บทที่ 101 เกือบโดนล้อม

"ก็เพราะพี่หยางบอกเองไม่ใช่เหรอครับว่างานนี้กำหนดส่งมันค่อนข้างเร่ง พวกเราก็เลยต้องเร่งสปีดกันหน่อย หึๆ" หวังหู่ฝืนหาข้ออ้างแก้ตัว ซึ่งเขาก็ทำได้แค่นั้น แต่เขาก็ดูลมออกแล้วว่า หยางหย่วนคุนแค่ล้อเขาเล่นเฉยๆ

"ไง? ตอนนี้รู้ซึ้งแล้วละสิว่ารับเหมาช่วงแบบนี้มันทำเงินน่ะ?" หยางหย่วนคุนถามปนยิ้ม

"แน่นอนอยู่แล้วครับพี่ งานเหมานี่ถ้าเทียบกับงานรายวันแล้ว งานรายวันมันก็แค่ทำประทังชีวิตไปวันๆ" หวังหู่ทอดถอนใจ "เมื่อก่อนเคยได้ยินคนอื่นพูดกันว่าทำงานแบบนี้ถึงจะรวย แต่ตอนนั้นไม่เห็นภาพเลย พอตอนนี้ได้มาทำเอง ก่อนนอนลองมานั่งคิดคำนวณดู ต่อให้ร่างกายจะเหนื่อยสายตัวแทบขาดแค่ไหน วันรุ่งขึ้นก็ยังมีแรงยันตัวลุกขึ้นมาลุยต่อได้"

"ตอนนี้ต่อให้จ้างให้แกกลับไปทำงานรายวันห่วยๆ นั่น แกก็คงขี้เกียจทำแล้วละ" หยางหย่วนคุนเข้าใจความคิดของอีกฝ่ายดี แต่ก็ยังเอ่ยเตือน "แต่ยังไงซะ พักผ่อนได้ก็ต้องพักผ่อนนะ ร่างกายสำคัญที่สุด ถ้าเหนื่อยจนล้มหมอนนอนเสื่อไป ต่อไปจะเอาแรงที่ไหนไปหาเงินล่ะ จริงไหม"

"ครับๆ ผมรู้แล้ว" หวังหู่รีบตอบรับ แต่อย่างว่า... ในหัวเขาจะคิดแบบนั้นจริงหรือเปล่าก็ไม่มีใครรู้