บทที่ 102 วิธีจัดการ

ทั้งสามคนยืนบื้ออยู่ตรงนั้น ไม่กล้าปริปากพูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว เรื่องในวันนี้ถ้าเกิดการผิดพลาดขึ้นมาจริงๆ แล้วหยางหย่วนคุนโดนคนรุมล้อมตื้บเข้าให้ ตัวหยางหย่วนคุนเองคงจะเสียหน้าจนต่อไปอาจจะคุมไซต์งานนี้ไม่อยู่ แต่สำหรับพวกเขาสามคน... คงไม่มีใครจบสวยสักรายแน่ๆ

"พวกมึงนี่มันโง่เป็นควายจริงๆ ห่ารากเอ๊ย! ไม่รู้อะไรเลยก็คาบข่าวมาฟ้องกูละ" หยางหย่วนคุนใช้สมุดเช็กชื่อในมือฟาดลงบนหน้าของทั้งสามคนทีละคน ถึงพอจะระบายโทสะในใจออกมาได้บ้าง เรื่องในวันนี้ถือเป็นเครื่องเตือนสติเขาเหมือนกันว่า การจะลงโทษคนอื่นแบบนี้ ต่อไปต้องสืบสวนหาความจริงให้แน่ชัดเสียก่อน ตัวเขาเองก็ยังมีประสบการณ์การบริหารจัดการน้อยเกินไป ช่วงไม่กี่เดือนมานี้ก็อาศัยแค่ประสบการณ์ในไซต์งานจากชาติก่อนมาทำงานเท่านั้น

"นั่งดิ นั่งเอ๋ออะไรกันอยู่ได้?" หยางหย่วนคุนเอนหลังพิงโซฟา คีบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบมวนหนึ่ง ก่อนจะโยนซองบุหรี่ให้พวกเขาสามคนที่นั่งฝั่งตรงข้าม "ทำไม? ต้องให้กูจุดไฟให้พวกมึงด้วยไหมล่ะ"

ทั้งสามคนถึงค่อยโล่งอก พากันทรุดตัวลงนั่งอย่างว่าง่าย หยิบหมอกขึ้นมาจุดสูบกันคนละมวน ไม่นานนักควันบุหรี่ก็อบอวลไปทั่วทั้งห้องออฟฟิศ ทว่าบรรยากาศตึงเครียดก่อนหน้านี้กลับจางหายไปโข

"ต่อไปทำงานทำการให้มันละเอียดรอบคอบหน่อย เรื่องระยำแบบนี้อย่าให้มีมาให้กูเห็นอีก" หยางหย่วนคุนกำชับทั้งสามคน