บทที่ 100 ปัญหาชวนปวดหัว

“มาแล้วเหรอ กินข้าวเช้าหรือยังล่ะ?” หยางหยวนคุนไม่ได้หยุดมือขณะอยู่ในลานบ้าน เขาเดินเข้าไปในห้องครัวพลางเอ่ยถาม

“กินมาแล้วครับพี่คุน พวกเราจะออกเดินทางกันกี่โมงเหรอครับ?” หยางหยวนหงถือกระเป๋าสัมภาระที่เขาหิ้วกลับมาด้วย ซึ่งตอนนี้ดูมันจะแน่นและบวมกว่าตอนขามาโข จนเขาต้องออกแรงใช้ทั้งสองมือหิ้วมันไว้อย่างทุลักทุเล

“มา เอากุญแจไป นายเอาไปใส่ไว้ในกระโปรงท้ายรถก่อนเลย ถือโอกาสเอากระเป๋าของฉันไปใส่ไว้ด้วย” หยางหยวนคุนประคองชามใบใหญ่พลางหันไปบอกหยางหยวนหงที่กำลังยืนเก้ ๆ กัง ๆ ไม่รู้จะวางกระเป๋าไว้ตรงไหน พื้นลานบ้านของพวกเขาไม่ได้เทปูนซีเมนต์ สภาพจึงไม่ได้สะอาดสะอ้านเท่าไหร่นัก “นายเอาวางไว้บนฝากระโปรงหน้ารถของฉันก่อนก็ได้ มันไม่ได้หนักหนาอะไรใช่ไหมล่ะ?”

“ขืนทำพังขึ้นมาจะไม่ดีเอาครับ ผมหิ้วไว้เองดีกว่า” หยางหยวนหงรีบเอ่ยพลางเดินตามหลังหยางหยวนคุนเข้าไปในห้องโถงใหญ่

“เปิดกระโปรงท้ายรถเป็นใช่ไหม?” หลังจากยื่นกุญแจรถให้อีกฝ่าย หยางหยวนคุนก็เอ่ยถาม

“เป็นครับ ตอนขากลับผมเห็นพี่เปิดอยู่ไม่ใช่เหรอ” หยางหยวนหงรับกุญแจมาด้วยความตื่นเต้น พลางหิ้วกระเป๋าสัมภาระเดินออกไป หยางหยวนคุนมองดูก้นกระเป๋าที่แทบจะลากไปกับพื้นดินของอีกฝ่ายแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

“คุณดูสิ ลุงสามต้องจัดเตรียมข้าวของให้หยางหยวนหงหิ้วไปตั้งเยอะแยะแน่ ๆ ฉันบอกให้คุณขนไปเยอะหน่อยคุณก็ไม่ยอมเอา” เจ้าเสี่ยวฟงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเสียดายเล็กน้อย รู้สึกเหมือนครอบครัวของตัวเองยังทำหน้าที่ขาดตกบกพร่องไปบ้าง

“หึ ๆ คราวหน้าตอนพาคุณย้ายไปอยู่ด้วยกันค่อยขนไปเยอะ ๆ ถึงตอนนั้นคุณจะได้ไปคอยทำกับข้าวที่โน่นด้วย ไม่อย่างนั้นวัน ๆ ฉันยุ่งจะตายชัก คงต้องฝากท้องไว้ที่โรงอาหารเอาอย่างเดียว” หยางหยวนคุนยิ้มพูด

“ฉันก็แค่กลัวว่าถ้าคุณกินแต่อาหารโรงอาหารทุกวันมันจะไม่ค่อยมีสารอาหารน่ะสิ ได้ยินคนพูดกันว่ากับข้าวโรงอาหารน่ะทำทีแท้ต้มผักไม่ใส่น้ำมันด้วยซ้ำ แถมกินแล้วยังไม่อยู่ท้องอีกต่างหาก” เจ้าเสี่ยวฟงอธิบายเหตุผลความกังวล

“ถ้างั้นคุณก็ดูลูกผู้ชายของคุณหน่อยสิว่าเขาเป็นแค่คนงานธรรมดา ๆ หรือเปล่า? อยู่ที่ไซต์งานฉันกินอาหารที่โรงอาหารเล็ก (โรงอาหารสำหรับระดับบริหาร) ข้าวกล่องฉันยังไม่ต้องลงมือล้างเองเลยด้วยซ้ำ วางใจได้เลยจ้ะ” หยางหยวนคุนรีบพุ้ยบะหมี่ในชามเข้าปากอย่างรวดเร็วจนเกลี้ยงเกลาภายในพริบตา เขาหยัดตัวลุกขึ้นยืนพลางเดินมาหยุดอยู่ข้างกายเจ้าเสี่ยวฟงที่กำลังนั่งมองเขากินข้าวอยู่ จากนั้นก็ก้มหน้าลงฝังฝีปากหอมแก้มเนียนของเธอฟอดหนึ่ง โดยไม่สนใจปฏิกิริยาตอบรับใด ๆ ของหญิงสาว เขาหัวเราะร่าพลางพูดว่า “ถ้ากลัวฉันขาดสารอาหารจริง ๆ คราวหน้าที่ตามไปก็คอยทำของอร่อย ๆ ให้กินเยอะ ๆ แล้วกันนะ”

เจ้าเสี่ยวฟงไม่ได้ยินประโยคหลังจากนั้นของหยางหยวนคุนเลยสักคำ การกระทำอันอุกอาจของผู้ชายของเธอทำเอาสมองของเธอสว่างวาบขาวโพลนไปหมด ‘คน ๆ นี้ทำไมถึงทำตัวแบบนี้นะ นี่มันตอนกลางวันแสก ๆ แถมด้านนอกยังมีคนอยู่แท้ ๆ กลับกล้ามาแอบหอมแก้มเธอหน้าตาเฉย’ ใบหน้านวลพลันขึ้นสีแดงระเรื่อลามไปจนถึงใบหูทันที

“พี่คุน กระเป๋าเดินทางของพี่อยู่ตรงไหนล่ะ ผมจะได้ช่วยหิ้วไปขึ้นรถให้” เสียงเจื้อยแจ้วของหยางหยวนหงดังแว่วเข้ามาจากด้านนอก พอเจ้าเสี่ยวฟงได้ยินก็รีบหยัดตัวลุกขึ้นยืน แสร้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้นทันที

“งั้นฉันขอตัวออกเดินทางก่อนนะ นี่ก็ไม่เช้าแล้ว ปาเข้าไปตั้งหกโมงครึ่งแล้วเนี่ย” หยางหยวนคุนมองดูเจ้าเสี่ยวฟงที่ยังคงทำตัวไม่ถูกเล็กน้อย เขาเอื้อมมือไปลูบผมของเธอเบา ๆ ก่อนจะหยิบกระเป๋าสัมภาระบนพื้นขึ้นมาแล้วสาวเท้าเดินออกไปนอกห้องโถงใหญ่

“แม่ครับ ผมออกเดินทางก่อนนะ ตอนนี้มีรถยนต์ส่วนตัวมันเดินทางสะดวกดี ไว้ผ่านไปสักเดือนกว่า ๆ ผมจะหาเวลาว่างแวะกลับมาบ้านอีกรอบครับ” หยางหยวนคุนยื่นกระเป๋าเดินทางในมือส่งให้หยางหยวนหงที่กำลังยืนรออยู่ข้างรถยนต์ จากนั้นจึงเดินเข้าห้องครัวไปหาแม่หยางที่กำลังนั่งอยู่หลังเตาไฟ คอยใส่ฟืนต้มน้ำร้อนอยู่ ทุก ๆ เช้าทางบ้านจำเป็นต้องต้มน้ำร้อนเตรียมไว้ เพราะผ้าอ้อมของเจ้าหยางอี้หากปล่อยทิ้งไว้แค่วันเดียวโดยไม่ซักทำความสะอาดมันจะหมักหมมกองเป็นภูเขาเลากา ในชนบทไม่มีเครื่องมืออบฆ่าเชื้อโรคอะไรหรอก ทำได้เพียงใช้น้ำร้อนลวกสลัดคราบแล้วแช่น้ำยาไว้ล่วงหน้า แบบนี้ถึงจะช่วยเบาแรงและซักทำความสะอาดได้ง่ายขึ้นมาก

“จะรีบร้อนกลับมาทำไมกันนักหนาฮะ อยู่ทำงานข้างนอกก็ตั้งอกตั้งใจทำหน้าที่ตัวเองให้ดี ๆ รู้ไหม ทางบ้านไม่มีเรื่องอะไรให้ต้องพะวงหรอก ปีนี้ก็ไม่ได้ทำนาแล้ว ไม่ต้องมาเหน็ดเหนื่อยกับฤดูเก็บเกี่ยวหว่านดำ ฉันกับลูกสะใภ้แกก็อยู่กันสบาย ๆ ไม่มีงานการอะไรยุ่งยาก” แม่หยางเอ่ยปากคัดค้านประมวลความคิดอันเรียบซื่อของคนรุ่นเก่าคือต้องตั้งหน้าตั้งตาทำงานสร้างเนื้อสร้างตัว ไม่ควรหาเรื่องลากิจลางานสุ่มสี่สุ่มห้าเพื่อแวะกลับมาบ้านบ่อย ๆ

“ไม่เป็นไรหรอกครับแม่ ถึงตอนนั้นบ้านตึกแถวของเราคงสร้างเสร็จสมบูรณ์ร้อยเปอร์เซ็นต์และตกแต่งเสร็จเรียบร้อยแล้ว ผมจำเป็นต้องกลับมาเคลียร์เงินค่าแรงและเลือกซื้อพวกเฟอร์นิเจอร์เครื่องใช้ไฟฟ้าอยู่ดีครับ” หยางหยวนคุนยิ้มบอก เวลานี้เขารู้สึกว่ายังไม่มีความจำเป็นต้องบอกเล่าแผนการที่อยากจะให้แม่ย้ายไปอยู่มณฑลซูเจียงพร้อมกันให้เธอฟัง

“งั้นเอาตามนั้น เดินทางปลอดภัย ขับรถช้า ๆ หน่อยนะแก” แม่หยางทำได้เพียงเอ่ยสำทับไปแบบนั้น วาจาแม้จะแสร้งทำเป็นไม่ใส่ใจ ทว่าร่างกายกลับหยัดตัวลุกขึ้นมาจากม้านั่งตัวเล็กข้างเตาไฟ เดินตามหลังหยางหยวนคุนออกมาส่งนอกบ้าน เฝ้ามองดูลูกชายคนเล็กสตาร์ทรถยนต์

“พวกคุณกลับเข้าบ้านกันเถอะ อีกเดือนเดียวฉันก็กลับมาแล้ว อยู่บ้านอย่ามัวแต่ขี้เหนียวไม่ยอมควักเงินใช้ล่ะ ต้องรับประกันให้ได้ว่าบนโต๊ะอาหารมีเนื้อสัตว์กินทุกวันนะ รู้ไหม” หยางหยวนคุนขับรถเคลื่อนตัวออกจากลานบ้าน รอจนกระทั่งหยางหยวนหงก้าวเท้าขึ้นมานั่งประจำที่เรียบร้อย ตัวเขาถึงได้ยื่นหัวออกนอกหน้าต่างรถ ตะโกนร้องบอกแม่หยางและเจ้าเสี่ยวฟงที่กำลังยืนส่งอยู่ที่หน้าประตูรั้วบ้าน

ทั้งสองฝ่ายไม่ได้พูดจาพร่ำเพรื่ออะไรกันมากมาย รถยนต์ขับเคลื่อนลัดเลาะคดเคี้ยวไปตามถนนสายเล็กในหมู่บ้าน หนทางภายในหมู่บ้านค่อนข้างแคบเอาเรื่อง ความเร็วรถจึงไม่ได้สูงนัก ชาวบ้านร้านตลาดในชนบทมักจะตื่นนอนกันค่อนข้างเช้า ตลอดเส้นทางจึงมีคนคอยเอ่ยปากทักทายปราศรัยอยู่ไม่ขาดสาย ทำเอาหยางหยวนคุนต้องแจกจ่ายบุหรี่หมดไปทั้งซองก่อนจะได้ออกจากหมู่บ้าน

ตลอดการเดินทางยาวไกลเขาแวะจอดรถเพื่อเติมน้ำมันเพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น จากนั้นก็ขับเคลื่อนไปตามทางหลวงมุ่งหน้ากลับสู่ไซต์งานก่อสร้างในมณฑลซูเจียงทันที เนื่องจากทริปนี้ถือเป็นครั้งที่สองในการเดินทางบนเส้นทางสายนี้แล้ว หยางหยวนคุนจึงมีความคุ้นชินเป็นอย่างดี ตอนที่รถยนต์แล่นเข้ามาจอดในไซต์งาน เวลาก็เพิ่งจะผ่านพ้นเที่ยงวันมาได้ไม่นาน

“กลับมาได้จังหวะประจวบเหมาะพอดีเลย ไปโรงอาหารกินข้าวกันเถอะ” หยางหยวนคุนดับเครื่องยนต์จอดรถ บรรดาคนงานละแวกใกล้เคียงที่กำลังถือกล่องข้าวอยู่ในมือต่างพากันเบนสายตามองมาด้วยความสนใจใคร่รู้ คนส่วนใหญ่ต่างพากันรับรู้หมดแล้วว่ารถเก๋งคันนี้ตอนนี้เป็นของหัวหน้าคุมงาน และพากันรู้ว่าหยางหยวนคุนเดินทางกลับมาปฏิบัติหน้าที่แล้ว

“งั้นผมขอตัวกลับห้องพักก่อนนะครับพี่คุน” หยางหยวนหงจัดการขนย้ายกระเป๋าสัมภาระออกจากกระโปรงท้ายรถเรียบร้อย ก็หันมาบอกหยางหยวนคุนที่เพิ่งก้าวเท้าลงมาจากรถ

“โอเค นายกลับไปเถอะ แล้วก็รีบไปโรงอาหารหาอะไรกินซะด้วยล่ะ ขืนไปช้ากว่านี้กับข้าวคงได้หมดเกลี้ยงแน่” หยางหยวนคุนเอ่ยเตือน พลางหยิบกระเป๋าเดินทางของตัวเองออกมา ลงกลอนปิดกระโปรงท้ายรถเสร็จสรรพก็สาวเท้าตรงดิ่งขึ้นชั้นบน ทันทีที่วางกระเป๋าลงในห้องเสร็จเขาก็หมุนตัวเดินมุ่งหน้าไปยังโรงอาหารทันที

ตลอดเส้นทางพวกคนงานที่เหลือบมาเห็นเขาต่างก็พากันแสดงสีหน้าตกตะลึง นึกไม่ถึงว่าหยางหยวนคุนจะเดินทางกลับมาปฏิบัติหน้าที่รวดเร็วปานกามนิตหนุ่มขนาดนี้ ทุกคนต่างพากันเอ่ยปากทักทายปราศรัยกับเขาไม่ขาดสาย พอหยางหยวนคุนเดินมาถึงโรงอาหาร จัดการตักกับข้าวเสร็จเรียบร้อย ก็ก้าวเท้าตรงไปนั่งลงตรงโต๊ะที่หยางกัวลี่ สวี่ฮู่ และหลี่ชิ่ง สามคนกำลังจับจ้องมองมาทางเขาอยู่ก่อนแล้ว

“หัวหน้าคุมงาน ทำไมกลับมาเร็วนักล่ะครับ?” สวี่ฮู่เอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น การเดินทางไปกลับทริปนี้ใช้เวลารวม ๆ แค่สามวันครึ่งเองนะ มันช่างรวดเร็วทันใจจริง ๆ ได้ยินแว่ว ๆ มาว่าเป็นการลากลับไปจัดงานเลี้ยงฉลองขึ้นโครงหลังคาที่บ้านเกิดไม่ใช่เร้อ

“ใช่ครับ บ้านเกิดของผมอยู่มณฑลฮุยโจวซึ่งเป็นมณฑลข้างเคียงนี่เอง ระยะทางไม่ได้ไกลมากมายอะไรนัก ขับรถยนต์ไปกลับเองมันรวดเร็วทันใจดีครับ” หยางหยวนคุนยิ้มตอบ ถึงแม้ตลอดสามวันที่เขาไม่อยู่นั้นจะมีเรื่องราวหน้างานหลายอย่างที่ต้องการจะซักไซ้ไล่เลียงจากทั้งสามคน แต่เวลานี้กำลังอยู่ในช่วงมื้ออาหารจึงยังไม่มีความจำเป็นต้องหยิบยกเรื่องงานมาพูดคุยให้เสียอรรถรส ช่วงบ่ายยังมีเวลาเหลือเฟือให้เคลียร์งาน

“มีรถยนต์ส่วนตัวใช้งานนี่มันดีจริง ๆ เลยนะครับ ไม่รู้เหมือนกันว่าชาติตัวเองจะมีปัญญาซื้อรถมาขับกะเขาบ้างเมื่อไหร่” สวี่ฮู่เอ่ยด้วยน้ำเสียงแฝงความอิจฉา

“ขอแค่ตั้งหน้าตั้งตาทำงานสร้างผลงานให้ดี ย่อมต้องมีปัญญาซื้อหามาครอบครองได้แน่นอนครับ” หยางหยวนคุนตอบยืนยันด้วยความมั่นใจ ผ่านพ้นไปอีกสักยี่สิบปีข้างหน้า ราคารถยนต์จะถูกแสนถูกจนกลายเป็นสิ่งของพื้นฐานที่ใคร ๆ ก็เข้าถึงได้

“ขอบคุณสำหรับคำอวยพรของพี่หยางครับ แต่สำหรับตัวผมเองคาดว่าคงหมดสิทธิ์ ของพรรค์นั้นมันราคาแพงระยับเกินไป สู้เอาเงินไปซื้อรถไถนาหรือพวกรถกระบะคันเล็กที่บ้านเกิดจะดีกว่า ของพวกนั้นนอกจากจะใช้นั่งโดยสารได้แล้ว ยังสามารถเอามาใช้บรรทุกขนย้ายสิ่งของได้ตั้งเยอะแยะด้วย” สวี่ฮู่เอ่ยรำพึงรำพัน

พอถึงเวลาบ่ายโมงตรง ก็ได้เวลาที่หยางหยวนคุนจะต้องรับหน้าที่คุมงานเช็คชื่อคนงาน เขายังคงดำเนินตามมาตรการข้อบังคับเดิมของตนเองอย่างเคร่งครัด คือขานชื่อเรียกทีละคนแล้วปล่อยตัวไปทีละราย ห้ามไม่ให้พากันเดินออกไปเป็นกลุ่มก้อนเด็ดขาด เพื่อป้องกันไม่ให้มีใครฉวยโอกาสเนียนแอบอ้างมั่วซั่ว

“ทำไมวันนี้ถึงมีคนขาดงานเยอะขนาดนี้เนี่ย” หลังจากเช็คชื่อเสร็จสรรพ รอจนกระทั่งบรรดาคนงานพากันแยกย้ายไปหมดแล้ว หยางหยวนคุนก็ขมวดคิ้วมุ่นพลางก้มหน้ามองดูสมุดรายชื่อในมือ ก่อนจะเบนสายตาอันเฉียบคมไปทางตัวแทนคุมงาน ทั้งสามคนคอยซักไซ้ไล่เลียง เพราะตลอดสามวันที่ผ่านมานี้หน้าที่ความรับผิดชอบหน้างานอยู่ในความดูแลของพวกเขา

“เอ่อ... หัวหน้าคุมงานครับ ช่วงวันแรก ๆ ทุกอย่างก็ยังดำเนินไปด้วยดีอยู่นะครับ” สวี่ฮู่ก้มหน้าลงพลางเอ่ยกระซิบเสียงเบา

หยางหยวนคุนก้าวเท้าเดินไปพลางเปิดพลิกดูสถิติบันทึกการเช็คชื่อของช่วงสองสามวันที่ผ่านมา พลางเอ่ยปากบอกกับทั้งสามคนที่กำลังทำท่ากุลีกุจอเตรียมจะแยกย้ายหลบหน้าว่า “พวกคุณสามคนอย่าเพิ่งรีบร้อนไปไหน ตามผมเข้ามาเคลียร์ในห้องทำงานก่อน”

แผนการคิดจะหลบฉากหนีความผิดของทั้งสามคนพังทลายลงทันควัน ทำได้เพียงก้าวเท้าเดินตามหลังหยางหยวนคุนเข้าไปในห้องทำงานตู้คอนเทนเนอร์เหล็กอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

“นั่งลงสิ พวกคุณอยากดื่มน้ำก็รินเอาเองนะ เดี๋ยวผมขอเวลาตรวจสอบรายละเอียดตรงนี้สักครู่” หยางหยวนคุนก้มหน้าพูดกับทั้งสามคนที่กำลังยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานของเขา โดยที่น้ำเสียงยังไม่ได้แสดงอาการเร่งรีบซักไซ้ไล่เลียงแต่อย่างใด

“ไม่เป็นไรครับ ไม่เป็นไรครับหัวหน้าคุมงาน” หยางกัวลี่รีบเอ่ยปากตอบปฏิเสธพัลวัน ในบรรดาสามคนนี้ตัวเขาถือเป็นคนที่หวาดกลัวหยางหยวนคุนเข้ากระดูกดำที่สุด เพราะเขาเคยเป็นหุ่นลองยาที่หยางหยวนคุนใช้เชือดไก่ให้ลิงดู ตั้งแต่ตอนที่ย้ายมาประจำการวันแรก ๆ ในใจจึงหวาดผวาเหลือเกินว่าหากไปสะกิดต่อมโทสะของหยางหยวนคุนเข้าอีกรอบ แล้วโดนเช็คบิลรวบยอดทั้งบัญชีเก่าบัญชีใหม่ ตัวเขาคงได้จบเห่แน่นอน

“ตามใจพวกคุณแล้วกัน แต่ยังไงก็นั่งลงก่อนเถอะ” หยางหยวนคุนใช้เวลาไม่นานก็ตรวจสอบสมุดบันทึกรายชื่อคนงานของช่วงสามวันมานี้จนเสร็จสิ้น วันแรกหลังจากที่เขาออกเดินทางไปสภาพการณ์ก็ยังดูเรียบร้อยดี มีคนยื่นใบลาไม่กี่ราย ทว่าพอเข้าสู่วันที่สองจำนวนคนลากิจกลับพุ่งทะยานขึ้นเป็นทวีคูณ โดยเฉพาะในช่วงกะเช้ามีคนขาดงานเป็นจำนวนมาก ลากยาวมาจนถึงวันนี้ ตัวเขาตอนแรกนึกว่าช่วงกะบ่ายมีคนขาดงานสิบรายก็นับว่าเยอะเต็มกลืนแล้ว นึกไม่ถึงว่าผลสถิติช่วงกะเช้าดันมีคนขาดงานปาเข้าไปตั้งยี่สิบรายพอดิบพอดี

“ทำไมช่วงกะเช้าถึงมีคนขาดงานมหาศาลขนาดนี้ พวกเขาหยิบยกเหตุผลกลใดมาใช้ยื่นใบลาล่ะ?” หยางหยวนคุนก้าวเท้าออกจากโต๊ะทำงาน ขยับมานั่งลงบนโซฟาพลางเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“คนส่วนใหญ่ต่างพากันบอกว่าอยากจะขอพักผ่อนหย่อนใจสักหน่อยน่ะครับ ยังไงเสียภาระงานในไซต์งานของเรามันก็เหน็ดเหนื่อยสายตัวแทบขาด การที่บางคนอยากจะขอพักผ่อนสักวันสองวันมันก็ถือเป็นเรื่องปกติธรรมดาทั่วไปไม่ใช่เร้อครับ” สวี่ฮู่ทำได้เพียงอ้อมแอ้มตอบไปตามหน้าผ้า

“แล้วเหตุผลในความเป็นจริงล่ะคืออะไร?” หยางหยวนคุนถือเป็นจิ้งจอกเฒ่าเจ้าเล่ห์ที่ผ่านร้อนผ่านหนาวในไซต์งานก่อสร้างมาอย่างโชกโชนย่อมรู้ตื้นลึกหนาบางเป็นอย่างดี พวกคนงานที่ตั้งหน้าตั้งตาทำมาหากินจริง ๆ น่ะน้อยรายนักที่จะหาเรื่องหยุดพักผ่อน เดือนหนึ่งได้หยุดพักสักสองวันก็ถือว่าหรูเต็มกลืนแล้ว ไซต์งานของเรามีคนงานรวม ๆ กันแค่ร้อยกว่าคน ทว่าช่วงกะเช้าดันมีคนขาดงานปาเข้าไปเกือบหนึ่งในห้าของจำนวนคนงานทั้งหมด ขืนเป็นแบบนี้งานการจะดำเนินต่อไปได้อย่างไร ทางฝั่งเถ้าแก่ใหญ่จ้าวฉวน เองก็กำลังเร่งรัดความคืบหน้าของงานอยู่ไม่เว้นแต่ละวันด้วย

“คือ... พอพวกคนงานพากันแว่วข่าวมาว่าหัวหน้าคุมงานเดินทางกลับบ้านเกิด คนจำนวนมากก็เลยพากันตั้งก๊วนล้อมวงเล่นไพ่พนันกันโต้รุ่งตลอดยังรุ่งเช้าเลยครับ สภาพการณ์ช่วงกะเช้าจึงมีคนนอนตื่นสายลุกไม่ไหวขาดงานกันเพียบ หากกะบ่ายยังไม่ฟื้นคืนสติลุกจากเตียงไม่ได้ พวกเขาก็เลยพาลขาดงานกะบ่ายไปด้วยเลยครับ” สวี่ฮู่อธิบายรายละเอียดความจริงอย่างหมดเปลือก

“โอเค ฉันเข้าใจความหมายแล้ว” หยางหยวนคุนเข้าใจทะลุปรุโปร่งถึงพฤติกรรมของคนกลุ่มนี้ เขาเอ่ยถอนหายใจสายยาวพลางพูดว่า “การจะขอยื่นใบลาพักผ่อนหย่อนใจมันก็ถือเป็นสิทธิเสรีภาพส่วนบุคคลของพวกเขา ยังไงเสียระบบการจ่ายเงินค่าแรงของไซต์งานเราก็คำนวณตามจำนวนวันที่มาปฏิบัติงานจริงอยู่แล้ว มองในแง่นี้ทางฝั่งเราก็ไม่ได้มีอะไรเสียหายขาดทุนตรงไหนจริงไหมล่ะ”

“ใช่ครับ ใช่ครับ ยังไงก็เป็นการลากิจ ทางเราไม่ได้จ่ายเงินค่าแรงให้อยู่แล้วครับ” หยางกัวลี่รีบเอ่ยปากตอบรับคำสำทับยืนยันพัลวัน ตัวเขาไม่ได้ตระหนักรู้ถึงนัยยะแฝง ที่ซุกซ่อนอยู่ในคำพูดของหยางหยวนคุนเลยสักนิด ในใจเอาแต่คิดคอยจะปัดสอยความรับผิดชอบให้พ้นตัวท่าเดียว ไม่อยากเป็นแพะรับบาป หวนคิดไปถึงตอนแรกที่ตัวเขาหยางกัวลี่เคยกระสันอยากจะก้าวขึ้นมาทำหน้าที่เป็นหัวหน้าคุมงานกะเขาบ้าง พอโดนหยางหยวนคุนแย่งตำแหน่งไปในใจยังรู้สึกไม่ยินยอมพร้อมใจ ทว่าหลังจากต้องมาเผชิญหน้าคุมงานจริงตลอดสามวันที่ผ่านมานี้ ในใจกลับมีแต่ความหวาดผวาขวัญหนีดีฝ่อไปหมด

“สรุปคือทางเราไม่ได้เสียหายขาดทุนงั้นเร้อ? หากพวกเขาต้องการจะพักผ่อนหย่อนใจเพราะสภาพร่างกายล้าจริง ๆ ฉันจะไม่เอ่ยปากตำหนิเลยสักคำ คุณดูอย่างพวกคนงานที่ตั้งหน้าตั้งตาทำงานติดต่อกันมาตั้งสิบกว่าวันโดยไม่ได้หยุดพักเลยสิ คนประเภทนั้นตัวฉันเองยังต้องเป็นฝ่ายเข้าไปเอ่ยปากเตือนให้พวกเขาหาวันหยุดพักผ่อนสักวันเลยด้วยซ้ำ เพื่อผลดีต่อสุขภาพร่างกายของพวกเขาเอง และเวลาทำงานหลังจากนั้นจะได้มีพละกำลังวังชาเต็มที่” หยางหยวนคุนผุดมือส่งสัญญาณให้ทั้งสามคนนั่งลงประจำที่ พลางแจกจ่ายบุหรี่ให้คนละมวน ตัวเขาเองก็จุดไฟแช็กจุดบุหรี่ขึ้นมามวนหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปากพูดต่อว่า “แต่พฤติกรรมของคนพวกนี้มันเหมือนกันซะที่ไหนล่ะ กลางคืนพากันล้อมวงตั้งก๊วนพนันขันต่อโต้รุ่ง พอตอนกลางวันลุกไม่ไหวก็หาเรื่องยื่นใบลาขาดงาน แถมยังเอะอะลากิจครึ่งวันลากิจกะเช้ากันเป็นว่าเล่น ไซต์งานของเรามันเป็นสถานที่ให้พวกเขามานั่งกินนอนกินปล่อยชีวิตให้ผ่านพ้นไปวัน ๆ  งั้นเร้อ?”

“พี่หยาง พูดได้ถูกต้องที่สุดครับ ไซต์งานของเราเป็นสถานที่ให้ทุกคนมาลงแรงทำงานเพื่อหาเงินสร้างเนื้อสร้างตัว ไม่ใช่สถานที่มานั่งกินนอนกินปล่อยชีวิตไปวัน ๆ ครับ” เวลานี้สวี่ฮู่ดูท่าทางจะกลายมาเป็นหัวโจกตัวแทนของทั้งสามคนอย่างเห็นได้ชัด เขาจึงทำได้เพียงเป็นฝ่ายเอ่ยปากตอบรับคำ

“แน่นอนว่าไม่ใช่สถานที่มานั่งกินนอนกินปล่อยชีวิตไปวัน ๆ และที่สำคัญที่สุดคือไซต์งานของเราไม่ใช่บ่อนกาสิโน! วันไหนที่ฝนตกฟ้าคะนองหรือสภาพอากาศแปรปรวนทำงานไม่ได้ พวกเขาจะรวมหัวกันล้อมวงเล่นไพ่แก้เหงาฉันย่อมจะไม่เอ่ยปากตำหนิโทษทัณฑ์เด็ดขาด แต่พฤติกรรมการตั้งก๊วนพนันโต้รุ่งจนเสียงานเสียการแบบนี้ย่อมไม่สามารถปล่อยปละละเลยได้เด็ดขาด ตอนกลางวันไม่ยอมทำงานทำการ ทางฝั่งเถ้าแก่ใหญ่จ้าวกำลังส่งสัญญาณเร่งรัดความคืบหน้าของงานอยู่ไม่เว้นแต่ละวัน ขืนปล่อยให้พวกเขามาเนียนกินเงินค่าแรงครึ่งวันแบบนี้? แบบนี้มันเท่ากับเป็นการมาแย่งโควตาจำนวนคนงานของทางเราไปฟรี ๆ ใช่ไหม? แถมพื้นที่ช่องเตียงนอนในหอพักคนงานก็พลอยลดน้อยลงไปด้วยใช่ไหมล่ะ” หยางหยวนคุนชูนิ้วมือขึ้นมาคอยหักลบคำนวณรายจ่ายผลเสียให้ทั้งสามคนฟังทีละข้อ

“ผมเข้าใจความหมายแล้วครับพี่หยาง ผมจะรีบไปจัดการกวดขันวินัยให้เรียบร้อยเดี๋ยวนี้แหละครับ จะไปตะโกนเรียกให้พวกมันรีบลุกจากเตียงขึ้นมาทำงาน คาดว่าตอนนี้คงกำลังนอนอุตุหลับสนิทกันอยู่แน่ ๆ” สวี่ฮู่หยัดตัวลุกขึ้นยืนเตรียมจะวิ่งออกไปจัดการหน้างานทันที

“ช่างเถอะ การที่พวกเขาไม่มาทำงานแสดงว่าสภาพร่างกายล้าและง่วงนอนเต็มแก่จริง ๆ ขืนไปบังคับฝืนใจให้พวกเขามาจับเครื่องไม้เครื่องมือทำงานทำการทั้ง ๆ ที่จิตใจยังพร่าเลือนง่วงงุน เกิดอุบัติเหตุเภทภัยร้ายแรงขึ้นมาในไซต์งาน ใครจะเป็นคนรับผิดชอบ? ตัวนายจะรับผิดชอบไหวเร้อ?” หยางหยวนคุนขมวดคิ้วมุ่นเอ่ยปราม

“ถ้างั้นจะให้พวกเราจัดการยังไงดีครับพี่หยาง?” สวี่ฮู่เอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ

“นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป หลังจากเวลาสี่ทุ่มตรง ห้ามไม่ให้มีการรวมกลุ่มก้อนตั้งก๊วนล้อมวงเล่นไพ่หรือเล่นไพ่นกกระจอกภายในหอพักคนงานเด็ดขาด หากจับได้ไล่ทันจะลงโทษขั้นเด็ดขาดคือไล่ออกจากไซต์งานทันที หนทางด้านนอกยังมีไซต์งานก่อสร้างอีกตั้งเยอะแยะที่พร้อมจะเปิดโอกาสให้พวกแกไปตั้งก๊วนพนันได้ตามใจชอบ” หยางหยวนคุนเอ่ยถอนหายใจยาว พลางเอ่ยข้อบังคับออกมา “สำหรับคนงานพวกนั้นที่คุณตรวจสอบแน่ชัดแล้วว่าขาดงานเพราะพฤติกรรมการเล่นไพ่โต้รุ่งจนลุกไม่ไหว ทริปนี้ให้ลงโทษหักเงินค่าแรงของพวกเขาเป็นเวลาสามวันรวด หากใครมีปัญหารู้สึกไม่ยินยอมพร้อมใจก็ให้มันเดินมาเคลียร์กับฉันตรง ๆ ได้เลย ฉันพร้อมจะเซ็นอนุมัติสั่งให้มันเก็บข้าวของไสหัวไปได้ทันที”

“รับทราบครับพี่หยาง พวกผมจะรีบไปจัดการเดี๋ยวนี้แหละครับ” ทั้ง三คนทยอยพากันเดินออกจากห้องทำงานไป

ใจจริงหยางหยวนคุนเองก็ไม่อยากจะทำตัวเป็นคนหน้าเนื้อใจเสือคอยเที่ยวหาเรื่องสร้างศัตรูขัดผลประโยชน์กับใครหรอก ทว่าหากขืนปล่อยปละละเลยให้สภาพการณ์ดำเนินไปในทิศทางนี้ต่อไป ย่อมส่งผลกระทบต่อความคืบหน้าของงานก่อสร้างอย่างร้ายแรงแน่นอน ตามกำหนดสัญญาข้อตกลงแล้วโครงการนี้มีกำหนดส่งมอบงานในช่วงเดือนตุลาคมตามปฏิทินสากล ซึ่งนี่ถือเป็นไซต์งานก่อสร้างแห่งแรกในชีวิตที่เขาได้ก้าวขึ้นมาทำหน้าที่เป็นหัวหน้าคุมงานอย่างเต็มตัว ยิ่งไปกว่านั้นภายในโครงการนี้ยังมีส่วนแบ่งผลประโยชน์และงานรับเหมาส่วนตัวของเขาซุกซ่อนอยู่ด้วย หากความคืบหน้าของงานล่าช้าถดถอย เงินงวดโครงการของเถ้าแก่ใหญ่จ้าวฉวนย่อมจะโอนเข้าบัญชีได้ยาก และแน่นอนว่าเงินค่าแรงส่วนแบ่งส่วนตัวของเขาเองก็คงจะพลอยติดขัดโอนเข้าบัญชีได้ยากตามไปด้วย มาตรการลงโทษหักเงินค่าแรงสามวันไม่ได้รุนแรงถึงขั้นจะทำให้คนงานพากันโกรธขึ้งจนถึงขั้นพลิกแผ่นดินเปิดฉากแตกหักกับเขา ถือเป็นเกณฑ์มาตรฐานการลงโทษที่กวดขันวินัยอยู่ตรงขอบเขตที่กำลังพอดิบพอดี

ทว่าเรื่องราวพรรค์นี้ใช่ว่าตัวหยางหยวนคุนจะสามารถออกคำสั่งบงการได้ตามใจชอบอยู่คนเดียว หลังจากใช้ความคิดครู่หนึ่ง เขาก็เลือกจะลงมือจัดการเคลียร์พวกเอกสารและหนังสือราชการหน้างานที่คั่งค้างอยู่ในห้องทำงานตลอดช่วงสองสามวันที่ผ่านมาให้เสร็จสิ้นเรียบร้อย พร้อมทั้งจัดสรรวางแผนการกระจายกำลังแรงงาน ให้เข้าที่เข้าทาง โครงการนี้ดำเนินมาเป็นระยะเวลานานพอสมควรแล้ว หน้าที่ความรับผิดชอบและภาระงานของพวกคนงานรายวันและคนงานทั่วไปย่อมต้องมีการปรับเปลี่ยนเคลื่อนไหวอยู่ตลอดเวลาตามหน้างาน ซึ่งสิ่งเหล่านี้ล้วนต้องการให้เขาเป็นคนคอยควบคุมดูแลจัดสรร เพื่อคอยค้ำประกันความคืบหน้าในภาพรวมของไซต์งานทั้งหมด

หลังจากนั้นหยางหยวนคุนก็ก้าวเท้าเดินตรวจตราความเรียบร้อยหน้างานไปรอบหนึ่ง บรรดาคนงานพอพากันตระหนักรู้หมดแล้วว่าหัวหน้าคุมงานเดินทางกลับมาประจำการแล้ว พฤติกรรมการทำงานทำการจึงดูมีความกระตือรือร้นและตั้งหน้าตั้งตาทำหน้าที่ของตัวเองขึ้นมามาก หยางหยวนคุนเองก็ไม่ได้หวังสูงถึงขั้นจะให้คนงานรายวันพวกนี้ทุ่มเทแรงกายแรงใจทำงานหามรุ่งหามค่ำได้มาตรฐานเท่ากับพวกคนงานรับเหมาสภาพการณ์ในตอนนี้ถือว่าใช้ได้ทีเดียว จากนั้นเขาก็สาวเท้าตรงดิ่งไปยังบริเวณอาคารตึกแถวสองสามหลังที่ตัวเขาเป็นคนรับเหมาช่วงต่อมาตลอดช่วงสองสามวันที่ผ่านมานี้งานในส่วนของเขาก็มีความคืบหน้าขึ้นมาบ้างเล็กน้อย ถือว่ารวดเร็วทันใจดีแท้ ในตอนนี้พอเขาเดินมาถึงไซต์งานก็ไม่มีใครกุลีกุจอรีบวิ่งออกมาต้อนรับขับสู้เขาเหมือนแต่ก่อนแล้ว เพราะการวิ่งออกมาต้อนรับเขามันไม่ได้ช่วยให้ได้เงินทองเพิ่มขึ้นมาซะเมื่อไหร่ล่ะ การตั้งหน้าตั้งตาลงแรงทำงานตักปูนฉาบผนังต่างหากล่ะถึงจะเป็นหนทางในการหาเงินเข้ากระเป๋าได้มากขึ้นจริง ๆ

“เป็นยังไงบ้าง ช่วงสองสามวันที่ผ่านมานี้?” หยางหยวนคุนยิ้มพลางเอ่ยถามหวังหู่

“ดีมากเลยครับพี่หยาง การทำงานทำการในลักษณะนี้มันทำให้ทุกคนมีพละกำลังวังชาและมีแรงกระตุ้นในการทำงานดีแท้ครับ ไม่เหมือนกับช่วงก่อนหน้านี้เลย...” พอกล่าวยังไม่ทันขาดคำ หวังหู่ก็เหลือบไปเห็นใบหน้าเปี่ยมรอยยิ้มของหยางหยวนคุน เขาจึงรีบละล่ำละลักเอ่ยปากอธิบายแก้คำพูดตัวเองพัลวัน “เอ่อ... พี่หยางครับ ที่ผมพูดถึงเมื่อครู่น่ะหมายถึงไซต์งานเก่าก่อนหน้านี้ที่ผมเคยไปประจำการนะครับ ไม่ได้หมายถึงตอนที่ทำงานตามหลังพี่หยางนะครับ เฮะ ๆ”

มองดูท่าทางของอีกฝ่ายที่ใช้ฝ่ามือที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบปูนซีเมนต์หนาเตอะยกขึ้นมาเกาหัวแกรก ๆ ด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยความขัดเขินอาย หยางหยวนคุนก็ทำได้เพียงค้อนขวับใส่ฝั่งตรงข้ามวงใหญ่ พลางเอ่ยปากพูดจาเหน็บแนมปนรอยยิ้มว่า “เออ... มีแรงกระตุ้นในการทำงานดีแท้จริง ๆ นะแก เมื่อก่อนพอเหลือบเห็นฉันเดินเข้ามาในไซต์งานปุ๊บ รีบกุลีกุโจตะโกนเรียกให้ทุกคนพากันรีบวิ่งออกมารับหน้าแทบตาย แทบอยากจะวิ่งไปรับฉันตั้งแต่ระยะทางไกลเป็นลี้ด้วยซ้ำ ทว่ามาตอนนี้ฉันเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าแกแท้ ๆ แต่เครื่องไม้เครื่องมือจับงานในมือแกกลับไม่ยอมวางลงเลยสักนิดนะ”