บทที่ 99 การจัดสรรของหยางหยวนคุน

หลังจากได้งีบหลับพักผ่อนที่บ้านของสวี่เหลียนเซิงตื่นหนึ่ง ตอนที่ลืมตาตื่นขึ้นมาเวลาก็ไม่ได้ดึกดื่นค่ำมืดอะไรนัก อาจเป็นเพราะตอนนี้ยังอยู่ในช่วงวัยหนุ่มแน่น ร่างกายจึงยังฟื้นตัวได้ดี ขืนรอให้ อายุอานามล่วงเลยไปจนถึงเลขสี่กว่า ๆ เมื่อไหร่ หากร่ำสุราหนักขนาดนี้มีหวังได้นอนยิงยาวข้ามคืนไปจนถึงวันรุ่งขึ้นแน่

“ตื่นแล้วเหรอแก นี่ก็ดึกตั้งขนาดนี้แล้ว นอนค้างที่นี่เลยสิ” ที่ห้องโถงด้านล่างมีเพียงพี่สาวคนที่สองหยาง เจ้าเสี่ยวฟง และแม่หยางกำลังนั่งจับกลุ่มคุยกันอยู่ ส่วนพวกเด็ก ๆ และสวี่เหลียนเซิงไม่ได้นั่งอยู่ตรงนี้ด้วย

“ไม่เป็นไรหรอกพี่ รถยนต์มีไฟหน้า เดี๋ยวผมขับกลับช้า ๆ ไม่เป็นไรหรอกครับ” หยางหยวนคุนเอ่ยปฏิเสธ พลางเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่า “แล้วพี่เขยกับพวกเด็ก ๆ ล่ะครับ?”

“พากันนั่งดูโทรทัศน์อยู่ในห้องนอนของพวกเราบนชั้นสองโน่นแน่ะ เดี๋ยวพี่ขึ้นไปตะโกนเรียกให้นะ” พูดจบพี่สาวคนที่สองหยางก็หยัดตัวลุกขึ้นยืนพลางแผดเสียงตะโกนเรียกขึ้นไปคำหนึ่ง ไม่นานนักด้านบนก็เริ่มมีเสียงเคลื่อนไหวแว่วลงมา

เสี่ยวอี้หลานชายตัวแสบซอยเท้าวิ่งนำลงมาก่อนเป็นคนแรก คนที่วิ่งตามหลังเขามาติด ๆ ก็คือหยางเฟยเฟย ส่วนคนสุดท้ายคือเสี่ยวเล่อที่กำลังอุ้มเจ้าหยางอี้เดินตามลงมา ตามประสาคนที่มีอายุมากที่สุดในกลุ่มเด็ก ๆ ฝ่ายเจ้าหยางอี้ตัวน้อยก็ไม่ได้มีท่าทีตื่นกลัวคนแปลกหน้าแต่อย่างใด แกเอาแต่หัวเราะร่าเอิ๊กอ๊ากอยู่ในอ้อมกอดของพี่สาว ดูท่าทางจะมีความสุขสนุกสนานไม่เบา

“ไปกันเถอะเฟยเฟย กลับบ้านเรากันลูก” หยางหยวนคุนร้องเรียกสติลูกสาว ก่อนจะหันไปบอกกล่าวกับสวี่เหลียนเซิงว่า “พี่เขยครับ งั้นพวกผมขอตัวกลับก่อนนะ”

“โอเค งั้นพี่ไม่รั้งแกไว้แล้วละ ขับรถขากลับตอนกลางคืนก็ระมัดระวังหน่อยแล้วกัน แต่ตอนนี้เวลาก็ยังถือว่าหัวค่ำอยู่ เพิ่งจะทุ่มกว่า ๆ ยังไม่ถึงแปดโมงเลยด้วยซ้ำ” สวี่เหลียนเซิงยิ้มตอบ

ไม่นานนักสมาชิกทุกคนในครอบครัวก็พากันมาหยุดยืนอยู่ที่ข้างรถยนต์ฝั่งหน้าบ้าน ครอบครัวของพี่สาวคนที่สองหยางต่างพากันเดินตามออกมาส่งแขกด้วยความอาลัยอาวรณ์ รอจนกระทั่งทุกคนขึ้นไปนั่งประจำที่บนรถเรียบร้อย และตัวเขาเองก็นั่งลงตรงเบาะฝั่งคนขับแล้ว หยางหยวนคุนจึงเอื้อมมือไปหยิบบุหรี่คอตตอนหนึ่งออกมาจากกล่องเก็บของข้างตัว

“พี่เขยครับ วันนี้รบกวนพี่เหน็ดเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว บุหรี่คอตตอนนี้นายรับไว้สูบเถอะครับ” บุหรี่คอตวันนี้ก็คือของขวัญที่จ้าวฉวน เคยกำนัลให้เขาตอนนั้นนั่นเอง ปกติเวลาที่เขาจะแจกจ่ายบุหรี่ให้คนอื่นเขามักจะเลือกใช้บุหรี่ที่ตัวเองควักกระเป๋าซื้อมาเองเสียมากกว่า เพราะคนงานส่วนใหญ่ก็เป็นชาวบ้านธรรมดา บุหรี่ยี่ห้อหรูหราแบบนี้เขาจะพกติดตัวก็เฉพาะเวลาที่ต้องออกไปร่วมงานสังคมกวดขันกับจ้าวฉวน หรือเวลาต้องเปิดฉากตั้งโต๊ะจีนเลี้ยงรับรองแขกเหรื่อเท่านั้นแหละ บุหรี่สองคอตตอนที่ได้มาตอนนี้จึงยังเหลืออยู่อีกตั้งคอตตอนครึ่งพอดิบพอดี

“โธ่ เจ้าน้องเล็กนี่ แกยังจะอุตส่าห์เตรียมของพรรค์นี้ไว้ให้พี่อีกเร้อ” สวี่เหลียนเซิงไม่ได้เก็บมาใส่ใจ นึกว่าเป็นเพียงบุหรี่ธรรมดาทั่วไปซองหนึ่งเท่านั้น เพราะในงานเลี้ยงมื้อเที่ยงวันนี้ก็มีการแจกจ่ายบุหรี่ออกไปตั้งเยอะแยะ ของชิ้นนี้อาจจะเป็นของเหลือจากในงานก็เป็นได้ ทว่าพอเขายื่นมือไปรับมาถือไว้ในมือถึงได้เบิกตากว้างตระหนักรู้ว่ามันไม่เหมือนกัน... นี่มันบุหรี่ยี่ห้อจงหัว ยกคอตตอนเชียวนะ

“งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ เด็กสองคนเริ่มจะง่วงนอนกันหมดแล้ว” เด็กน้อยทั้งสองคนที่ตอนแรกยังมีท่าทีตื่นเต้นตื่นตัวเต็มที่ยามนั่งดูโทรทัศน์และวิ่งเล่นสนุกสนานอยู่กับพวกพี่สาวพี่ชาย ทว่าพอได้ก้าวเท้าขึ้นมานั่งบนรถยนต์ที่เงียบสงบ สภาพร่างกายก็เริ่มอ่อนเพลียตาปรือใกล้จะเข้าสู่ห้วงนิทราเต็มแก่แล้ว

“โอเค เดินทางปลอดภัย ขับรถช้า ๆ หน่อยนะแก” สวี่เหลียนเซิงโบกมือล่ำลา โดยมีพี่สาวคนที่สองหยางและหลานทั้งสองคนคอยยืนโบกมือบ๊ายบายส่งหยางหยวนคุนอยู่ข้าง ๆ ด้วยเช่นกัน

รอจนกระทั่งรถยนต์ขับเคลื่อนห่างสายตาออกไป ครอบครัวของสวี่เหลียนเซิงถึงได้พากันลงกลอนปิดประตูใหญ่แล้วเดินกลับเข้าห้องนอน สวี่เหลียนเซิงนึกว่าเป็นบุหรี่จงหัวแบบซองแข็งเหมือนคราวก่อน เขาจัดวางคอตตอนบุหรี่ลงบนโต๊ะในห้องนอน ก่อนจะหันไปตะโกนสั่งลูกชายลูกสาวทั้งสองคนว่า “พวกแกสองคนรีบไปนอนได้แล้ว วันพรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียนแต่เช้า เดิมทีก็ตั้งใจจะขอยื่นใบลาแค่ครึ่งวันแท้ ๆ แต่ขากลับวันนี้กลายเป็นลากยาวไปทั้งวันเลย วันพรุ่งนี้ถ้าใครบังอาจตื่นสายละก็ คอยดูซิว่าพ่อจะไม่ตีให้ก้นลายเลยเร้อ”

เด็กน้อยทั้งสองคนทำท่าเหมือนอยากจะเอ่ยปากต่อรองอะไรบางอย่าง ทว่าพอเหลือบไปเห็นพี่สาวคนที่สองหยางกำลังเบิกตากว้างค้อนขวับมาทางพวกเขา ทั้งสองคนก็รีบหดหัวกลับไปทันควัน พากันแยกย้ายวิ่งกลับเข้าห้องนอนของตัวเองอย่างรวดเร็ว

“ตอนนี้น้องชายของแกนี่เจริญรุ่งเรืองอู้ฟู่สุด ๆ ไปแล้วจริง ๆ นะ มีรถเก๋งหรูขับ แถมยังมีบุหรี่จงหัวสูบไม่ขาดปากอีก” สวี่เหลียนเซิงยิ้มพูดพลางเอื้อมมือไปหยิบคอตตอนบุหรี่กล่องนั้นขึ้นมาเตรียมจะแกะซองออก บุหรี่หรูหราคอตตอนขนาดนี้หากให้เขาควักกระเป๋าซื้อเองย่อมไม่มีทางตัดใจซื้อลงแน่นอน คราวก่อนที่หยางหยวนคุนซื้อให้เขาก็เอาไปใช้เป็นของกำนัลส่งส่วยให้คนอื่นหมดแล้ว คราวนี้ได้มาตั้งเยอะแยะ ขนาดนี้ คงพอจะเจียดออกมาไว้สูบเองได้บ้างแล้วล่ะ

“บุหรี่ราคาแพงระยับขนาดนั้น แกยังจะมีหน้ากล้ารับไว้อีกนะ” พี่สาวคนที่สองหยางค้อนขวับใส่ผู้ชายของตัวเองวงใหญ่

“โธ่ ฉันอุตส่าห์ง่วนช่วยงานเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน จะรับบุหรี่สักคอตตอนมันจะเป็นอะไรไปล่ะจ๊ะ เฮะ ๆ” สวี่เหลียนเซิงยิ้มร่าพูดพลางแกะซองบุหรี่ออกมา ทว่าพอได้เห็นลักษณะของซองด้านในเขาก็ต้องชะงักงันตระหนักรู้ถึงความแตกต่างจากคราวก่อน “เอ๊ะ? นี่มันดันเป็นแบบซองอ่อน หรอกเร้อเนี่ย?”

“เอ๋? ซองอ่อนอะไรของแก มันไม่ได้เหมือนกับคราวก่อนหรอกเร้อ?” พี่สาวคนที่สองหยางเอ่ยถามด้วยความฉงน

“แบบซองอ่อนนี่มันราคาแพงกว่ากันตั้งเยอะเลยนะแก คอตตอนหนึ่งราคามันปาเข้าไปตั้งสามร้อยกว่าหยวนเชียวนะ” คราวนี้สวี่เหลียนเซิงเริ่มรู้สึกกระดากอายและเกรงใจจนไม่ค่อยกล้ารับของไว้เสียแล้ว ในใจนึกเสียใจที่เมื่อครู่ไม่ได้ส่องไฟตรวจดูให้ละเอียดยิบ ประกอบกับด้านนอกฟ้ามืดสนิทสายตาจึงพร่าเลือนไปบ้าง แต่ตอนนี้ดันแกะซองออกมาเรียบร้อยแล้วนี่สิ

“หา? ราคาแพงกว่าเดิมอีกเร้อ เจ้าหยวนคุนนี่ก็จริง ๆ เลย ตั้งแต่เล็กจนโตก็เป็นแบบนี้ตลอด พอมีเงินติดกระเป๋าหน่อยเป็นไม่ได้ ต้องรีบควักจ่ายสุรุ่ยสุร่ายไปหมด ไว้คราวหน้าถ้าน้องสะใภ้ย้ายมาอยู่ทางนี้เมื่อไหร่ ฉันค่อยหาโอกาสเอาเงินไปคืนให้เธอแล้วกัน” พี่สาวคนที่สองหยางรีบพูดสำทับ ก่อนจะหันมาบ่นอุบใส่สวี่เหลียนเซิงต่อ “แกเองก็นะ มือไวใจเร็วซะจริง”

“อะไรกันล่ะจ๊ะ ฉันจะสูบสักมวนไม่ได้เชียวเร้อ” สวี่เหลียนเซิงมองดูซองบุหรี่ที่ถูกแกะออกมาเรียบร้อยแล้ว จึงไม่ได้หยุดมือ เขาหยิบบุหรี่ขึ้นมามวนหนึ่งคาบไว้ในปากแล้วจุดไฟแช็ก พ่นควันสีขาวละมุนออกมาสายยาว “เฮ้อ... บุหรี่เกรดพรีเมียมคลาสคัดเกรดนี่มันรสชาติต่างจากพวกบุหรี่ธรรมดาลิบลับจริง ๆ แฮะ”

“แกนี่นะตัดใจสูบลงได้ยังไง บุหรี่มวนเดียวนี่ราคามันเกือบสองหยวนเลยไม่ใช่เร้อ” พี่สาวคนที่สองหยางยังคงรู้สึกเสียดายเงินแทน เธอรีบคำนวณมูลค่าต่อ “ราคามันซื้อเนื้อสัตว์ได้ตั้งครึ่งชั่งเลยนะนั่น”

“แต่มันก็เป็นสิ่งที่ฉันสมควรได้รับนี่จ๊ะ ตลอดทั้งวันมานี่ เล่นเอาฉันเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าสายตัวแทบขาดเลยนะ” สวี่เหลียนเซิงในใจลึก ๆ เองก็รู้สึกเสียดายเงินอยู่ไม่น้อย แต่ภายนอกย่อมต้องรักษาฟอร์มแสร้งทำเป็นใจดีสู้เสือพูดจาโอ้อวดไปตามเรื่องตามราว

ตัดกลับมาทางฝั่งของหยางหยวนคุน หลังจากพาสมาชิกทุกคนในครอบครัวกลับมาบรรลุถึงบ้านเรียบร้อย เขาก็ลงกลอนปิดประตูรั้วลานบ้าน จัดการล้างหน้าแปรงฟันทำความสะอาดร่างกายเบื้องต้น เด็กน้อยทั้งสองคนทันทีที่ลงมาจากรถก็พากันซุกตัวนอนหลับสนิทอยู่บนเตียงเรียบร้อยแล้ว ทำได้เพียงปล่อยให้เจ้าเสี่ยวฟงใช้ผ้าขนหนูชุบน้ำคอยเช็ดหน้าเช็ดตาทำความสะอาดให้แบบตามมีตามเกิด

“แม่เองก็ขอตัวกลับห้องไปนอนพักผ่อนก่อนนะ วันนี้เหนื่อยล้ามาทั้งวันแล้วจริง ๆ” แม่หยางมองดูสองสามีภรรยาเดินเข้าห้องนอนไปเรียบร้อย เธอก็ไม่ได้เปิดโทรทัศน์ดูต่อแต่อย่างใด หากเดินกลับเข้าห้องนอนของตัวเองเพื่อไปนอนเป็นเพื่อนหยางเฟยเฟย

“ครับแม่ แม่รีบไปนอนพักผ่อนเถอะครับ” หยางหยวนคุนหันกลับมาบอกกล่าว

“พรุ่งนี้เช้าแกจะออกเดินทางกี่โมงล่ะ เดี๋ยวแม่จะตื่นขึ้นมาต้มบะหมี่เตรียมไว้ให้กิน” แม่หยางเอ่ยถามด้วยความห่วงใย

“ไม่ต้องเช้าตรู่ขนาดนั้นหรอกครับแม่ ผมตื่นสักหกโมงเช้าก็เอาอยู่ ตอนนี้มีรถยนต์ส่วนตัวแล้ว ไม่จำเป็นต้องคอยพะวงเรื่องจะไปไม่ทันเที่ยวรถประจำทางแล้วละครับ” หยางหยวนคุนยิ้มบอก

“งั้นเอาตามนี้ พวกแกเองก็รีบเข้านอนแต่หัวค่ำเถอะ” แม่หยางพูดจบก็ก้าวเท้าเดินเข้าห้องนอนของตัวเองไป

สองสามีภรรยาที่เหลืออยู่พากันเดินเข้าห้องนอนของตัวเอง ลงกลอนล็อกประตูห้องอย่างแน่นหนา ทั้งคู่สบสายตากันแวบหนึ่งก่อนจะพากันปีนขึ้นไปบนเตียง... ใช่แล้ว ทั้งคู่จัดการเทเงินทองของขวัญ ที่เก็บรวบรวมมาจากกระเป๋าเอกสารทั้งหมดลงบนเตียง งานเลี้ยงฉลองขึ้นโครงหลังคาย่อมไม่ใช่การมานั่งกินอาหารฟรี ๆ แขกเหรื่อทุกคนต่างก็ต้องจัดเตรียมซองเงินของขวัญมามอบให้ตามมารยาทอยู่แล้ว

“พวกเรามานับเงินเคลียร์บัญชีให้สว่างแจ้งกันดีไหมจ๊ะ? จะได้รู้ว่าวันนี้งานเราขาดทุนหรือได้กำไร?” หยางหยวนคุนเสนอความคิด

“พรุ่งนี้คุณต้องตื่นแต่เช้าขับรถทางไกลไม่ใช่เร้อ เอาไว้ก่อนดีไหมจ๊ะ” เจ้าเสี่ยวฟงมองดูกองเงินมหาศาลที่ห่อด้วยกระดาษสีแดงสดวางเกลื่อนอยู่บนเตียง แม้ในใจจะเกิดความกระสันอยากนับเต็มแก่ แต่เธอก็ยังคงเอ่ยปากเตือนสติด้วยความห่วงใย

“ไม่เป็นไรหรอกจ่ะ ฉันนอนงีบพักผ่อนมาเต็มอิ่มแล้ว แป๊บเดียวก็คงนับเสร็จสิ้นแล้วละ” หยางหยวนคุนยิ้มพูดพลางเอ่ยบอกเจ้าเสี่ยวฟงต่อ “คุณรับหน้าที่นับเงินเคลียร์ยอดไปนะ ส่วนฉันจะคอยคำนวณรายจ่ายของวันนี้ดูว่าหมดเงินไปเท่าไหร่”

“ตกลงจ้ะ” เจ้าเสี่ยวฟงดีอกดีใจเป็นล้นพ้น เธอเอนกายฟุบบนเตียงพลางหยิบเงินขึ้นมาจัดระเบียบทีละใบ ๆ แล้วลงมือนับอย่างละเอียดลออ ช่วงเวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปอย่างรวดเร็วปานกามนิตหนุ่ม จนกระทั่งเวลาล่วงเลยมาถึงสามทุ่มตรงถึงได้นับเงินทุกบาททุกสตางค์จนเสร็จสิ้นเรียบร้อย เธอหันไปบอกหยางหยวนคุนที่คำนวณยอดรายจ่ายเสร็จรอนานแล้วว่า “ฝั่งฉันนับได้ทั้งหมดเก้าร้อยยี่สิบหยวนพอดิบพอดีจ้ะ แล้วฝั่งคุณล่ะ วันนี้หมดเงินไปเท่าไหร่?”

“โอ้โห ได้ตั้งเยอะขนาดนี้เชียวเร้อ ฉันจำได้ว่าวันนี้ญาติมิตรที่มาร่วมงานก็ไม่ได้มีจำนวนมากมายขนาดนั้นนี่นา” หยางหยวนคุนรู้สึกประหลาดใจอยู่ไม่น้อย ถึงแม้งานเลี้ยงวันนี้จะจัดตั้งสิบสองโต๊ะพอดิบพอดี แต่การเก็บเงินซองของขวัญเขาก็เก็บนับตามรายครัวเรือน ในยุคนี้ส่วนใหญ่พวกปู่ย่าตายายมักจะกระเตงหลานตัวเล็ก ๆ มาร่วมวงกินอาหารด้วยตั้งหลายคน ซึ่งแน่นอนว่าจะต้องจ่ายเงินซองของขวัญเพียงแค่ซองเดียวต่อหนึ่งครอบครัว นึกไม่ถึงว่าจะรวบรวมเงินได้ก้อนโตขนาดนี้

“อื้อ พ่อกับแม่ฉันยังช่วยจ่ายในส่วนของครอบครัวพี่ใหญ่ให้ด้วยนะ แล้วก็ครอบครัวพี่ใหญ่ของคุณเองก็โทรศัพท์ติดต่อมาหาลุงสาม ลุงสามเลยช่วยจ่ายเงินซองมาให้ห้าสิบหยวนเหมือนกัน ยังไงเสียก็ล้วนแต่เป็นพวกญาติมิตรสนิทสหายกันทั้งนั้นแหละจ่ะ” เจ้าเสี่ยวฟงอธิบาย

“โอเค ฝั่งฉันคำนวณยอดรายจ่ายทั้งหมดของวันนี้ออกมาอยู่ที่แปดร้อยเจ็ดสิบหยวนพอดิบพอดีจ่ะ” หยางหยวนคุนยิ้มพูด “หลัก ๆ เป็นเพราะพวกผักหญ้าเสบียงกรังราคาถูกแสนถูก ปลาก็ได้มาในราคาถูกมาก ค่าใช้จ่ายหลัก ๆ ก็มีเพียงแค่การจัดซื้อเนื้อสัตว์ และค่าจ้างเหมารับทำอาหารของทีมงานพ่อครัว จากนั้นก็เป็นค่าจัดซื้อพวกเหล้า บุหรี่ ขนมน้ำตาล แค่นั้นเอง ส่วนรายจ่ายจุกจิกอื่น ๆ ก็ไม่มีอะไรแล้ว”

“เอ๋? สรุปคืองานนี้พวกเราได้กำไรหรอกเร้อเนี่ย?” เจ้าเสี่ยวฟงเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง ตลอดทั้งวันที่ผ่านมาในสายตาของเธอ งานเลี้ยงฉลองขึ้นโครงหลังคาของบ้านเธอนับเป็นงานเกรดพรีเมียมคลาสอันดับต้น ๆ ของแถบนี้เลยนะ กับข้าวตั้งสิบแปดอย่างจัดเต็มขนาดนั้น ช่วงกลางวันเธอยังลอบรู้สึกเสียดายเงินอยู่เลย แต่แน่นอนว่าต่อหน้าแขกเหรื่อย่อมไม่สามารถแสดงอาการหน้าเนื้อใจเสือออกมาให้ใครเห็นได้ นึกไม่ถึงว่าพอตกกลางคืนมานั่งคำนวณบัญชี ผลลัพธ์ดันกลายเป็นได้กำไรซะนี่

“มันก็ไม่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้หรอกจ่ะ แต่มันก็คงมีแค่นี้แหละ ที่สำคัญเงินพวกนี้มันคือเงินสินน้ำใจ คุณจำเป็นต้องจดบันทึกบัญชีหนังหมาไว้ให้ละเอียดเชียวนะ คราวหน้าคราวหลังเวลาที่บ้านของคนกลุ่มนี้มีงานมงคลหรืองานอวมงคลอะไรขึ้นมา คุณย่อมต้องจัดเตรียมซองเงินของขวัญไปมอบคืนให้พวกเขาด้วย เรื่องแบบนี้ใช่ว่าจะเก็บเกี่ยวลูกเดียวโดยไม่จ่ายคืนซะเมื่อไหร่ล่ะ” หยางหยวนคุนยิ้มเตือนสติ

“มันก็จริงของคุนะ ตอนแรกฉันนึกว่าการจัดงานแบบนี้มันจะช่วยสร้างรายได้เป็นกอบเป็นกำซะอีก ไม่อย่างนั้นพวกเราคงจัดงานเลี้ยงกันบ่อย ๆ ได้หลาย ๆ รอบแล้วล่ะสิ” เจ้าเสี่ยวฟงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเสียดายเล็กน้อย

“ฮ่า ๆ ๆ โลกนี้มันมีคนหน้าหนาไร้ยางอายที่คิดจะหาเงินด้วยวิธีพรรค์นี้จริง ๆ นะแก” หยางหยวนคุนจัดเก็บรวบรวมเงินทองทั้งหมดไปวางไว้บนโต๊ะทำงาน จากนั้นก็เอื้อมมือไปโอบกอดร่างของเจ้าเสี่ยวฟงลงนอนบนเตียงพร้อมกับเอื้อมมือไปปิดสวิตช์ไฟ คอยบอกเล่าเรื่องราวแปลกประหลาดพิลึกพิลั่นที่ตนเองเคยรับรู้มาในชาติก่อนให้เธอฟังเพื่อเปิดหูเปิดตา

“ตายจริง มีคนพรรค์นี้อยู่บนโลกด้วยเร้อเนี่ย?” พอได้ยินวิธีหาเงินแบบหน้าหนาไร้ยางอายที่หลุดออกมาจากปากของหยางหยวนคุน เจ้าเสี่ยวฟงก็รู้สึกเบิกตาโพลงเปิดโลกทัศน์ใหม่ขึ้นมาทันที

“ขอแค่ให้ได้เงินมา อะไรที่หน้าด้านไร้ยางอายก็ย่อมทำได้หมดแหละจ่ะ” หยางหยวนคุนเอ่ยรำพึงรำพัน “คุณดูอย่างที่ไซต์งานก่อสร้างของเราสิ มีพวกผู้ปกครองตั้งเยอะแยะที่ส่งลูกหลานที่ยังเรียนไม่ทันจบมัธยมต้นให้ออกมาเร่ร่อนขายแรงงานรับจ้างกันแล้ว”

“เรื่องแบบนั้นมันไม่เห็นจะแปลกตรงไหนเลยนี่จ๊ะ ในหมู่บ้านเราเขาก็ทำกันแบบนี้ไม่ใช่เร้อ?” เจ้าเสี่ยวฟงเบนศีรษะกลับมาสบสายตากับหยางหยวนคุน พลางเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ การเรียนไม่จบมัธยมต้นมันถือเป็นเรื่องปกติธรรมดาขั้นพื้นฐานของคนแถบนี้อยู่แล้วไม่ใช่หรือไร ในเมื่อเรียนต่อไปไม่ไหว จะให้อยู่จับเจ่ากินแรงกินข้าวฟรีอยู่ที่บ้านไปวัน ๆ ได้อย่างไรกันล่ะ

หยางหยวนคุนพลันตระหนักรู้สติขึ้นมาทันควัน ตัวเขาใช้ชีวิตอยู่ในโลกอนาคตนานเกินไปหน่อย จนระบบความคิดและทัศนคติ บางอย่างเริ่มหลุดลอยไม่ตรงกับค่านิยมของยุคสมัยนี้เสียแล้ว ซึ่งสิ่งนี้ถือเป็นจุดบกพร่องและช่องโหว่ ของตัวเขาเอง คราวหน้าคราวหลังต้องคอยระมัดระวังตัวให้จงหนัก

“จะไปพูดถึงเรื่องไร้สาระพวกนั้นทำไมกันล่ะจ๊ะ วันพรุ่งนี้ฉันก็ต้องออกเดินทางจากไปอีกแล้วนะ” มือหนาของหยางหยวนคุนเริ่มเคลื่อนไหวซุกซนตามสัญชาตญาณ เขา สอดมือมุดผ่านชายเสื้อตัวบนของเจ้าเสี่ยวฟงเข้าไปด้านในทันที

“วันพรุ่งนี้คุณต้องตื่นแต่เช้าตรู่เพื่อขับรถทางไกลนะจ๊ะ ค่ำคืนนี้ก็นอนหลับพักผ่อนให้เต็มอิ่มเถอะ อย่ามามัวหาเรื่องออกแรงให้เหนื่อยล้าเลย” เจ้าเสี่ยวฟงปากก็เอ่ยปรามไปตามเรื่องตามราว ทว่าร่างกายกลับไม่ได้มีพฤติกรรมขัดขืนแต่อย่างใด ยิ่งไปกว่านั้นเธอยังยอมให้ความร่วมมือหยัดตัวลุกขึ้นนั่งตรง เพื่อความสะดวกให้หยางหยวนคุนลงมือถอดเสื้อตัวบนของเธอออกได้ง่ายขึ้น อย่างไรเสียผู้ชายของเธอก็ต้องออกเดินทางจากไปทริปนี้ ไม่รู้เหมือนกันว่าต้องใช้เวลาเนิ่นนานขนาดไหนถึงจะได้มีโอกาสกลับมาพบกันอีก

“ไม่เป็นไรหรอกจ่ะ พละกำลังความอึดถึกทนของฉันขนาดไหน มีหรือที่คุณจะไม่รู้ซึ้ง” หยางหยวนคุนยิ้มพูดพลางเอามือไปสัมผัส ทว่าพอได้ลองลูบคลำดูเขาก็ต้องเอ่ยถามด้วยความสงสัย “เอ๊ะ? ทำไมคุณถึงไม่ยอมใส่ชุดชั้นเน้นทรวดทรง ที่ฉันซื้อให้ล่ะจ๊ะ ทำไมยังคงใส่เสื้อบังทรง (เสื้อซับในเด็ก/เสื้อกล้ามครึ่งตัว) ตัวเก่านี้อยู่อีก?”

“ไอ้หยา ตอนนี้สภาพอากาศมันเริ่มร้อนขึ้นมาแล้วนะจ๊ะ ใส่ชุดพรรค์นั้นมันจะเห็นรูปทรงเด่นชัดสะดุดตาเกินไป ขืนปล่อยให้คนอื่นมาเห็นเข้ามันคงดูไม่ดีแน่” เจ้าเสี่ยวฟงเอ่ยด้วยน้ำเสียงขัดเขิน สิ่งของส่วนตัวที่มีความเย้ายวนพรรค์นั้นหากจะใส่พะรุงพะรังอยู่กันลำพังสองคนในห้องนอนย่อมไม่มีปัญหาอะไร แต่เสื้อผ้าในฤดูร้อนค่อนข้างจะบางเฉียบเอาเรื่อง ขืนใส่สุ่มสี่สุ่มห้าแล้วเดินไปเดินมาในหมู่บ้านจนชาวบ้านร้านตลาดสังเกตเห็นขึ้นมาคงดูไม่จืดแน่ ผิดกับเสื้อบังทรงตัวเก่านี้ที่ไม่มีข้อพะวงดังกล่าว ต่อให้คนอื่นจะเหลือบมาเห็นก็ไม่มีใครเก็บมาใส่ใจหรอก

“ตามใจคุณแล้วกันเถอะจ่ะ เอาไว้คราวหน้าฉันกลับมาจะพาพวกคุณย้ายเข้าไปอยู่ในเมืองใหญ่พร้อมกัน ไปอยู่ที่โน่นก็ไม่มีความจำเป็นต้องมานั่งพะวงเรื่องสายตาชาวบ้านพวกนี้อีกแล้วล่ะ”

หลังจากผ่านศึกหนักพัลวันไปอีกรอบ ทั้งสองคนนอนแผ่หลาอยู่บนเตียงแทบไม่อยากขยับเขยื้อนเคลื่อนไหวร่างกาย โชคดีที่ตัวบ้านในชนบทยังพอมีความร่มรื่นเย็นสบายอยู่บ้าง ไม่อย่างนั้นคงได้เหงื่อโทรมกายเหนียวเหนอะหนะไปทั้งตัวแน่ ๆ

“นี่คุณคิดอยากจะให้ฉันตามไปอยู่ด้วยที่ไซต์งานก่อสร้างฝั่งโน้นจริง ๆ เหรอจ๊ะ?” หลังจากดื่มด่ำกับรสชาติควันหลงแห่งความสุขเรียบร้อย เจ้าเสี่ยวฟงถึงได้เอ่ยถามคำถามค้างคาใจก่อนหน้านี้ออกมา

“ก็จริงน่ะสิ ขืนปล่อยให้คุณต้องอยู่จับเจ่าเหงาหงอยอยู่ที่บ้านคนเดียว ใจฉันมันก็ตัดใจไม่ลงหรอกจริงไหมล่ะจ๊ะ?” หยางหยวนคุนยื่นมือไปนวดเฟ้นตรงบริเวณทรวงอกของเจ้าเสี่ยวฟงด้วยท่าทางแฝงจริตตัณหาเล็กน้อย

“งั้นเอาตามนั้นก็ได้จ้ะ แต่ว่าพวกเราต้องไปอยู่ที่โน่นเนิ่นนานขนาดไหนกันล่ะ?” เจ้าเสี่ยวฟงเอ่ยถามต่อ

“รอให้บ้านตึกแถวของเราที่ตัวตำบลสร้างเสร็จสมบูรณ์ร้อยเปอร์เซ็นต์เมื่อไหร่ฉันถึงจะกลับมา คาดการณ์ดูแล้วน่าจะไม่ถึงเดือนหรอกจ่ะ” ตอนนี้ถ้านับตามปฏิทินสากลก็ย่างเข้าสู่เดือนพฤษภาคมแล้ว ตัวเขาเดินทางกลับมาอีกทีช่วงเดือนมิถุนายนก็น่าจะประจวบเหมาะพอดี

“งั้นตกลงจ้ะ” เจ้าเสี่ยวฟงปากก็ทำเป็นเอ่ยตอบรับแบบแบ่งรับแบ่งสู้ ทว่าในใจลึก ๆ กลับมีความเบิกบานใจเป็นล้นพ้น ตั้งแต่ช่วงเทศกาลตรุษจีนปีกลายหลังจากผู้ชายของเธอเดินทางกลับมา เขาก็เริ่มมีพฤติกรรมสนิทสนมเอ็นดูเธอเป็นพิเศษ ซึ่งไม่ได้แสดงออกเฉพาะเรื่องราวบนเตียงเท่านั้น ทว่าในชีวิตประจำวันปกติเขาก็มีความอ่อนโยนและทะนุถนอมเธอมาก แม้แต่เสียงดังตวาดใส่เธอก็ไม่เคยมีให้เห็นอีกเลย ผิดกับช่วงสองสามปีแรกก่อนหน้านี้ลิบลับ ถึงแม้ตอนนั้นเขาจะไม่ถึงขั้นลงไม้ลงมือทุบตีผู้หญิง แต่พฤติกรรมการด่าทอว่าร้ายเสีย ๆ หาย ๆ ก็ยังมีให้เห็นอยู่บ่อย ๆ

“อืม อันที่จริงหลัก ๆ เป็นเพราะฉันไม่ค่อยวางใจที่จะปล่อยให้พวกคุณย้ายเข้าไปอาศัยอยู่ในบ้านตึกแถวที่เพิ่งสร้างเสร็จใหม่ ๆ นั่นด้วยแหละจ่ะ” หยางหยวนคุนถือโอกาสอธิบายให้ความรู้เรื่องอันตรายและผลกระทบจากสารฟอร์มาลดีไฮด์ ให้เธอฟัง ก่อนจะเอ่ยถอนหายใจว่า “ตอนนี้เจ้าตัวเล็กหยางอี้ยังเด็กเกินไป ของพวกสารเคมีในวัสดุก่อสร้างพวกนั้นสำหรับผู้ใหญ่เราอาจจะไม่ส่งผลกระทบอะไรมากมาย แต่สำหรับร่างกายของเด็กทารกย่อมรับไม่ไหวแน่นอน ฉันถึงได้วางแผนอยากจะพาพวกคุณออกไปเปิดหูเปิดตาใช้ชีวิตอยู่ข้างนอกสักพักใหญ่ ๆ ไงล่ะ”

“ตายจริง มีเรื่องอันตรายร้ายแรงขนาดนี้อยู่ด้วยเร้อ ฉันไม่เคยได้ยินได้ฟังมาจากไหนเลยจริง ๆ นะเนี่ย” เจ้าเสี่ยวฟงรู้สึกตื่นตระหนกตกใจขึ้นมาทันควัน เจ้าหยางอี้ถือเป็นแก้วตาดวงใจสุดที่รักของเธอ ดีไม่ดีในใจเธอตอนนี้แกยังมีความสำคัญมากกว่าหยางหยวนคุนเสียด้วยซ้ำ

“ตอนนี้คุณก็ตระหนักรู้แล้วใช่ไหมล่ะ พวกเราอยู่ในชนบท บ้านช่องส่วนใหญ่ก็ไม่ได้มีการตกแต่งภายในอะไรหรูหรา ส่วนใหญ่ก็แค่เอาปูนซีเมนต์มาฉาบหน้าให้มันเรียบเนียนเนียนก็ย้ายเข้าอยู่ได้เลย สภาพการณ์มันจึงไม่มีปัญหาอะไรให้ต้องพะวงไงล่ะจ๊ะ” หยางหยวนคุนอธิบายต่อ

“ถ้างั้นพวกเราก็นั่งจับเจ่าอยู่ที่บ้านเกิดตามเดิมก็ได้นี่จ๊ะ” เจ้าเสี่ยวฟงเอ่ยด้วยน้ำเสียงลังเลใจ หัวใจสำคัญคือการยกโขยงย้ายสำมะโนครัวเข้าเมืองใหญ่พร้อมกันทั้งครอบครัวมันย่อมต้องควักกระเป๋าจ่ายเงินทองเป็นจำนวนไม่น้อยเลยทีเดียว

“นี่คุณคิดอยากจะปล่อยให้ฉันต้องออกไปเผชิญโลกกว้างทำงานหาเงินเลี้ยงพวกคุณอยู่ข้างนอกคนเดียวงั้นเร้อ?” หยางหยวนคุนยื่นมือไปบีบแก้มของเจ้าเสี่ยวฟงเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู อาจเป็นเพราะช่วงปีกลายเธอเพิ่งจะผ่านการอยู่ไฟคลอดลูกมา สภาพร่างกายจึงดูอวบอิ่มอุดมสมบูรณ์ มีน้ำมีนวลไม่เบา แถมปีนี้ก็ไม่ได้จับงานหนักในนาเลย บนใบหน้าจึงมีเนื้อหนังมังสาให้บีบเล่นเคี้ยวสนุกมือดีแท้

“พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันย่อมต้องอยู่เคียงข้างกันสิจ๊ะ เอาเป็นว่าช่วงเดือนมิถุนายนตามปฏิทินสากลพวกคุณค่อยย้ายตามไปอยู่กับฉัน ถือซะว่าไปใช้ชีวิตพักผ่อนช่วงปิดเทอมฤดูร้อน อยู่ที่โน่นสักพัก พอถึงช่วงปลายเดือนสิงหาคมก็จำเป็นต้องเดินทางกลับมาแล้วล่ะ เพราะถึงเวลานั้นเฟยเฟยต้องเข้าโรงเรียนแล้ว เดี๋ยวฉันจะขับรถกลับมาส่งพวกคุณด้วยตัวเอง เพื่อมาจัดการเคลียร์เรื่องเรียนของยัยหนูให้เรียบร้อย ค่อยมาดูว่าจะให้เข้าเรียนชั้นเตรียมอนุบาลก่อน หรือจะให้เข้าเรียนชั้นประถมปีที่หนึ่งไปเลยตรง ๆ จากนั้นฉันค่อยเดินทางกลับไปเคลียร์งานที่ไซต์งานฝั่งโน้นต่อ คาดการณ์ดูแล้วน่าจะใช้เวลาอีกอย่างมากแค่สองเดือนก็คงปิดจ๊อบเสร็จสิ้นโปรเจกต์ สามารถย้ายกลับมาอยู่บ้านถาวรได้แล้วล่ะ” หยางหยวนคุนบอกเล่าการจัดสรรของตัวเองไปตามสเต็ป

“งั้นเอาตามนี้จ้ะ” เจ้าเสี่ยวฟงรู้สึกว่าผู้ชายของเธอมีการวางแผนและจัดสรรทุกอย่างไว้ได้อย่างยอดเยี่ยมไร้ที่ติจริง ๆ

“ฮิ... ไหนลองเอ่ยปากบอกซิว่าคุณเองก็อยากจะอยู่เคียงข้างฉันใจจะขาดแล้วเหมือนกัน” หยางหยวนคุนสอดมือมุดลงไปใต้เอวบางของอีกฝ่ายแล้วเริ่มลงมือจี้เอวหยอกล้อ

ทั้งสองคนต่างพากันหยอกล้อกลั้วเสียงหัวเราะไปมา ผลลัพธ์คือประกายไฟจากฟืนแห้งดันมาปะทุเข้ากับเปลวไฟอันร้อนแรง ขึ้นมาอีกรอบ สองสามีภรรยาต่างก็พากันตระหนักรู้ดีว่าหลังจากค่ำคืนนี้ผ่านพ้นไป คงต้องแยกจากกันยาวนานอีกหลายวัน กว่าทั้งสองคนจะพากันมอดหลับสนิทเข้าสู่ห้วงนิทรา เวลาก็ล่วงเลยมาจนถึงเที่ยงคืนตรงพอดิบพอดี

เช้าวันต่อมา หยางหยวนคุนกำลังนั่งกินข้าวเช้าอยู่ตรงโต๊ะอาหาร ส่วนเจ้าเสี่ยวฟงกำลังง่วนอยู่ในห้องเพื่อจัดเตรียมข้าวของสัมภาระให้เขา เดิมทีทริปนี้เขาก็ไม่ได้หอบหิ้วของอะไรกลับมามากมายอยู่แล้ว ไม่นานนักเธอก็ถือกระเป๋าผ้าใบย่อมเดินออกมาจากห้องนอน

“จัดเตรียมข้าวของเสร็จสรรพเรียบร้อยแล้วเหรอจ๊ะ?” หยางหยวนคุนวางชามข้าวที่กินจนเกลี้ยงเกลาลงบนโต๊ะ พลางเอ่ยถามเจ้าเสี่ยวฟงที่มีผิวพรรณบนใบหน้าเปล่งปลั่งมีเลือดฝาดอมชมพูดูสุขภาพดี

“เรียบร้อยแล้วจ้ะ อุตส่าห์จะจัดเตรียมพวกของกินพื้นบ้านให้หิ้วติดมือไปด้วยคุณก็ไม่ยอมเอา ทนไปอยู่คนเดียวฝั่งโน้นขี้คร้านจะเหนื่อยทำกับข้าวกินเองซะเปล่า ๆ” เจ้าเสี่ยวฟงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเสียดายเล็กน้อย

“ช่างเถอะ อยู่คนเดียวฉันคร้านจะเสียเวลาลงมือทำเองน่ะจ้ะ” หยางหยวนคุนหยิบชามข้าวเตรียมจะเดินเข้าห้องครัวเพื่อไปตักต้มจืดเพิ่มอีกสักหน่อย ทว่าเจ้าเสี่ยวฟงกลับกุลีกุจอแย่งชามไปจากมือเขาแล้วเดินเข้าครัวจัดการแทนให้ทันที ทันใดนั้น ที่บริเวณด้านนอกประตูรั้วก็เริ่มมีเสียงเจื้อยแจ้วของหยางหยวนหงดังแว่วขัดจังหวะเข้ามาพอดี