่ใช่เรื่อง ส่วนจะใช้วิธีตกปลาก็ไม่รู้ว่าต้องนั่งรอไปจนถึงเมื่อไหร่ แถมแถวบ้านพวกเขาก็ไม่มีวิธีกวาดเหวี่ยงแหจับปลาเสียด้วย ดังนั้นวิธีที่หยางหยวนหงเลือกใช้จึงเป็นเครื่องช็อตปลาไฟฟ้า

วิธีการหาปลาแบบนี้ค่อนข้างอันตรายเอาเรื่อง แต่ก็ไม่ได้เป็นการปล่อยกระแสไฟฟ้าลงไปในแม่น้ำโดยตรง หากเป็นการแบตเตอรี่สะพายไว้บนแผ่นหลัง แล้วต่อสายไฟโยงออกมาผูกติดไว้กับปลายไม้ไผ่ลำยาว เนื่องจากเป็นบ่อปลาของครอบครัวตัวเองแท้ ๆ ปลาข้างในจึงชุกชุมหนาแน่นมาก เพียงแค่ใช้มือข้างหนึ่งจุ่มปลายไม้ไผ่ที่ปล่อยกระแสไฟฟ้าลงไปในแม่น้ำ ปลาที่อยู่ละแวกใกล้เคียงก็จะถูกช็อตจนหงายท้องขาวโพลนลอยฟ่องขึ้นมา ส่วนมืออีกข้างก็ถือด้ามไม้ไผ่ที่ผูกติดสวิงช้อนปลาคอยช้อนเอาเฉพาะปลาขนาดที่ต้องการขึ้นมาก็สิ้นเรื่อง

“ที่บ้านนายมีของพรรค์นี้ด้วยเร้อ?” สวี่เหลียนเซิงเห็นอุปกรณ์ของหยางหยวนหงก็ตื่นเต้นดีใจเป็นล้นพ้น รีบเอ่ยปากถามว่า “ให้ฉันลองเล่นดูหน่อยได้ไหม?”

“งั้นพี่เขยรองมาลองดูครับ” หยางหยวนหงปลดสายสะพายแบตเตอรี่ออกจากหลังของตัวเอง แล้วช่วยสวี่เหลียนเซิงสวมใส่พะรุงพะรัง จากนั้นทั้งสองคนก็ควงคู่กันเดินไปที่ริมตลิ่ง

เพียงแค่จุ่มปลายสายไฟลงไปในน้ำแล้วเปิดสวิตช์ ไม่นานนักก็เริ่มมีตัวปลาลอยฟ่องขึ้นมาบนผิวน้ำ

“ปลาที่นี่มันเยอะเกินไปแล้ว ไม่ค่อยสนุกเลยแฮะ” สวี่เหลียนเซิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงผิดหวังเล็กน้อย การช็อตปลาถือเป็นงานอดิเรกโปรดของเขาเลยทีเดียว ในยุคสมัยนี้ยังไม่มีใครมาคอยกวดขันจับกุมเรื่องพวกนี้ ยิ่งเป็นการทำในบ่อปลาส่วนบุคคลในชนบทด้วยแล้วยิ่งสบายใจหายห่วง

“บ่อปลานี้ไม่ได้สูบน้ำวิดบ่อมาตั้งสองปีแล้วนะครับ ปลาย่อมต้องเยอะเป็นธรรมดาอยู่แล้ว” หยางหยวนหงมองดูปลาที่ลอยเกลื่อนผิวน้ำพลางถามต่อว่า “ว่าแต่ตกลงต้องการปลาประเภทไหนบ้างล่ะครับ? พวกนี้ใช้ได้ไหม?”

“ใช้ได้สิ ขนาดกำลังพอดีเลย งั้นพวกเราช้อนขึ้นมาหมดนี่เลยไหม?” สวี่เหลียนเซิงถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“ช็อตขึ้นมาตอนนี้มันก็อยู่ไม่พ้นคืนหรอกครับ ที่พามาดูตรงนี้ก็แค่อยากจะมาเช็คให้แน่ใจว่าในบ่อปลาบ้านฉันมีปลาประเภทที่พี่คุนต้องการหรือเปล่าต่างหากล่ะครับ” หยางหยวนหงยิ้มพูด “ไว้พรุ่งนี้เช้าค่อยมาจัดการกันใหม่ดีกว่า ปลาจะได้สด ๆ ด้วย”

“ความคิดเข้าท่าแฮะ นาย นี่รอบคอบไม่เบาเลยนะ” สวี่เหลียนเซิงละสายตากลับมามองปลาที่ลอยฟ่องอยู่บนผิวน้ำพลางถามด้วยความสงสัยว่า “แล้วพวกนี้จะทำยังไงล่ะ?”

“พี่เขยรองหิ้วกลับบ้านไปได้เลยครับ ล้วนแต่เป็นปลาสด ๆ ทั้งนั้น” หยางหยวนหงยิ้มพูดพลางใช้สวิงช้อนปลาทั้งหมดขึ้นมาใส่ไว้ในถังน้ำ “พี่เขยรองครับ ถ้าพี่ไม่หิ้วกลับไป ของพวกนี้สุดท้ายก็ต้องแจกจ่ายให้คนในหมู่บ้านอยู่ดี คนแถวนี้ไม่ค่อยชอบกินปลากันเท่าไหร่ ส่วนใหญ่บ้านฉันเลยเอามาทำเป็นปลาเค็มตากแห้งซะมากกว่า”

“งั้นฉันขอเลือกไปสักสองสามตัวละกัน” สวี่เหลียนเซิงเริ่มใจสั่นพริ้วด้วยความอยากได้ ปลาพวกนี้ในตัวตำบลราคาไม่ใช่ถูก ๆ เลยนะ แถมยังสดใหม่ขนาดนี้ ถึงจะเป็นปลาในบ่อปลาเลี้ยงของชาวบ้าน แต่จริง ๆ ก็ไม่ได้มีการขุนอาหารสำเร็จรูปแต่อย่างใด สภาพจึงแทบไม่ต่างจากปลาธรรมชาติตามแหล่งน้ำป่าเลยสักนิด

ตอนที่ทั้งสองคนเดินกลับมาถึงบ้านของลุงสามหยาง ก็สังเกตเห็นกลุ่มแม่บ้านในหมู่บ้านพากันถือตะกร้าผักมายืนต่อคิวกันยาวเหยียด หยางหยวนหงจึงสะกิดถามพี่ชายคนโตด้วยความสงสัย

“พี่ใหญ่ นี่เขาทำอะไรกันน่ะ ทำไมถึงพากันหอบผักมาเยอะแยะขนาดนี้ล่ะ?”

“อ๋อ คนบ้านหยวนคุนบอกว่างานเลี้ยงพิธีขึ้นโครงหลังคาวันพรุ่งนี้ต้องการพวกผักหญ้าเสบียงกรังน่ะ ในหมู่บ้านเรามีปลูกกันอยู่ทุกครัวเรือนอยู่แล้ว สะใภ้รองเลยมาเอ่ยปากขอซื้อต่อจากทุกคนนิด ๆ หน่อย ๆ ไม่ได้เยอะแยะอะไรหรอก” พี่ชายคนโตหยางพูดจบก็หิ้วถังน้ำเดินตรงไปยังอ่างล้างผัก ซึ่งมีป้าสามหยางคอยช่วยจัดเตรียมขัดล้างพวกผักสดที่เพิ่งถอนมาจากในดินอยู่ตรงนั้น

ตัดกลับมาทางฝั่งของหยางหยวนคุนที่เดินทางเข้าตัวอำเภอ เขาตรงดิ่งไปยังหน่วยงานราชการที่ลุงสี่หยางทำงานอยู่ทันที สองสามีภรรยาลุงสี่ต่างก็ต้องทำงานประจำ คาดว่าวันพรุ่งนี้คงไม่มีเวลาปลีกตัวมาแน่ ๆ ดังนั้นเขาจึงตั้งใจแค่แวะมาบอกกล่าวเล่าสิบให้ฟังเฉย ๆ อย่างไรเสียอีกฝ่ายก็เป็นน้องชายแท้ ๆ ของพ่อบังเกิดเกล้า

“หยวนคุน ทำไมแกถึงมาที่นี่ได้ล่ะ?” ลุงสี่หยางกำลังปฏิบัติงานอยู่ในหน่วยงาน พอได้ยินว่ามีหลานชายมาขอพบ ตอนแรกนึกว่าเป็นพวกเด็ก ๆ บ้านลุงสาม นึกไม่ถึงว่าจะกลายเป็นหยางหยวนคุนไปได้

“ลุงสี่ครับ ช่วงต้นปีบ้านผมทำเรื่องสร้างบ้านใหม่น่ะครับ วันมะรืนนี้จะได้เวลาทำพิธีขึ้นโครงหลังคาแล้ว นี่ผมเลยตั้งใจแวะมาเรียนเชิญลุงสี่ไปร่วมดื่มน้ำชาดื่มฉลองกินเลี้ยงด้วยกันครับ” หยางหยวนคุนยืนอยู่ข้างรถยนต์พลางเอ่ยบอกด้วยใบหน้าเปี่ยมรอยยิ้ม

“กระชั้นชิดขนาดนี้เชียวเร้อ งั้นลุงคงไปไม่ได้แล้วละ” ลุงสี่หยางนาน ๆ ครั้งจะโทรศัพท์คุยกับลุงสามหยางที่อยู่บ้านเกิด จึงพอจะรู้เรื่องที่บ้านของหยางหยวนคุนกำลังสร้างบ้านอยู่บ้าง แต่ช่วงนี้เขาไม่มีเวลาขอยื่นใบลาพักร้อนจริง ๆ จึงทำได้เพียงตอบปฏิเสธไปแบบนั้น

“ไม่เป็นไรครับลุงสี่ งานราชการของลุงสำคัญกว่าอยู่แล้ว” หยางหยวนคุนไม่ได้เก็บมาใส่ใจ เตรียมจะชวนคุยสัพเพเหระอีกสองสามประโยคก็จะขอตัวลา

“เอ้อ รถคันนี้แกขับมาเองงั้นเร้อ?” ในที่สุดลุงสี่หยางก็สังเกตเห็นรถยนต์ที่จอดอยู่ข้างกายหยางหยวนคุน เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตกตะลึง

“อ๋อ ครับ ผมขับมาเองครับ มีรถมันเดินทางสะดวกดีน่ะครับ” หยางหยวนคุนทำได้เพียงบอกเล่าที่มาที่ไปของรถคันนี้ซ้ำอีกรอบ ทั้งสองคนไม่ได้พูดคุยอะไรกันมากมายก็เอ่ยลาแยกย้ายกันไป ในชาติก่อนหยางหยวนคุนกับลุงสี่คนนี้ก็ไม่ได้มีความสนิทสนมติดต่อกันเท่าไหร่ มีเพียงแค่แวะเวียนไปอวยพรปีใหม่ตามมารยาทช่วงเทศกาลตรุษจีนเท่านั้นเอง

ตอนที่หยางหยวนคุนขับรถกลับมาถึงหมู่บ้านเวลาก็ล่วงเลยมาจนถึงช่วงเที่ยงวันแล้ว ที่หน้าประตูบ้านมีผักหญ้าเสบียงกรังที่จะต้องใช้ในงานวันพรุ่งนี้วางกองอยู่เป็นจำนวนไม่น้อย ส่วนเจ้าเสี่ยวฟงยังคงนั่งเด็ดเลือกผักบางส่วนที่ปลูกเองอยู่ในสวนหลังบ้านอยู่

“ไม่ต้องเด็ดเพิ่มแล้วละจ้ะ แค่นี้ก็เหลือเฟือแล้ว ที่คุณเด็ดอยู่นั่นพรุ่งนี้คงไม่ได้ใช้หรอก” หยางหยวนคุนรีบเอ่ยปากขัดขวาง เพราะงานเลี้ยงโต๊ะจีนนั้น ความหลากหลายของชนิดผักไม่ใช่สิ่งสำคัญ หัวใจสำคัญคือปริมาณของผักแต่ละชนิดต้องมีเพียงพอและได้มาตรฐานเดียวกัน ไม่ใช่ว่ากับข้าวบนโต๊ะแต่ละตัวหน้าตาออกมาไม่เหมือนกัน แบบนั้นคงดูไม่จืดแน่

“เอ๋? ไม่ได้ใช้เหรอจ๊ะ? ฉันแค่นึกว่าถ้าเอาผักในสวนบ้านเราไปใช้เยอะหน่อย จะได้ช่วยประหยัดเงินไปได้อีกนิดนึงน่ะจ้ะ” เจ้าเสี่ยวฟงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเสียดายเล็กน้อย

“เอาละ ๆ แม่ครับ แม่เองก็เลิกทำได้แล้วละ รีบไปทำกับข้าวเที่ยงเถอะครับ” หยางหยวนคุนหันไปบอกแม่หยางที่กำลังนั่งช่วยเลือกผักอยู่ตรงนั้นด้วยเช่นกัน

“ได้ ๆ เที่ยงนี้อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหมล่ะ?” แม่หยางเดินไปที่บ่อน้ำบาดาล โยกคันโยกปั๊มน้ำขึ้นมาล้างไม้ล้างมือพลางเอ่ยถามหยางหยวนคุน

“กินอะไรก็ได้ง่าย ๆ ครับ บ่ายนี้ยังมีธุระต้องไปจัดการต่ออีก” หยางหยวนคุนหมุนตัวเดินกลับเข้าห้องนอน ขับรถมาตลอดทั้งช่วงเช้าทำเอาอาการปวดเมื่อยล้าแล่นริ้วขึ้นมาตรงบั้นเอว พอเดินเข้าห้องมาก็เห็นเด็กทั้งสองคนกำลังนั่งเล่นกันอยู่บนเตียงพอดี

“คุณพ่อคะ ตอนเช้าคุณพ่อหายไปไหนมาเหรอคะ?” หยางเฟยเฟยเห็นหยางหยวนคุนเดินเข้ามา เธอก็รีบหยัดตัวลุกขึ้นยืนบนเตียงทันทีพลางเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น ตอนเช้าตื่นมาไม่เจอหน้าคุณพ่อ พอถามคุณแม่ก็บอกว่าคุณพ่อออกไปข้างนอก เธอเลยนึกว่าคุณพ่อต้องออกเดินทางไปทำงานหาเงินไกล ๆ อีกแล้ว และคงไม่ได้เจอหน้ากันอีกนาน นึกไม่ถึงว่าจะกลับมาเร็วขนาดนี้

“น้าแวะไปบ้านคุณป้าของหนูมาจ้ะ ทำไมล่ะ คิดถึงคุณพ่อแล้วเหรอ?” หยางหยวนคุนอุ้มร่างของหยางเฟยเฟยที่ยืนอยู่บนเตียงขึ้นมาแนบเลขอร แบกเธอไว้บนช่วงคอหนาแล้วเริ่มหมุนตัวไปรอบ ๆ

“คิก ๆ ฮ่า ๆ ๆ” เสียงหัวเราะสดใสของหยางเฟยเฟยดังแว่วมาจากเหนือศีรษะ หยางหยวนคุนรู้สึกเปี่ยมสุขกับช่วงเวลานี้มาก ทว่าสังขารไม่เที่ยง หมุนไปได้ไม่กี่รอบอาการหน้ามืดวิงเวียนก็แล่นริ้วขึ้นมา จนต้องรีบวางตัวหยางเฟยเฟยลงบนเตียงตามเดิม

“คุณพ่อคะ หนูอยากหมุนอีกค่ะ” หยางเฟยเฟยนั่งอยู่ข้างกายหยางหยวนคุนพลางดึงทึ้งแขนเขาออดอ้อน

“คุณพ่อเวียนหัวไปหมดแล้วลูก ขืนหมุนอีกมีหวังล้มพับไปกองกับพื้นแน่ ๆ” หยางหยวนคุนส่ายหน้าหวือรีบปฏิเสธเป็นพัลวัน

“หมุน! หมุน! หมุน!” สองพ่อลูกยังไม่ทันจะพูดอะไรต่อ เจ้าหยางอี้ที่นั่งมองการกระทำของทั้งสองคนอยู่ข้าง ๆ กลับแผดเสียงร้องตะโกนขึ้นมาเสียงดังลั่น อ้าปากหัวเราะร่าด้วยความชอบใจ แถมยังพ่นคำว่า “หมุน” ออกมาไม่หยุดปากอีกต่างหาก

“แกเองก็อยากหมุนกะเขาด้วยเร้อ?” หยางหยวนคุนถูกเสียงเจื้อยแจ้วประสาเด็กของหยางอี้ปลุกสัญชาตญาณความเป็นพ่อให้ตื่นตัวขึ้นมา เขาช้อนตัวเจ้าตัวเล็กมาอุ้มไว้ในอ้อมอก แม้จะไม่ได้พาหมุนตัวเป็นลูกข่าง แต่อาศัยการอุ้มชูโยนขึ้นฟ้าเล่นสนุกไปหลายรอบ ทำเอาหยางเฟยเฟยที่อยู่ข้าง ๆ คอยร้องส่งเสียงประท้วงขอเปลี่ยนคิวขอนั่งอยู่ตลอดเวลา

“ไอ้หยา... คุณพ่อเหนื่อยแทบขาดใจแล้วลูก” หยางหยวนคุนทิ้งตัวนอนแผ่หลาอยู่บนเตียงพลางหอบหายใจถี่

“คุณพ่อคะ เดี๋ยวหนูช่วยทุบหลังให้นะคะ” หยางเฟยเฟยขยับเข้าไปใกล้หยางหยวนคุนด้วยความแสนรู้贴ใจ ใช้มือน้อย ๆ คอยทุบหลังให้เขาเบา ๆ ส่วนเจ้าหยางอี้ก็มีพฤติกรรมเลียนแบบตามอย่างพี่ยัยหนู แกใช้ฝ่ามือน้อย ๆ คอยตบแปะ ๆ ลงบนท่อนแขนของหยางหยวนคุน แถมปากยังสามารถพ่นคำเสียงว่า “ป๊ะป๋า” ออกมาได้อีกด้วย

“ลูกชายคนเก่งของพ่อ รู้ความตื่นตัวยอมเรียกพ่อตั้งแต่เด็กขนาดนี้เชียวเร้อ” หยางหยวนคุนดีอกดีใจเป็นล้นพ้น เรื่องนี้ถือว่าเจ้าตัวเล็กเรียกคนได้เร็วกว่าในชาติก่อนโขเลยทีเดียว แถมในตอนนั้นเพราะตัวเขาไม่ได้อยู่ติดบ้าน เด็กคนนี้จึงมักจะเลือกเรียกเจ้าเสี่ยวฟงก่อนเป็นอันดับแรก นึกไม่ถึงว่าโอกาสในวันนี้จะประจวบเหมาะขนาดนี้ เขาอุ้มหยางอี้ขึ้นมาด้วยความปิติก่อนจะซอยเท้าวิ่งกระหืดกระหอบออกไปหาเจ้าเสี่ยวฟงที่กำลังง่วนทำกับข้าวอยู่ในห้องครัว

“เมียจ๋า ลูกชายเรายอมเรียกพ่อได้แล้วนะ”

“เอ๋?” เจ้าเสี่ยวฟงหันมามองหยางอี้ด้วยแววตาฉงนระคนไม่ค่อยอยากจะเชื่อ เด็กคนนี้เพิ่งจะขวบเศษ ๆ เอง จะไปพูดได้เร็วขนาดนั้นได้อย่างไร

“ไม่เชื่อคุณลองฟังดูสิ” หยางหยวนคุนก้มหน้ามองหยางอี้ในอ้อมอกพลางเอ่ยกล่อมว่า “ลูกชายคนเก่ง เรียกคุณพ่อให้คุณแม่ฟังหน่อยซิลูก”

นึกไม่ถึงว่าเจ้าตัวดีจะยอมไว้หน้าให้เกียรติคนเป็นพ่อขนาดนี้ แกแผดเสียงร้องเรียกคำว่า “ป๊ะป๋า” ออกมาตั้งหลายคำต่อหน้าต่อตาเจ้าเสี่ยวฟง ทำเอาแม่หยางที่กำลังนั่งใส่ฟืนอยู่ในเตาถึงกับชะงักมือลงพลางเงี่ยหูฟังเสียงเรียกของหลานชาย ใบหน้าชราเอิบอิ่มไปด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจ

“เจ้าเด็กคนนี้นี่ ฉันอุ้มชูชุบเลี้ยงมาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอย ทำไมถึงยอมเรียกแกก่อนฉันได้ล่ะเนี่ย” ต่อให้เจ้าเสี่ยวฟงจะมีนิสัยยอมผ่อนปรนตามใจหยางหยวนคุนอยู่เสมอ แต่มาเจอเหตุการณ์แบบนี้เข้าก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกอิจฉาตาร้อนขึ้นมาเล็กน้อย ตัวเธออุตส่าห์รักใคร่ตามใจลูกชายคนนี้ตั้งขนาดนั้น ผิดกับผู้ชายของเธอที่เอาแต่แสดงออกว่ารักลูกสาวมากกว่า ทว่าผลลัพธ์แกดันเลือกเรียกพ่อก่อนซะนี่

“ไม่เป็นไรหรอกจ่ะ ตอนเฟยเฟยแกก็เลือกเรียกคุณก่อน ถือว่าพวกเราเจ๊ากันไปละกันนะ” หยางหยวนคุนพูดจบก็รีบอุ้มหยางอี้เดินออกจากห้องครัว ตอนนี้สภาพอากาศเริ่มอบอ้าวขึ้นมาบ้างแล้ว ในห้องครัวกำลังจุดไฟทำกับข้าวย่อมต้องร้อนระอุขึ้นเป็นทวีคูณ พวกเด็กเล็ก ๆ มักจะขี้ร้อนและทนสภาพแบบนั้นไม่ค่อยไหว

ตลอดช่วงเที่ยงวันนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าของหยางหยวนคุนไม่เคยจางหายไปเลย แถมยังอารมณ์ดีร่ำสุราไปอีกสองจอกใหญ่ ยังไงเสียช่วงบ่ายนี้เขาก็ไม่มีความจำเป็นต้องขับรถออกไปไหนข้างนอกอยู่แล้ว

“บ่ายนี้ยังมีธุระอะไรต้องไปจัดการอีกไหมจ๊ะ? หรือจะเข้าไปนอนพักสายตาในห้องสักหน่อยไหม?” เจ้าเสี่ยวฟงเอ่ยถามหยางหยวนคุนที่กำลังนั่งกินข้าวอยู่บนม้านั่งไม้ยาว

“ยังมีธุระอีกนิดหน่อยจ่ะ เดี๋ยวต้องแวะไปคุยกับคนขับรถประจำทางในหมู่บ้านเราสักหน่อย กะว่าจะขอเหมาเหมา รถของเขาใช้งานในวันพรุ่งนี้สักวัน” ถึงแม้แขกเหรื่อจะสามารถนั่งรถเดินทางไปกันเองได้ และหมู่บ้านที่แต่ละคนอาศัยอยู่จะไม่เหมือนกัน แต่โชคดีที่เส้นทางส่วนใหญ่ค่อนข้างจะเป็นสายเดียวกัน การเหมาพวกรถยนต์สักคันคอยแวะรับแขกตามรายทางไปเรื่อย ๆ พอเสร็จงานช่วงบ่ายก็ขับส่งพวกเขากลับมาส่งถึงที่ แบบนี้นับว่าสมบูรณ์แบบไร้ที่ติที่สุด

“งั้นก็รีบไปเถอะจ่ะ ตอนนี้รถประจำทางเที่ยวโน้นกำลังเตรียมจะออกเดินทางเข้าตัวตำบลพอดี อาศัยช่วงเวลานี้แวะไปคุยให้เรียบร้อยเลยจะดีกว่า” เจ้าเสี่ยวฟงรีบสำทับ “ไม่อย่างนั้นคงต้องนั่งรอไปจนกว่าเขาจะขับรถกลับมาตอนช่วงพลบค่ำนู่นเลย”

“ได้จ้ะ งั้นฉันขอตัวไปฝั่งโน้นก่อนนะ” หยางหยวนคุนหยัดตัวลุกขึ้นยืน เขาหยิบบุหรี่ติดมือไปด้วยสองซอง คาบไว้ในปากตัวเองอีกหนึ่งมวน จากนั้นก็สาวเท้าเดินออกจากประตูบ้านอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าไปยังจุดจอดรถประจำทางของหมู่บ้าน

“พี่หลี่ครับ” หยางหยวนคุนเห็นรถกระบะคันเล็กประจำหมู่บ้านยังไม่ได้สตาร์ทรถออกไป จึงรีบเดินเข้าไปทักทาย คนขับรถคนนี้ก็เป็นคนในหมู่บ้านเดียวกัน แซ่หลี่ รถที่เขาขับใช้งานก็ดัดแปลงมาจากพวกตู้รถกระบะคันเล็ก ใจจริงหยางหยวนคุนอยากจะหารถบัสโดยสารขนาดใหญ่มากกว่า แต่ในหมู่บ้านของพวกเขาไม่มีบริการรถประเภทนั้นน่ะสิ

“ไอ้หยา นี่มันเถ้าแก่หยางไม่ใช่หรอกเร้อ? เรียกฉันว่าเสี่ยวหลี่ก็พอแล้วล่ะ” อีกฝ่ายเองก็รู้จักมักคุ้นกับหยางหยวนคุนเป็นอย่างดี อายุอานามของทั้งคู่ก็ไม่ได้ห่างกันมากมายอะไรนัก ถึงแม้ตอนเด็ก ๆ จะไม่ได้ร่วมก๊วนวิ่งเล่นด้วยกันบ่อย ๆ แต่ก็พอจะรู้จักหน้าค่าตากันอยู่

“ฮ่า ๆ แวะมาหาเพราะมีธุระสำคัญน่ะครับ” หยางหยวนคุนบอกเล่าเก้าสิบเรื่องราวที่จะเกิดขึ้นในวันพรุ่งนี้ให้ฟัง

“ได้เลยสิครับ งานนี้ถือว่าเอาโชคลาภก้อนโตมาแบ่งปันให้ฉันแท้ ๆ” อีกฝ่ายดีอกดีใจเป็นล้นพ้น เรื่องนี้ถือเป็นเรื่องมงคลที่เป็นมงคลแท้ ๆ ปกติในสถานการณ์ทั่วไปหาได้ยากมากที่จะเจอเจ้าภาพใจป้ำยอมควักกระเป๋าเหมารถของเขาโดยตรงแบบนี้

“ตกลงตามนี้ครับ บุหรี่สองซองนี้ผมให้พี่นะ แต่พี่ต้องรับปากเงื่อนไขของผมข้อหนึ่งก่อนนะครับ” หยางหยวนคุนบอกเล่าข้อกำหนดของตัวเอง

“พี่หยาง มีอะไรพี่ว่ามาได้เลยครับ” เหลือบมองดูบุหรี่สองซองในมือ อีกฝ่ายก็ตอบรับอย่างตรงไปตรงมา บุหรี่สองซองนี้ตัวเขาเองยังไม่ตัดใจควักเงินซื้อเลย ปกติจะได้สูบก็เฉพาะเวลามีผู้โดยสารใจดีหยิบยื่นแบ่งปันให้สักมวนสองมวนเท่านั้นแหละ

“ช่วงมื้อเที่ยงวันพรุ่งนี้ พี่ห้ามดื่มเหล้าเด็ดขาดเลยนะครับ” หยางหยวนคุนเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังและเด็ดขาด เขากลัวเหลือเกินว่าพออีกฝ่ายไปอยู่ในงานเลี้ยงแล้วจะร่ำสุราจนลืมเนื้อลืมตัว ถึงเวลาต้องขับรถขนคนกลับมาส่งบ้าน ขืนเกิดอุบัติเหตุเภทภัยขึ้นมาเรื่องราวคงยุ่งยากใหญ่โตแน่

“พี่วางใจได้เลยครับ เรื่องนี้ผมเข้าใจดี ตอนนี้กฎหมายขับขี่ห้ามดื่มสุราเข้มงวดจะตาย ขืนโดนจับได้มีหวังฉันได้เข้าไปนอนมุ้งสายบัวในสถานีตำรวจแน่” อีกฝ่ายตอบรับคำอย่างเด็ดเดี่ยว แม้กฎหมายเมาแล้วขับในยุคนี้จะไม่ได้กวดขันจับกุมรุนแรงเท่ากับในอนาคต แต่ก็ถือว่ามีการควบคุมอยู่บ้าง โดยเฉพาะพวกคนขับรถโดยสารสาธารณะอย่างพวกเขา ขืนโดนจับได้ขึ้นมานี่เรื่องใหญ่แน่ ๆ โดนปรับเงินยังถือเป็นเรื่องเล็ก แต่ถ้าถึงขั้นโดนยึดใบอนุญาตขับขี่จนหมดช่องทางทำมาหากินนี่สิเรื่องคอขาดบาดตาย

“งั้นเอาตามนี้ครับ ผมขอตัวกลับก่อนนะ” หลังจากกำชับสั่งเสียเรียบร้อย หยางหยวนคุนก็ปลีกตัวออกมาจากตรงนั้น พอเดินกลับมาบ้านก็พาเจ้าเสี่ยวฟงขึ้นรถยนต์แล้วมุ่งหน้าขับตรงไปยังตัวตำบลทันที

“เถ้าแก่หวัง” ที่แวะมาทริปนี้วัตถุดิบหลักก็เพื่อมานัดแนะขั้นตอนพิธีกรรมในวันพรุ่งนี้กับหวังซินหยวน เนื่องจากอีกฝ่ายเป็นช่างมืออาชีพที่ผ่านงานประเภทนี้มาอย่างโชกโชนย่อมจะมีความคุ้นเคยมากกว่า

“เถ้าแก่หยาง” อีกฝ่ายรีบสาวเท้าเดินเข้ามาหา ทั้งสองคนจับไม้จับมือทักทายพร้อมกับแจกจ่ายบุหรี่ให้กัน ก่อนจะพากันนั่งลงบนพื้นปูนภายในตึกแถวที่ยังสร้างไม่เสร็จ ถึงแม้ในตอนนี้สภาพบ้านจะดูทรุดโทรมและเรียบง่ายมาก มีลมพัดโกรกเข้ามาได้จากทั้งสี่ทิศสี่ทาง แต่ตามธรรมเนียมปฏิบัติของท้องถิ่นแถบนี้ งานเลี้ยงพิธีขึ้นโครงหลังคาจำเป็นต้องจัดขึ้นภายในอาคารหลังใหม่นี้แหละ ถึงเวลาก็แค่ยกโต๊ะเก้าอี้มาจัดวางแล้วเปิดฉากตั้งโต๊ะจีนกินเลี้ยงกันตรงนี้เลย

“พวกโครงคานเสาหลังคาทางเราจัดเตรียมไว้พร้อมหมดแล้วล่ะครับ ก็แค่ทำตามพิธีกรรมหน้างานเฉย ๆ ถึงเวลาต้องจัดเตรียมคนมาช่วยกันแบกช่วยกันยกขึ้นไป ฝั่งคุณจะจัดหาคนมาเองหรือจะให้ทางผมเป็นคนจัดการให้ดีครับ?” หวังซินหยวนเอ่ยถาม

“ให้พวกคุณจัดการให้เสร็จสรรพเลยเถอะครับ” เรื่องจุกจิกพวกนี้หยางหยวนคุนคร้านจะไปเที่ยวเสาะหาคนมาทำ ไม่มี ความจำเป็นขนาดนั้น ปล่อยให้อีกฝ่ายรับผิดชอบดูแลไปเลยจะดีกว่า

“แล้วตรงบริเวณผนังภายนอกอาคาร ต้องการจะแขวนพวกป้ายคำอวยพรคู่ หรือพวกป้ายผ้าแพรสีแดงด้วยไหมครับ ทางเราจัดหาให้ได้หมดเลยนะ” หวังซินหยวนแนะนำต่อ

“คงไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอกครับ เอาแบบเรียบง่ายก็พอ หัวใจสำคัญคือการตั้งโต๊ะจีนร่ำสุรากันให้สำราญใจ” หยางหยวนคุนยิ้มปฏิเสธ สิ่งของประดับประดาฉาบฉวยพวกนั้นไม่มีประโยชน์อันใดเลยสักนิด

“งั้นเอาตามนี้ครับ ถึงเวลาพวกเราจะจุดประทัดฉลองเพื่อเริ่มพิธียกโครงหลังคา จากนั้นก็คอยโยนโปรยพวกขนมน้ำตาลลงมาจากดาดฟ้าชั้นสามให้คนข้างล่างคอยเก็บคอยแย่งกัน” หวังซินหยวนอธิบายขั้นตอนไปทีละสเต็ป ก่อนจะอธิบายเสริมว่า “ด้านในขนมจำเป็นต้องมีซุกซ่อนพวกบุหรี่ไว้สักสองสามซองด้วยนะครับ เรื่องนี้แล้วแต่ความศรัทธาของคุณเลย ของพวกนี้คุณจำเป็นต้องไปหาซื้อมาเตรียมไว้เองนะครับ”

“แล้วต้องซื้อประทัดขนาดใหญ่โตมโหฬารขนาดไหนล่ะครับ?” หยางหยวนคุนเอ่ยถามในประเด็นที่ตนเองไม่ค่อยสันทัดกรณี

“เรื่องนั้นก็ต้องดูว่าเถ้าแก่จะใจป้ำยอมควักกระเป๋าแค่ไหนแล้วละครับ แต่ระดับเถ้าแก่ใหญ่ขนาดนี้ มีหรือจะยอมน้อยหน้าใคร จัดไซส์ใหญ่ที่สุดไปเลยสิ้นเรื่องครับ” หวังซินหยวนพูดกระเซ้าเย้าแหย่ปนรอยยิ้ม

หลังจากนัดแนะตรวจสอบขั้นตอนพิธีการของวันพรุ่งนี้จนเสร็จสิ้นเรียบร้อยแล้ว หวังซินหยวนก็ไม่มีธุระอะไรอีก วันนี้เขาสั่งหยุดงานก่อสร้างชั่วคราว เพื่อเตรียมทำความสะอาดปัดกวาดเช็ดถูภายในตัวตึกเล็กน้อย โดยมีเจ้าเสี่ยวฟงและพี่สาวคนที่สองหยางคอยอยู่ช่วยละเลงแรงงานอยู่ที่นี่ด้วย ตลอดช่วงบ่ายวันนั้น ผ่านไปจนเย็นย่ำ ทั้งกลุ่มต่างก็พากันหน้าดำคร่ำเครียดเนื้อตัวมอมแมมไปด้วยคราบฝุ่นปูนกันถ้วนหน้า