บทที่ 98 เหล้าฉลองขึ้นโครงหลังคา

เช้าวันต่อมา หยางหยวนคุนพามี๊หยาง ภรรยา และลูก ๆ ตรงดิ่งมาที่ตัวตำบลก่อนเป็นอันดับแรก วันนี้เสี่ยวเล่อกับเสี่ยวอี้ หลานสาวและหลานชายทั้งสองคนต่างก็พากันลาโรงเรียนครึ่งวัน ยังไงเสียก็เป็นแค่โรงเรียนประถม การหยุดเรียนแค่นี้จึงไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรนัก

"มาจ้ะ วันนี้ช่วยน้าดูน้องชายกับน้องสาวให้ดี ๆ หน่อยนะ รู้ไหม?" พอมาถึงบ้านของสวี่เหลียนเซิง แม้เวลาจะเพิ่งเจ็ดโมงเช้า แต่ครอบครัวของพวกเขาก็ตื่นนอนกันหมดแล้ว หยางหยวนคุนอุ้มเจ้าหยางอี้วางแหม่ะลงในอ้อมแขนของเสี่ยวเล่อหลานสาวทันที

"ได้ค่ะน้าเล็ก แต่ต้องมีรางวัลให้หนูด้วยนะ" เสี่ยวเล่อพยักหน้าตอบรับพลางเอ่ยกลั้วหัวเราะ

"ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว รางวัลมีให้แน่นอน ขอแค่น้าคอยดูพวกแกให้ดีก็พอ นี่คือภารกิจหลักของพวกหนูในวันนี้เลยนะ" หลังจากหยางหยวนคุนพูดคุยกับเด็กทั้งสองคนเสร็จ พี่สาวคนที่สองหยางที่อยู่ข้าง ๆ ก็ไล่ให้เด็ก ๆ ทั้งสี่คนพากันขึ้นไปเล่นสนุกกันบนชั้นสอง

"แม่จ๋า แม่เองก็ขึ้นไปคอยดูพวกเด็ก ๆ บนนั้นด้วยเถอะจ้ะ ปล่อยให้เด็ก ๆ อยู่กันเองเป็นฝูงแบบนั้นลูกก็ยังไม่ค่อยวางใจเท่าไหร่" พี่สาวคนที่สองหยางหากิจกรรมเบาแรงให้แม่บังเกิดเกล้าทำ พลางเดินเข้าไปช่วยประคองแม่หยางขึ้นไปยังชั้นสอง

"งั้นพวกเราก็กลับกันเลยไหม?" หยางหยวนคุนหันไปถามสวี่เหลียนเซิงที่อยู่ข้าง ๆ "พี่กินข้าวเช้าหรือยังครับ?"

"ยังเลย เดี๋ยวพวกเราไปหาซื้อกินแถวโน้นเอาคลาดก็น่าจะทัน ส่วนพวกที่อยู่บ้านก็ปล่อยให้พวกเขาหาอะไรกินกันเองเถอะ" สวี่เหลียนเซิงหยิบกุญแจรถยนต์ของตัวเองขึ้นมาแล้วพาหยางหยวนคุนเดินออกไปด้านนอกพร้อมกัน

สวี่เหลียนเซิงจำเป็นต้องขับรถกระบะคันเล็กกลับไปที่หมู่บ้านเพื่อขนย้ายพวกปลาสดและผักหญ้าที่จัดเตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อวานเข้ามาในตัวตำบล ส่วนหยางหยวนคุนขับรถนำทางไปข้างหน้าก่อน เพื่อจะแวะไปรับพ่อตาแม่ยาย และถือโอกาสรับครอบครัวพี่สาวของเจ้าเสี่ยวฟงตามรายทางมาพร้อมกันด้วย แม้สภาพภายในรถจะดูเบียดเสียดไปบ้าง แต่ในยุคสมัยนี้ผู้คนย่อมไม่เก็บเรื่องพรรค์นี้มาใส่ใจอยู่แล้ว

หยางหยวนคุนขับรถนำหน้าไปก่อน ทั้งสองคนแวะจอดรถที่หน้าเยื้องร้านขายอาหารเช้า ซื้อซาลาเปามาสองสามลูกเขมือบลงท้องถือเป็นอันเสร็จสิ้นมื้อเช้า จากนั้นก็บดขยี้คันเร่งขับรถมุ่งหน้ากลับหมู่บ้าน ตรงดิ่งมาหยุดอยู่หน้าประตูบ้านของหยางหยวนหงทันที

"หยวนหง ปลาช้อนขึ้นมาครบหมดหรือยัง?" หยางหยวนคุนพาสวี่เหลียนเซิงเดินเข้าสู่ลานบ้านของหยางหยวนหง พอเห็นคนในบ้านกำลังล้อมวงกินข้าวเช้ากันอยู่ จึงเอ่ยปากถามหยางหยวนหงที่กำลังนั่งยอง ๆ อยู่ข้าง ๆ

"พี่คุน จัดการเรียบร้อยหมดแล้วครับ อยู่ตรงโน้นแน่ะ ผมใช้ถังน้ำสามใบใส่ไว้ ทั้งหมดมีปลา ยี่สิบตัวครับ" หยางหยวนหงชี้มือไปยังถังน้ำสามใบที่ตั้งอยู่ข้าง ๆ

"ตกลง กินอิ่มหรือยังล่ะ? พี่เขยรองขับรถมาถึงแล้ว นายช่วยออกแรงยกถังปลาขึ้นรถหน่อย" หยางหยวนคุนออกคำสั่งบงการอย่างไม่เกรงใจ ยังไงเสียเงินเดือนตั้งหนึ่งพันห้าร้อยหยวนต่อเดือนมันก็ไม่ใช่จะได้มาง่าย ๆ งานของเจ้าหมอนี่ตั้งแต่แรกก็คืองานวิ่งรอกรับใช้อยู่แล้ว

"กินอิ่มแล้วครับพี่คุน" หยางหยวนหงเทโจ๊กขาวที่เหลือในชามกรอกเข้าปากรวดเดียวจบ วางชามแหมะลงบนพื้นดื้อ ๆ แล้วรีบเดินเข้ามาช่วยงานทางนี้ทันที

"ที่บ้านมีเชือกไหม? ทางที่ดีหาพวกท่อนไม้มาคอยหนุนรองไว้หน่อยก็ดีนะ ไม่อย่างนั้นถังน้ำมันจะลื่นไถลไปมามันจะไม่ดี" หยางหยวนคุนเอ่ยด้วยน้ำเสียงลังเลใจเล็กน้อย "หนทางแค่นี้ ต่อให้ปลาจะตายไปบ้างก็ไม่เป็นไรหรอก แต่หัวใจสำคัญคืออย่าทำรถของพี่เขยรองสกปรกเลอะเทอะก็พอ"

"ไม่เป็นไรหรอก หาอะไรมาหนุนนิดผูกเชือกหน่อยก็สิ้นเรื่อง แกนึกว่ารถกระบะผุ ๆ ของฉันมันคือรถเก๋งคันหรูของแกหรือไร ถึงต้องมีข้อกำหนดเรื่องมากขนาดนี้" สวี่เหลียนเซิงเอ่ยกลั้วหัวเราะ

สามชายฉกรรจ์ลงมือทำงานกันอย่างรวดเร็ว สวี่เหลียนเซิงยืนอยู่บนกระบะท้ายรถ ส่วนหยางหยวนคุนและหยางหยวนหงช่วยกันยกถังน้ำส่งขึ้นไปให้จากด้านล่าง ไม่นานนักทุกอย่างก็เสร็จสรรพเรียบร้อย

"นายก็นั่งรถคันนี้ตามเข้าตัวตำบลไปเลยเถอะ ถึงเวลาคงมีงานวิ่งรอกให้ทำอีกเพียบ" หยางหยวนคุนชี้มือไปทางเบาะผู้โดยสารข้างคนขับรถของสวี่เหลียนเซิงพลางบอกหยางหยวนหง

"ได้ครับ งั้นผมขอตัวไปก่อนนะ" หยางหยวนหงตอบรับคำอย่างกระตือรือร้น

หยางหยวนคุนเห็นอีกฝ่ายตอบรับอย่างตรงไปตรงมาก็ไม่ได้รู้สึกประหลาดใจอะไร เขาหันกลับมาพูดกับลุงสามหยางที่กำลังนั่งกินข้าวอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่ว่า "ลุงสามครับ เดี๋ยวรบกวนลุงช่วยคอยนับจำนวนคนให้ผมหน่อยนะครับ พวกญาติมิตรสนิทสหายลุงคงจะรู้จักหน้าค่าตากันหมดทุกคนใช่ไหมครับ"

"รู้จักสิ รู้จักหมดทุกคนนั่นแหละ แล้วรถคันเดียวจะขนไปหมดเร้อ?" ลุงสามหยางถามด้วยความสงสัย ญาติพี่น้องฝั่งพวกเขาถือว่ามีจำนวนไม่น้อยเลยทีเดียว ถึงแม้ตอนนี้พวกคนหนุ่มสาวจะไม่อยู่ติดบ้านกันแล้ว แต่ลำพังแค่พวกลูกสาวของพี่น้องสี่คนในรุ่นพวกเขาที่แต่งงานออกเรือนไปก็ต้องไปแจ้งข่าวให้ครบถ้วนใช่ไหมล่ะ ไหนจะฝั่งแม่ของหยางหยวนคุนที่มีน้องชายสองคนน้องสาวสองคน ซึ่งล้วนแต่เป็นลุงแท้ ๆ และน้าแท้ ๆ ของหยางหยวนคุนทั้งนั้น เมื่อรวมเข้ากับฝั่งญาติของเจ้าเสี่ยวฟงเข้าไปอีก วันนี้ประเมินเบื้องต้นน่าจะต้องจัดเลี้ยงไม่ต่ำกว่าสิบโต๊ะแน่นอน

"ถ้าขนรอบเดียวไม่หมดก็วิ่งรอกหลาย ๆ เที่ยวเอาครับ ยังไงวันนี้ผมก็เหมารถของเขาไว้ทั้งวันอยู่แล้ว เงินผมก็จ่ายให้เสร็จสรรพ ไว้กินเลี้ยงเสร็จช่วงบ่ายค่อยขับส่งพวกเขากลับมาส่งถึงที่ก็พอ" หยางหยวนคุนยิ้มพูด

"ต้องให้เจ้าหยวนชิ่งไปช่วยงานอีกแรงไหมล่ะ?" ลุงสามหยางชี้มือไปทางพี่ชายคนโตของหยางหยวนหง

"ไม่ต้องหรอกครับ ไม่ต้อง ทางฝั่งรถคันนี้ถึงเวลาคงต้องทิ้งคนไว้คอยเฝ้าสักคน พี่ใหญ่เหมาะที่สุดแล้วครับ ไว้ไปถึงตัวตำบลถ้ามีอะไรต้องการให้ช่วยผมไม่เกรงใจแน่นอนครับ" หยางหยวนคุนล้วงบุหรี่ออกจากกระเป๋าเสื้อสี่ซอง ยื่นส่งให้คนละสองซอง "พวกนี้พวกพี่รับไว้ก่อนนะครับ เวลาเจอแขกเหรื่อคนไหนที่สูบบุหรี่ก็ช่วยแจกจ่ายแทนผมที ต้องรบกวนลุงสามกับพี่ใหญ่จริง ๆ ครับ"

"โธ่ ไม่เป็นไรหรอก เรื่องแค่นี้เอง แถมยังมีบุหรี่ให้สูบฟรีอีก" ลุงสามหยางฉีกยิ้มหน้าบานมองดูบุหรี่ในมือ พลางลอบคิดในใจว่า ‘เจ้าหยวนคุนนี่มันรู้จักคิดอ่านรอบคอบดีจริง ๆ’

หลังจากเอ่ยลาครอบครัวของลุงสามเรียบร้อย หยางหยวนคุนก็พาทั้งสองคนช่วยกันขนย้ายพวกผักหญ้าเสบียงกรังที่วางอยู่ที่บ้านตัวเองขึ้นรถกระบะ รอจนกระทั่งรถกระบะขับเคลื่อนจากไป ตัวเขาถึงได้บดขยี้คันเร่งขับรถเก๋งมุ่งหน้าไปยังบ้านเดิมของเจ้าเสี่ยวฟง

ยังไม่ทันจะถึงหน้าประตูบ้าน หยางหยวนคุนก็มองทะลุกระจกหน้าต่างรถไปเห็นคนยืนออกันอยู่หน้าประตู พอขับเข้าไปใกล้ ๆ ถึงได้เห็นว่าเป็นพ่อตาเจ้า แม่ยายเจ้า และเจ้าเผิงทั้งสามคนนั่นเอง พอพวกเขาเห็นว่ามีรถยนต์ขับเคลื่อนเข้ามา ก็พากันโบกไม้โบกมือทักทาย

"พ่อครับ แม่ครับ ทำไมออกมายืนรอกันข้างนอกแบบนี้ล่ะครับ" หยางหยวนคุนก้าวเท้าลงจากรถพลางเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

"อยู่ในบ้านก็นั่ง ๆ นอน ๆ ไม่มีอะไรทำน่ะสิ สู้มารยืนรอตรงนี้จะดีกว่า" พ่อตาเจ้าตอบด้วยใบหน้าเปี่ยมรอยยิ้ม

"งั้นพวกเราก็ออกเดินทางกันเลยเถอะครับ พอดีผมพาสมศรี... เอ้ย พาเสี่ยวฟงกับแม่เข้าไปส่งที่ตัวตำบลเรียบร้อยแล้ว พวกพ่อไปถึงจะได้เจอกันพอดี" หยางหยวนคุนพูดพลางเอื้อมมือไปเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารข้างคนขับและประตูเบาะหลังออกให้

"โอเค งั้นรีบไปกันเถอะ อย่าให้เสียเวลาเลย" พ่อตาเจ้าพอได้ยินแบบนั้นก็รีบพูดสำทับ ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปร้องบอกเสียงดังลั่น "พวกคุณขึ้นรถกันไปก่อนเลย เดี๋ยวฉันขอลงกลอนประตูบ้านแป๊บนึง"

"นั่งตามสบายเลยนะ เจ้าเผิง อยากนั่งตรงไหนล่ะหือ?" หยางหยวนคุนยิ้มถามหลานชายของเจ้าเสี่ยวฟง ซึ่งก็นับเป็นหลานชายของเขาด้วยเช่นกัน

"นั่งตรงไหนก็ได้ครับลุงเขยรอง" เจ้าเผิงมีอัธยาศัยไมตรีและกิริยามารยาทที่ดีต่อพวกญาติ ๆ เสมอ จะมีก็แค่กับพ่อแม่ของตัวเองเท่านั้นแหละที่ไม่ค่อยจะลงรอยกันเท่าไหร่

"โอเค งั้นนายนั่งเบาะหลังแล้วกันนะ" หยางหยวนคุนยืนรอพ่อตาเจ้าอยู่ที่ด้านนอกรถ รอให้อีกฝ่ายนั่งลงตรงเบาะข้างคนขับเรียบร้อย ส่วนแม่ยายเจ้าและเจ้าเผิงก็นั่งลงตรงเบาะหลัง

"เดี๋ยวผมขอแวะไปรับครอบครัวของพี่ใหญ่เสี่ยวฟงด้วยนะครับ ทางบ้านโน้นมีกันสามคน ถึงตอนนั้นเบาะหลังอาจจะดูเบียดเสียดไปสักหน่อย แต่ระยะทางก็ไม่ได้ไกลมาก ขับเข้าตัวตำบลแค่สิบกว่านาทีก็ถึงแล้วครับ" หยางหยวนคุนเมื่อครู่ไม่ได้ดับเครื่องยนต์รถ เขาหักพวงมาลัยกลับรถยนต์พลางหันไปบอกแม่ยายเจ้าที่อยู่เบาะหลัง คำว่า ‘พี่ใหญ่’ นี้เขาเรียกตามอย่างเด็ก ๆ ทั้งสองคน เพราะแถวบ้านพวกเขามีธรรมเนียมปฏิบัติชอบเรียกสรรพนามตามลูกหลานคนเล็กสุด อย่างบ้านของหยางหยวนคุนก็มักจะเรียกตามเด็กทั้งสองคน ดังนั้นการที่เขาจะเรียกสามีของพี่สาวคนโตของเจ้าเสี่ยวฟงว่า ‘พี่เขยใหญ่’ จึงไม่มีปัญหาอะไร

"ไม่เป็นไรหรอกจ่ะ มันจะไปเบียดเสียดอะไรกันนักหนา" แม่ยายเจ้านั่งอยู่เบาะหลังพลางเอื้อมมือไปลูบไล้ตัวรถไม่หยุดหย่อน นี่ถือเป็นครั้งแรกในชีวิตของเธอเลยนะที่ได้นั่งรถเก๋งคันหรูแบบนี้

"แกน่าจะปล่อยให้พวกเรานั่งรถประจำทางไปกันเองจะดีกว่า จะได้ไม่ต้องมาเสียเวลาของแกแบบนี้" พ่อตาเจ้านั่งอยู่เบาะข้างคนขับพลางเอ่ยกลั้วหัวเราะ

"ผมไม่ได้มีธุระด่วนอะไรหรอกครับ เรื่องแค่นี้เป็นสิ่งที่สมควรทำอยู่แล้ว" รถยนต์ขับเคลื่อนไปบนถนนดินในชนบทด้วยความเร็วที่ไม่สูงนัก เส้นทางบางช่วงหยางหยวนคุนเองก็ไม่ค่อยสันทัดกรณีเท่าไหร่ โชคดีที่มีพ่อตาเจ้านั่งอยู่เบาะข้างคนขับ คอยช่วยชี้ทางบอกทางให้ตลอด

หลังจากรับครอบครัวของพี่สาวคนโตเจ้ามาเรียบร้อยแล้ว เบาะหลังก็มีคนนั่งอัดกันอยู่ถึงห้าคนพอดิบพอดี ในยุคสมัยนี้ยังไม่มีเจ้าหน้าที่คอยตรวจจับข้อหาบรรทุกผู้โดยสารเกินอัตรา ประกอบกับในนั้นมีเด็กเล็กอยู่สองคน สภาพการณ์จึงไม่ได้ถือว่าเบียดเสียดจนเกินไปนัก

ตอนที่ขับรถกลับมาถึงตัวตำบลอีกครั้ง ตึกแถวหลังใหม่ที่เพิ่งจะสร้างขึ้นมาของเขาก็เริ่มดูเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาบ้างแล้ว ตามบริเวณขอบหน้าต่างและกรอบประตูต่างก็มีผ้าแพรสีแดงผูกประดับไว้ ส่วนตรงประตูใหญ่ทั้งสองข้างกำแพงก็มีการแปะป้ายคำอวยพรคู่ขนาดใหญ่โตมโหฬารเอาไว้ด้วย โต๊ะเก้าอี้ที่จะใช้จัดเลี้ยงมื้อเที่ยงก็กำลังถูกทยอยนำมาจัดวาง โดยมีหยางหยวนหงและสวี่เหลียนเซิงสองคนกำลังง่วนทำหน้าที่นี้อยู่

"มา ๆ ๆ เดี๋ยวฉันช่วยเอง" หยางหยวนคุนสาวเท้าเดินเข้าไปหมายจะช่วยแบ่งเบาภาระงาน

"จัดการเสร็จหมดแล้ว นี่โต๊ะตัวสุดท้ายพอดีเลย" สวี่เหลียนเซิงยิ้มพูด "แกมาได้จังหวะประจวบเหมาะดีจริง ๆ นะ"

"พวกญาติ ๆ ยังไม่มากันอีกเหรอครับ?"

"ยังเลย น่าจะใกล้ถึงกันแล้วละ" พอกล่าวยังไม่ทันขาดคำ ก็สังเกตเห็นกลุ่มคนที่เดินตามหลังหยางหยวนคุนเข้ามา พอรู้ว่าเป็นฝั่งครอบครัวเดิมของเจ้าเสี่ยวฟง สวี่เหลียนเซิงก็รีบเข้าไปต้อนรับขับสู้ทันที "สวัสดีครับคุณอา ผมเป็นพี่เขยของหยวนคุนครับ ก็คือพี่เขยของเสี่ยวฟงนั่นแหละครับ"

"อ้อ สวัสดีครับ" พ่อตาเจ้าก็รีบยื่นมือออกไปจับทักทายกับอีกฝ่ายตามมารยาท

สวี่เหลียนเซิงหันไปจับไม้จับมือทักทายกับหยวนหลี่ สามีของพี่สาวคนโตเจ้าที่เดินตามหลังมา พร้อมกับแจกจ่ายบุหรี่ให้ทั้งสองคนคนละมวน ส่วนพวกผู้หญิงก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของหยางหยวนหงคอยช่วยรินน้ำชาต้อนรับ

"เดี๋ยวผมขอแวะไปตามเสี่ยวฟงให้มาทางนี้หน่อย จะได้มาอยู่คุยเป็นเพื่อนพ่อตากับพวกญาติ ๆ ตรงนี้" หยางหยวนคุนบอกสวี่เหลียนเซิงประโยคหนึ่ง จากนั้นก็เดินข้ามถนนตรงไปยังบ้านของสวี่เหลียนเซิงที่อยู่ฝั่งตรงข้าม พอเดินเข้าประตูบ้านมาก็เห็นเจ้าเสี่ยวฟงกำลังง่วนอยู่กับการนำพวกขนมน้ำตาลที่ซื้อมาเมื่อวานมาแกะคลุกเคล้าปนเปกันอยู่ เพื่อความสะดวกยามที่ต้องนำขนมพวกนี้ขึ้นไปโปรยลงมาจากดาดฟ้าหลังเสร็จสิ้นพิธียกโครงหลังคา

"พ่อ แม่ แล้วก็พี่ใหญ่มาถึงแล้วนะ เมียจ๋า คุณรีบออกไปต้อนรับขับสู้หน่อยสิ" หยางหยวนคุนบอกเจ้าเสี่ยวฟง

"แกรีบไปเถอะจ่ะ พวกคุณดองอุตส่าห์เดินทางมาเยือนทริปนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ เลยนะ" พี่สาวคนที่สองหยางก็รีบพูดสำทับ "ทางนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพี่จัดการเองก็พอ"

"งั้นเอาตามนี้ค่ะ หนูขอตัวไปฝั่งโน้นก่อนนะ" เจ้าเสี่ยวฟงรู้สึกเกรงใจอยู่บ้าง งานการของบ้านตัวเองแท้ ๆ กลับต้องคอยให้ครอบครัวของพี่สาวคนที่สองมาช่วยเหลือกวดขันอยู่ตลอด แต่ในเมื่อพ่อแม่ของตัวเองเดินทางมาถึงแล้ว ย่อมต้องมีคนคอยอยู่ต้อนรับขับสู้ และคงไม่มีใครจะเหมาะสมไปกว่าตัวเธออีกแล้วล่ะ

"จะรีบร้อนไปไหนกันล่ะ ขึ้นไปตามเด็กสองคนลงไปด้วยสิ แล้วก็พาแม่ฉันไปด้วย จะได้ไปทำความรู้จักทักทายกับพ่อแม่คุณด้วยไง" เด็กเล็กทั้งสองคนย่อมต้องไปทำความเคารพคุณตาคุณยาย ส่วนมี๊หยางเองก็ต้องแวะไปทักทายปราศรัยตามมารยาทด้วยเช่นกัน

หลังจากเจ้าเสี่ยวฟงเดินจากไป หยางหยวนคุนคิดอยากจะอยู่ช่วยงานพี่สาวคนที่สองหยางสักหน่อย แต่กลับถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย "แกไม่ต้องมาลงมือทำหรอก ข้างนอกมีแขกเหรื่อมากันตั้งเยอะแยะ แกออกไปทำหน้าที่เจ้าภาพต้อนรับขับสู้เถอะ"

"งั้นเอาตามนั้นครับ" หยางหยวนคุนคิดว่าตอนนี้แขกเหรื่อยังเดินทางมาไม่ถึง และเห็นพี่สาวคนที่สองหยางกำลังง่วนอยู่กับงานจนมือเป็นระวิง

"แล้วเรื่องบุหรี่แกเตรียมจะแจกจ่ายยังไงล่ะ จะแกะซองแยกแจกหรือจะโยนลงไปทั้งซองเลย?" พี่สาวคนที่สองหยางเอ่ยถาม

"เรื่องแบบนี้มันแกะซองแยกแจกได้ด้วยเร้อพี่ ขืนแกะแยกมันก็ร่วงกราวลงพื้นหมดสิ แล้วใครจะไปสูบลงล่ะครับ" หยางหยวนคุนเอ่ยถามด้วยความตกตะลึง

"มันจะไปเป็นอะไรล่ะ ต่อให้ร่วงกราวลงพื้นคนก็ยังพากันแย่งชิงกันอุตลุดอยู่ดี วันนี้ฝนก็ไม่ได้ตก พื้นด้านนอกก็แห้งสนิทดีออก แม้แต่ก้นบุหรี่ก็ยังมีคนคอยเก็บเลยนะแก" พี่สาวคนที่สองหยางยิ้มพูด

หยางหยวนคุนช่างไม่สันทัดกรณีในเรื่องพวกนี้เอาเสียเลย ชาติก่อนตอนที่บ้านทำเรื่องสร้างบ้านใหม่ก็จัดขึ้นที่บ้านเกิดในชนบท ซึ่งมันเป็นเหตุการณ์หลังจากนี้อีกสองสามปี และพอเข้าสู่ศตวรรษที่ 21 สภาพการณ์หลาย ๆ อย่างมันก็เปลี่ยนไปจากเดิมลิบลับแล้ว

"งั้นจัดไปแบบทั้งซองเลยแล้วกันครับ ยังไงบุหรี่ที่เตรียมไว้ก็ไม่ได้เป็นยี่ห้อหรูหราราคาแพงอะไรมากมายอยู่แล้ว" หยางหยวนคุนไม่อยากให้งานเลี้ยงฉลองขึ้นโครงหลังคาของบ้านตัวเองดูอัตคัดคัดสนจนเกินงาม

"แล้วแกเตรียมจะโยนลงไปทั้งหมดกี่ซองล่ะ?" พี่สาวคนที่สองหยางถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"จัดไปสักคอตตอน (10 ซอง) หนึ่งน่าจะกำลังดีนะครับ"

"ถมเถแล้วล่ะ มีบ้านไหนเขาใจป้ำสปอร์ตขนาดนี้กันบ้างล่ะ" พี่สาวคนที่สองหยางยังคงรู้สึกเสียดายของขึ้นมาเล็กน้อย

ตลอดช่วงเช้าวันนั้น หยางหยวนคุนเอาแต่เดินไปพูดคุยกับญาติคนนี้ แวะไปทักทายเพื่อนฝูงคนโน้น เพื่อนพงศ์เผ่าพวกนี้ล้วนแต่เป็นเพื่อนเก่าสมัยเรียนมัธยมต้นของเขาทั้งนั้น ทริปนี้เขาแจ้งข่าวให้ทุกคนทราบถ้วนหน้า แม้แต่เฉียนยง เพื่อนที่เขาเคยไหว้วานให้ช่วยหารถยนต์ให้ตอนช่วงตรุษจีนก็เดินทางมาร่วมงานด้วยเช่นกัน

พิธีกรรมยกโครงหลังคาดำเนินไปได้อย่างราบรื่นไร้รอยต่อ ตอนที่บุหรี่กำใหญ่ถูกโยนโปรยลงมาจากดาดฟ้าชั้นสามลงสู่พื้นเบื้องล่าง บรรดาญาติสนิทมิตรสหายและเพื่อนพงศ์เผ่าที่มาร่วมงานต่างพากันเบียดเสียดแย่งชิงกันอุตลุด แม้แต่พวกชาวบ้านละแวกใกล้เคียงที่ไม่รู้จักมักคุ้นก็ยังพากันมาร่วมวงแย่งชิงกะเขาด้วย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อทุกคนสังเกตเห็นว่าบุหรี่ที่โยนลงมานั้นมีแบบที่เป็นซองเต็ม ๆ รวมอยู่ด้วย

ทันทีที่เสียงประทัดแผดเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวไม่ขาดสาย งานเลี้ยงฉลองขึ้นโครงหลังคาก็เปิดฉากเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ จำนวนแขกเหรื่อที่มาร่วมงานเกินกว่าที่เขาคาดการณ์ไว้โขเลยทีเดียว สรุปแล้วต้องตั้งโต๊ะจัดเลี้ยงถึงสิบสองโต๊ะพอดิบพอดี จนต้องขยับขยายโต๊ะเก้าอี้ขึ้นไปจัดวางอยู่บนชั้นสองด้วย ทว่าโชคดีที่ตัวตึกยังไม่ได้มีการตกแต่งภายในแต่อย่างใด สภาพยังเป็นเพียงโครงปูนดิบ ๆ หยาบ ๆ จึงไม่มีความจำเป็นต้องกังวลเรื่องจะทำสถานที่สกปรกเลอะเทอะ

ทุก ๆ โต๊ะจีนหยางหยวนคุนจำเป็นต้องเดินไปคารวะร่ำสุราอวยพรทีละโต๊ะ หากเจอพวกคอทองแดงที่ดื่มเหล้าเก่ง ๆ ก็ต้องแยกชนแก้วเดี่ยว ๆ ต่างหากอีกคนละจอก โดยเฉพาะอย่างยิ่งในตอนนี้ที่ทุกคนต่างพากันรู้ซึ้งหมดแล้วว่าหยางหยวนคุนร่ำรวยถึงขั้นซื้อรถเก๋งขับเองแล้ว ต่างก็พากันอยากจะเข้ามาตีสนิทสร้างความสัมพันธ์อันดีไว้ด้วย ตลอดมื้อเที่ยงวันนั้นทำเอาเขาดื่มจนมึนศีรษะตื้อไปหมด โชคดีที่ข้างกายยังมีสวี่เหลียนเซิงและหยางหยวนหงคอยอยู่เคียงข้าง ช่วยทำหน้าที่คอยกันเหล้าคอยดื่มแทนให้ได้บ้างบางจอก

"อาจารย์หลี่ครับ ช่วงมื้อเที่ยงไม่ได้แอบดื่มเหล้าใช่ไหมครับ?" งานเลี้ยงโต๊ะจีนฉลองขึ้นโครงหลังคากว่าจะปิดฉากลงได้ใช่ว่าจะรวดเร็วปานกามนิตหนุ่ม ตอนที่งานเลี้ยงยุติลงเวลาก็ล่วงเลยมาจนถึงบ่ายสามโมงเย็นแล้ว แขกเหรื่อส่วนใหญ่เริ่มเตรียมตัวเดินทางกลับ หยางหยวนคุนจึงเดินตรงดิ่งมาหาหลี่ฟาง คนขับรถประจำทาง

"วางใจได้เลยครับ ไม่ได้ดื่มเลยสักหยด โต๊ะที่ฉันนั่งน่ะเป็นพวกคนที่ไม่ดื่มเหล้ากันทั้งนั้น นี่คุณจัดสรรนัดแนะไว้ล่วงหน้าแล้วใช่ไหมล่ะ" หลี่ฟางยิ้มพูดพลางรับบุหรี่ที่หยางหยวนคุนยื่นส่งมาให้

"งั้นเอาตามนี้ครับ ขากลับคงต้องรบกวนพี่ช่วยวิ่งรอกหลาย ๆ เที่ยวหน่อยนะ"

"แบบนั้นคงต้องคิดเงินเพิ่มแล้วละครับ? ยังไงมันก็ต้องมีค่าใช้จ่ายเรื่องค่าน้ำมันรถเพิ่มขึ้นน่ะ" หลี่ฟางรีบเปิดประเด็น ถึงจะเป็นการเหมารถแต่ตามข้อตกลงเดิมคือแค่รับส่งไปกลับเที่ยวเดียว หากต้องเพิ่มรอบวิ่งรอกอีกเที่ยวสภาพการณ์ย่อมเปลี่ยนไป

"ได้ครับ พี่ช่วยขับรถไปส่งคนกลุ่มเมื่อเช้ากลับบ้านก่อนเถอะครับ จากนั้นค่อยขับรถกลับมารับพ่อตาแม่ยายของผมกลับส่งถึงที่ ทริปนี้ผมดื่มเหล้าเข้าไปเยอะเกินไปจริง ๆ คงไม่มีปัญญาขับรถไปส่งพวกพ่อแล้วละครับ" ประโยคแรกหยางหยวนคุนหันไปพูดคุยกับหลี่ฟาง ส่วนประโยคหลังหันกลับมาบอกกล่าวกับพ่อตาเจ้าและพวกญาติ ๆ

"เรื่องอะไรต้องให้แกไปส่งล่ะ พวกเรานั่งรถประจำทางกลับกันเองได้สบายมาก" พ่อตาเจ้ารีบพูดตัดบท

"แบบนั้นไม่ได้หรอกครับ ตอนรับมาผมรับมายังไง ขากลับย่อมต้องส่งกลับให้ถึงที่สิครับ งั้นพวกพ่อนั่งพักผ่อนดื่มน้ำชาต่ออีกสักครู่นะครับ รอให้อาจารย์หลี่คนนี้ขับรถกลับมารับอีกรอบ" หลังจากจัดสรรภารกิจส่งแขกเหรื่อและญาติมิตรกลับบ้านเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขายังต้องมานั่งเคลียร์ยอดบัญชีตรวจสอบความถูกต้องเพื่อจ่ายเงินค่าแรงให้พวกทีมงานพ่อครัว ส่วนเจ้าเสี่ยวฟงก็กำลังง่วนอยู่กับการทำความสะอาดปัดกวาดเช็ดถูพื้นปูนภายในบ้าน เศษกับข้าวที่เหลือจากการกินเลี้ยงก็ถูกบรรดาแขกเหรื่อแพ็คใส่ถุงหิ้วกลับบ้านกันไปจนเกลี้ยงเกลา เหลือทิ้งไว้เพียงพวกคราบน้ำแกงจุกจิกเท่านั้นเอง

หลังจากภารกิจและเรื่องราวจุกจิกทุกอย่างถูกจัดการจนเสร็จสิ้นลุล่วง เวลาก็ล่วงเลยมาจนถึงสี่โมงเย็นแล้ว วันพรุ่งนี้หวังซินหยวนก็ต้องนำทีมงานลุยงานก่อสร้างต่อตามปกติ ตอนนี้สมาชิกทุกคนในครอบครัวของเขาจึงพากันมานั่งพักผ่อนหย่อนใจกันอยู่ที่ร้านของพี่สาวคนที่สองหยาง

"เย็นนี้นอนค้างล้างอารมณ์กันที่บ้านพี่นี่แหละ อย่าเพิ่งขับรถกลับเลย แกดื่มเหล้าเข้าไปตั้งขนาดนั้น" พี่สาวคนที่สองหยางเอ่ยโน้มน้าวด้วยความห่วงใย

"ไม่เป็นไรหรอกพี่ เดี๋ยวผมขอตัวไปงีบหลับสักตื่นให้สร่างไข้ก่อน พอตื่นขึ้นมาค่อยขับรถกลับบ้าน" หยางหยวนคุนรู้สึกง่วงเหงาหาวนอนเอาเรื่อง แต่ก็ไม่ได้ถึงขั้นเมามายจนไม่ได้สติ การได้นอนพักผ่อนสักสี่ชั่วโมงก็น่าจะเพียงพอแล้ว แข็งใจขับรถกลับตอนนั้นหนทางด้านนอกก็คงจะโล่งโปร่งไม่มีรถราวิ่งพลุกพล่านแล้วด้วย

"ที่บ้านพี่มีเตียงนอนตั้งเยอะแยะ พวกแกนอนกันได้ครบทุกคนนั่นแหละ" สวี่เหลียนเซิงช่วยเอ่ยสมทบอีกแรง

"ไม่ไหวจริงๆ ครับพี่เขย วันพรุ่งนี้ผมจำเป็นต้องออกเดินทางไปทำงานต่างมณฑลแล้ว ผลัดวันประกันพรุ่งไม่ได้อีกแล้วครับ" หยางหยวนคุนขอยื่นใบลาพักร้อนมาสามวันถือว่าเต็มกลืนแล้ว วันพรุ่งนี้ย่อมเป็นกำหนดการที่ต้องเดินทางกลับไปประจำการที่ไซต์งานฝั่งโน้น ออกเดินทางตอนเช้าตรู่ ช่วงเที่ยงวันก็น่าจะบรรลุถึงจุดหมายปลายทางพอดี

"จะรีบร้อนอะไรขนาดนั้นเชียวเร้อ เลื่อนไปอีกสักวันสองวันคงไม่เสียหายอะไรหรอกมั้ง" สวี่เหลียนเซิงถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ไม่ได้หรอกครับพี่ เหนือหัวผมขึ้นไปเขายังมีเถ้าแก่ใหญ่อีกคุมอยู่นะครับ เอาไว้รอวันไหนที่ตัวผมก้าวขึ้นมาเป็นเถ้าแก่ใหญ่ด้วยตัวเองได้เมื่อไหร่ ถึงตอนนั้นคิดอยากจะกลับตอนไหนก็กลับได้ตามใจชอบเลยละครับ" หยางหยวนคุนเอ่ยกระเซ้าเย้าแหย่ปนรอยยิ้มขื่น ๆ